02-11-13

Dementie is niet het einde - Antonet van Tilburg

“Breng jij me weg?” Ik schud mijn hoofd. “Nee, ik moet bij de andere mensen blijven. De ambulance komt u zo halen. ”Mevrouw kijkt me met grote ogen aan. “Moet ik met de ambulance mee? Maar dan is het wel erg!” Mevrouw zucht ervan. “Nou, dat betekent niet dat het heel erg is hoor, het is alleen maar makkelijk. U hoeft niet te lopen of te staan. Er komen twee stoere kerels en die tillen u zo op een brancard, u hoeft niets te doen. Ze rijden u zo naar de ambulance toe.” De ogen van mevrouw beginnen langzaam te glimmen. “Ga ik echt met twee stoere kerels in die ambulance? Nou… dan mag jij wel hier blijven hoor. ”Ik schiet bijna in de lach. Ze wil die kerels zo te horen niet met me delen. Nu maar duimen dat er echt twee stoere kerels komen…

Dementerende ouderen worden in een verpleeghuis gestopt en worden opgesloten. Deze mensen zijn immers niet meer waardevol. Die gedachte heerst nog vaak bij mensen. Maar wat gebeurt er nu echt achter die gesloten deuren? Dementie is niet het einde geeft daar een helder beeld van. Je kijkt mee over de schouder van een verzorgende en ervaart zelf de waarde van deze doelgroep. Met tranen in je ogen en een lach op je gezicht zul je na het lezen van dit boek de dementerende ouderen in je hart sluiten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen