15-10-12

Recensie: PAAZ - Myrthe van der Meer

Titel: PAAZ
Auteur: Myrthe van der Meer
Recensie: Thea, Marjon
Genre: Roman
ISBN: 9789044336672
352 patina's | The House of Books | october 2012

Myrthe van der Meer:
Myrthe van der Meer (1983, pseudoniem) werkte als redacteur bij een grote uitgeverij, tot ze een burn-out kreeg en zwaar depressief vijf maanden op de paaz belandde, de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis. PAAZ is haar verhaal.

Het verhaal:
Als Emma van de ene op de andere dag opgenomen wordt op de paaz, weet ze één ding zeker: hier is een fout gemaakt. Ze heeft namelijk een leuke baan, een geweldige vriend en een goed leven, dus dat ze dood wil kan dan toch geen probleem zijn? Het is het begin van Emma’s zoektocht door de absurde wereld van de psychiatrische kliniek met al haar regels, pillen en diagnoses – een zoektocht naar de uitgang, maar boven alles een zoektocht naar zichzelf. Tijdens haar reis langs vreemde patiënten en nog vreemdere therapeuten, depressieve kerstballen en onverwachte vriendschappen, begint Emma namelijk te beseffen dat ze hier niet voor niets zit, en dat zij de enige is die kan bepalen óf, maar vooral ook hóé ze ooit de paaz weer verlaat.
Myrthe van der Meer schreef PAAZ over haar eigen psychiatrische opname op een Paaz. Om de privacy van alle medepatiënten, verpleegkundigen, therapeuten en andere medespelers te beschermen, is het boek echter geanonimiseerd, waarbij alle namen en persoonlijke gegevens veranderd en onherkenbaar zijn gemaakt, en ook gefictionaliseerd, waardoor alle levensverhalen en achtergronden met elkaar vermengd zijn. Dat is de reden waarom PAAZ uiteindelijk als genre de aanduiding ‘roman’ meegekregen heeft.
Recensies:

Thea:
Een boek welke je leest met een lach en een traan. Op een humoristische, eerlijke en ontroerende wijze geeft de auteur een inkijkje in het reilen en zeilen op een Paaz afdeling. Myrthe van der Meer heeft een prettige, beeldende schrijfstijl die je al snel meevoert in het verhaal. Het verhaal is ingedeeld in korte hoofdstukken waarbij je als lezer meegenomen wordt naar de Paaz afdeling waar Emma verblijft. Emma is van de ene op de andere dag opgenomen op deze afdeling omdat ze zwaar depressief is en suïcidale gedachten heeft. Als lezer voel je de eenzaamheid van Emma, haar verwardheid en onzekerheid. Emma vecht met en tegen het leven, vecht tegen de depressie en worstelt met de vraag; wie is Emma. Emma beschrijft haar depressie als volgt: "Het voelt alsof al je vrienden, kinderen, collega's, huisdieren een voor een doodgaan tot er niemand meer over is en elke vezel in je lichaam doordrenkt raakt van verdriet en je niet meer weet waar je het moet zoeken. Er is niets meer dan pijn, wanhoop en leegte, er is nooit iets anders geweest en er zal ook nooit meer iets anders zijn. Als ieder gevoel dood is vanbinnen, en je alleen aan de oppervlakte nog een beetje leeft". en ook "Als je jarenlang elke dag op de een of andere manier denkt; ik wou dat ik dood was, dan draait je perspectief als het ware om; je bent niet meer bezig met leven, maar alleen nog maar met doodgaan. Of beter gezegd; met niet doodgaan. Dan is de vraag niet meer hoe je kunt stoppen met leven, maar hoe je kunt stoppen met doodgaan". Naast het verhaal van Emma kom je als lezer ook beetje bij beetje meer te weten over de andere bewoners, de therapieën, therapeuten en de heersende regels op de Paaz afdeling. 
Paaz; een ontroerend en meeslepend verhaal, maar ook een verhaal met de nodige humor waardoor ik het ene moment moest glimlachen en schaterlachen en het andere moment een brok in mijn keel kreeg bij het lezen van Emma's zoektocht naar zichzelf en haar worsteling met het leven. Paaz: een must-read!


Marjon:
Aangrijpend, indringend en niet meer weg te leggen. Ik heb een vriendin die af en toe opgenomen moet worden en het komt me dus niet helemaal wereldvreemd voor. Maar toch is het een andere wereld. Myrthe weet dat heel goed over te brengen, zo ook haar eigen gevoelens (waarvan ze denkt dat ze ze niet heeft), de wereld van de PAAZ, de hulpverleners die een zware taak hebben daar. Mijn bewondering is gegroeid maar ook mijn zorgen. Er wordt rijkelijk met medicijnen gestrooid en je kan lezen hoe heftig dat effect kan zijn als Emma in het boek medicijnen krijgt waar ze niet tegen kan. Je vliegt door het verhaal heen. Het onderwerp mag dan zwaar zijn, de toon is luchtig. Er is ook humor. En vooral: herkenbaarheid en menselijkheid. Iedereen die in de psychiatrie werkt zou dit gelezen moeten hebben.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen