06-01-14

Recensie: Ik volg je - Marelle Boersma

Titel: Ik volg je
Auteur: Marelle Boersma
Genre: Thriller
ISBN: 9789461090959
304 pagina’s | De Crime Compagnie | december 2013


Marelle Boersma:
schrijft boeken over actuele misstanden, vaak gebaseerd op waargebeurde verhalen van slachtoffers. Met haar onderwerpkeuze beweegt ze zich daardoor op de grens van waarheid en fictie. Ik volg je is haar achtste thriller. Eerder schreef ze onder meer Moederziel (2013) en Vals alarm (2011). Dit laatste boek werd nummer 2 in de verkiezing Beste Nederlandse Thriller 2012 en wordt verfilmd. 

Het verhaal:
Stel je voor: je woont samen met je vijfjarige dochter in een klein dorp waar niemand je accepteert. Je bent eenzaam, dus als een aardige collega je thuis uitnodigt, neem je het aanbod graag aan. Maar wat als deze collega je niet meer met rust laat? Hij volgt je, overal…  Het overkomt Pien. Een op het oog onschuldig etentje met haar collega Theo mondt uit in een serie huiveringwekkende gebeurtenissen, waarbij Pien haar leven niet meer zeker is.

Mijn mening:
Het verhaal is geschreven in een prettige schrijfstijl en laat zich vlot lezen. Het verhaal is boeiend, meeslepend en spannend. Daarnaast weet de auteur een beklemmende sfeer op te roepen en kruipt het verhaal onder je huid. 

„De pijn dwingt me mijn ogen gesloten te houden. Als ik mijn arm optil om mijn voorhoofd te masseren, slaat hij ergens tegenaan. Een wand? Een kast? Mijn oogleden trillen. Ergens boven me is een smalle lichtspleet in een verder compleet donkere ruimte."

Het boek vertelt het verhaal van Pien, slachtoffer van stalking door haar collega Theo. Wat begint met een uitnodiging voor een etentje bij hem thuis eindigt al snel in een nachtmerrie. Theo is geobsedeerd door Pien en begint haar te stalken. Hij weet steeds verder door te dringen in haar leven en dat van haar naasten. Pien raakt meer en meer verstrikt in Theo’s web en ontsnappen lijkt onmogelijk.  

"Wat is dit voor een ziek spel dat hij met mij speelt? Waarom moet hij mij hebben, ik heb hem toch nooit aanleiding gegeven? Het lijkt alsof er alleen maar onzekerheden zijn in mijn leven en iedereen veranderd is, terwijl het zomaar zou kunnen dat ík de enige ben die ineens anders reageert. En zelfs dat weet ik niet zeker, omdat ik niemand meer lijk te kunnen vertrouwen. Zelfs mijn moeder vindt Theo een aardige man. Ben ik dan echt gek?"
Als lezer voel je de angst, machteloosheid, eenzaamheid en wanhoop van Pien en leef je met haar mee. "Hij is altijd bij me. Alleen is zijn aanwezigheid niet altijd zichtbaar. Hij is als een schaduw die aan me kleeft, of ik dat nou wil of niet. En het ergste is dat ik hem niet kan ontlopen. Hij blijft het voor elkaar krijgen om mij te verrassen met zijn waanzinnige ideeën. Hij weet waar ik ben, en wat ik doe. En het ergste is de angst dat er nog veel meer te gebeuren staat."

Gedurende het verhaal wordt haar angst jouw angst, alsof jij als lezer zijnde gestalkt wordt door Theo. Hij is overal, ontsnappen is niet mogelijk. Maar tegelijkertijd wil ik haar toeschreeuwen „doe iets, vertel over hetgeen je gebeurt, ga naar de politie, wacht niet af”

"Ik heb me nog nooit zo gruwelijk alleen gevoeld. Zo verlaten. En vooral ook zo gekwetst. Ik weet dat ik iets moet doen. Contact zoeken met vrienden. Aangifte doen bij de politie. Alarm slaan. Maar alles wordt gesmoord in de angst om Eva. Ik zou haar willen lossnijden van het gevaar dat haar bedreigt en waar ze geen weet van heeft, maar daarmee maak ik het alleen maar erger. Zodra ik hem weghoud van alles wat bij mij hoort, zal hij weer in actie komen. Hij is geobsedeerd door mij. Moet ik hem in mijn leven toelaten om zo mijn dochter te beschermen?"

En hoe zit het met haar goede vriend René, wat wil hij van haar? Is hij wel die goede vriend die ze in hem denkt te vinden? Kan ze hem vertrouwen of heeft hij een dubbele agenda? Niet alles is wat het lijkt. Het verhaal krijgt een onverwachte wending, welke tot een spannende en verrassende ontknoping leidt.  Zal het Pien lukken zich te bevrijden uit het web van Theo? 

"Ik zal er altijd voor je zijn. Dat zegt hij steeds, en juist dat maakt het zo beangstigend. Ik wil hem niet!"

Omdat ik als buitenstaander niet goed begrijp waarom Pien blijft zwijgen over hetgeen er met haar gebeurt en zij ook niet naar de politie stapt om aangifte te doen, wil ik meer lezen over stalking en met name slachtoffers van stalking. Waarom zwijgen slachtoffers vaak over wat er gebeurt en doen ze geen aangifte? Hierover kwam ik het volgende tegen op internet: slachtoffers van (huiselijk) geweld, misbruik of stalking zwijgen vaak. Ze voelen zich schuldig. Ze schamen zich, zij hopen dat alles wel goed zal komen. Slachtoffers zijn vaak ook bang voor de reacties van familie en vrienden. Zij voelen zich onveilig en moeten soms zichzelf en hun kinderen beschermen. Na het lezen van enkele verhalen over stalking, begrijp ik het handelen, of juist het niet handelen van Pien, in dit verhaal beter. Marelle Boersma heeft zich voor het schrijven van deze thriller verdiept in de problematiek van stalking. Zo had zij uitvoerige gesprekken met twee slachtoffers van stalking. Het resultaat van haar research is een beklemmend en realistisch verhaal. Een fictief verhaal welke zomaar werkelijkheid kan worden, het kan immers iedereen overkomen...

3 opmerkingen: