09-03-11

Gefeliciteerd, het is een gehandicapt kindje - Stephanie Kaars

Gefeliciteerd, het is een... gehandicapt kindje is het hartverscheurende dagboek dat journaliste Stephanie Kaars schreef over haar zwangerschap en de eerste negen maanden van haar dochters leven. Een onvoorstelbaar verdrietige tijd, maar de allesoverheersende liefde voor elkaar en voor hun kindje Sterre houdt Stephanie en haar vriend Max op de been. En Sterre? Zij blijkt de grootste vechter van allemaal...

"Max was onrustig, hij had al meteen geen goed gevoel over hoe onze dochter lag. Toen de verpleegkundige nog even bij ons kwam kijken, sprak hij dat ook uit. Zij zei dat ik mijn arm alleen iets losser om Sterre mocht houden, maar dat verder alles in orde was en dat zij zou opletten. Vervolgens liep ze weg om beschuit met muisjes voor ons te maken. Toen ze een paar minuten later, precies om middernacht, terugkwam, vroeg Max of het echt wel goed ging. Vanaf dat moment ging alles supersnel: de verpleegster griste Sterre bij mij weg en rende met haar naar de kamer naast mijn verloskamer. Max riep boos dat zij toch zou opletten en rende er toen achteraan. Ik lag totaal verdoofd in bed, nog vastgeketend aan allerlei infusen. Vaag hoorde ik de verpleegster tegen Max zeggen dat een andere verpleegster en het reanimatieteam moesten komen. Ik hoorde hoe Max de gang op rende en de naam van die andere verpleegster riep. Hoe hij terugliep en uitsprak dat hij ook kon reanimeren. Hoe hij tegen Sterre zei dat zij papas kanjer was, de tekst die op het rompertje stond dat zij pas net aan had. Laat zien wie je bent, laat zien wie je bent! riep hij letterlijk. Gek genoeg heb ik niets gezien van de reanimatie, of in ieder geval herinner ik me er niets van. Alleen maar zwart. De uren en dagen die volgden, is er onvoorstelbaar veel gebeurd. Sterre kreeg convulsies, epileptische aanvallen, als gevolg van het zuurstoftekort dat ze waarschijnlijk voor een deel tijdens en voor een deel na de bevalling had gehad. Ze verkeerde in levensgevaar, werd in coma gehouden en kwam later weer langzaam bij. Wij kregen te horen dat ze een hersenbeschadiging had opgelopen en daardoor bijna honderd procent zeker spastisch zou zijn en motorische beperkingen zou krijgen. Waarschijnlijk zou ze nooit leren lopen en praten. Iedere minuut, iedere seconde van de twee weken dat Sterre op de IC en later op de Kinderafdeling heeft gelegen, staat in mijn geheugen gegrift."

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen