04-10-12

Recensie: Openhartig - Patricia Vlasman

Titel: Openhartig
Auteur: Patricia Vlasman
Genre: Waargebeurd: gezondheid
Uitvoering: Paperback
224  pagina's | Artemis & Co | september 2012

Patricia Vlasman:
Patricia Vlasman (1971) ging op haar negentiende bij het ministerie van Justitie in Amsterdam werken en studeerde in deeltijd rechten en politicologie. Gaandeweg specialiseerde zij zich in het jeugdstrafrecht en mediation. Na een uitstap bij de Raad voor de Kinderbescherming en Bureau Jeugdzorg Amsterdam werd zij in 2001 bij het stafbureau van de korpsleiding van de Utrechtse politie aangesteld als projectleider van het onderzoek naar de harde kern van jeugdcriminaliteit. Een hartoperatie in 2006 maakte een einde aan haar hectische carrière en sindsdien houdt zij zich fulltime bezig met het schrijven van romans en korte verhalen. Patricia woont samen met haar echtgenoot en haar zoontje in Amsterdam.

Het verhaal:
In Openhartig vertelt Patricia Vlasman over haar dagelijkse worsteling als hartpatiënt. Een ontroerend rauw en dapper verhaal dat nergens zielig wordt. Met veel vaart neemt ze je mee haar leven in en toont alle kanten van haar haperende, maar liefdevolle hart. 

Patricia Vlasman heeft een progressieve, ongeneeslijke hartafwijking. Moeder worden zit er voor haar niet in: een zwangerschap is veel te gevaarlijk. Totdat ze ondanks anticonceptie in verwachting raakt. Zij en haar man besluiten het kind te houden en in 2002 bevalt Patricia van een zoon. Ternauwernood overleeft ze de bevalling. Kort daarna krijgt ze ernstige hartritmestoornissen en wordt ze arbeidsongeschikt verklaard. Als de Nederlandse cardiologen zeggen niks meer voor haar te kunnen doen wijkt ze uit naar de Verenigde Staten voor een second opinion: de Mayo Clinic ziet mogelijkheden om met een specifiek behandelplan een paar jaar tijd te rekken. Terug in Nederland, tussen controles en acute ziekenhuisopnames door, probeert ze een 'normale' moeder te zijn voor haar zoon. Maar hun leven is allesbehalve normaal - bij elke inspanning dreigt een hartritmestoornis. Haar zoontje krijgt van de juffrouw een schrift waarin hij mag tekenen als hij verdrietig is en Patricia geeft hem een mobieltje zodat hij 'papa kan bellen als er iets met mama is'.

Mijn mening:

Na het lezen van de proloog wist ik; dit is een verhaal wat gelezen moet worden, wat een aangrijpend en heftig verhaal. Een verhaal over Patricia's ziekte: een ongeneeslijke hartafwijking met ernstige hartritmestoornissen als gevolg. Wat doet het met je als je hart niet werkt zoals het zou moeten? Wat voor impact heeft dit op je leven en dat van je naasten? Door middel van flashbacks kom je als lezer stukje bij beetje meer te weten over Patricia, haar ziekte en de impact hiervan. Je leest over het verdriet, de angsten, onzekerheden en strijd die deze ziekte met zich meebrengt. Of zoals ze het zelf oa beschrijft: "mijn hartziekte heeft me in de loop der jaren qua persoonlijkheid veranderd. Van de zelfverzekerde jonge vrouw die ik was is niets meer over. Door de meerdere hartstilstanden overheerst de angst, met name als ik buiten mijn veilige omgeving ben. Iedere seconde ben ik bewust van het feit dat me wat kan overkomen" en ook "Woede. Ik heb er genoeg van. Iedere seconde in mijn leven wordt gedirigeerd. Ik wordt geleefd door mijn ziekte, dag in dag uit". Het raakt je om te lezen over haar achtjarige zoon die doodskisten tekent, het over de dood heeft met zijn vriendje en uitgescholden wordt op school omdat zijn moeder een ziek hart heeft en in een invalidenwagentje rijdt. Verontwaardigt ben je dat Patricia zo moet strijden om de juiste behandeling en medicijnen te krijgen en meer nog om deze van de zorgverzekeraar vergoed te krijgen. Na het lezen van het verhaal van Patricia realiseer je je dat gezondheid een groot goed is, niet een vanzelfsprekend iets, een cadeautje dat je moet koesteren.

Als chronisch zieke waren veel beschrijvingen in haar boek heel herkenbaar en raakten deze me diep. Mede hierdoor moest ik soms het boek even neer leggen omdat het me teveel werd (tranen stroomden over mijn wangen), om daarna snel weer verder te lezen in het boek. Een aangrijpend, pakkend en ontroerend verhaal dat vraagt om gelezen te worden; een must-read! 

1 opmerking:

  1. Mooie duidelijke recensie en ik kan dan ook niet wachten tot ik Openhartig zelf kan gaan lezen. Chronisch ziek zijn is voor mij herkenbaar maar de factor dat je eraan kunt overlijden, dagelijks 'in gevaar' bent, dat is voor mij nauwelijks voor te stellen. Ik vind het heel knap en moedig dat Patricia Vlasman dit boek geschreven heeft.

    BeantwoordenVerwijderen