14-05-14

Recensie: Gegrepen - Femke Ekelhof

Titel: Gegrepen
Auteur: Femke Ekelhof
Genre: Waargebeurd
ISBN: 9789065236227
160 pagina's | Uitgeverij van Brug | april 2014

Femke Ekelhof:
Vaak zwijgen mensen die geweld is aangedaan. Ook Femke deed dat jarenlang. Tot ze begreep dat het genoeg was: het zwijgen werd een te zware last. Het was tijd om de stilte te doorbreken. Zoals ze schrijft op haar website www.doorbreekdestilte.nl: "Misschien kan ik met mijn verhaal de stem zijn van anderen die nog niet mogen, durven of kunnen vertellen wat hen is overkomen."

Het verhaal:
Een meisje van twaalf jaar wordt verkracht. Haar omgeving heeft geen idee wat er allemaal in haar omgaat, want het lukt haar niet om erover te praten. School, ouders, hulpverleners: ze doen oprecht wat hen het beste lijkt, maar slaan de plank helaas mis. Het meisje doet wat zij denkt dat nodig is om zich eindelijk weer veilig te voelen: misschien kan ze dan ontsnappen aan de dader en aan haar levendige herbelevingen. Ze belandt echter in een nog veel gevaarlijkere situatie...

Femke Ekelhof weet de spanning in haar verhaal zo goed op te bouwen, dat je haast zou vergeten hoe zwaar het moet zijn geweest om dit allemaal op te schrijven. Dit boek is namelijk gebaseerd op haar eigen ervaringen. "Gegrepen" leest als een thriller, maar beschrijft een gruwelijke werkelijkheid: hoe dit verhaal afloopt, blijft tot de laatste pagina spannend.

Mijn mening:

„Mijn gedachten slepen mij mee langs allerlei herinneringen aan de jaren waarin mijn leven nog niet op zijn kop stond. Een tijd waarin ik niet continu nadacht over mijn veiligheid. Onvermijdelijk komen ook de herinneringen omhoog aan de dag waarop ik het kind in mij ben verloren. Herinneringen als brandmerken: gloeiende ijzers die voor altijd littekens op mij hebben achtergelaten.”

Aangrijpend, verbijsterend en schokkend. Het verhaal van Femke laat zich lezen als een spannende thriller, ware het niet dat het in deze om een waargebeurd verhaal gaat. Het verhaal van Femke, die als 12-jarige slachtoffer wordt van aanranding, enkele maanden later gevolgd door verkrachting. 

„Was het dezelfde man? Wie is het? Waar is hij? Houdt hij mij nu in de gaten? Hoe kan ik dit ooit aan iemand vertellen?” 

Omdat ze haar ouders geen verdriet wil doen en ze bang is voor de veiligheid van het gezin, de dader wist immers waar ze woonde, besluit Femke te zwijgen. Twee afschuwelijke gebeurtenissen die hun invloed hebben op de verdere verloop van haar leven. Merkwaardig en onbegrijpelijk dat de politie haar als 12-jarige slachtoffer van aanranding adviseerde om haar klasgenootjes zelf over haar ervaring te vertellen om ze te waarschuwen. Kun je het je voorstellen; een 12-jarig meisje staat voor de klas en moet aan haar klasgenootjes vertellen over die vreselijke gebeurtenis welke haar overkomen is, onbegrijpelijk dat men dit adviseerde. 

Verbijsterend om te lezen over de hulpverlening in deze; hoe Femke de verkeerde medicijnen krijgt voorgeschreven welke leiden tot psychoses en hallucinaties, het onbegrip, het advies om niet over haar trauma’s te praten maar zich zoveel mogelijk te richten op de toekomst én het bizarre advies om geen aangifte te doen. Het raakt me diep om te lezen over haar worsteling met het leven, hoe ze probeert om zich staande te houden, hoe ze steeds somberder wordt en steeds vaker last krijgt van herbelevingen en overal haar verkrachter denkt te zien. Haar worsteling met haar lichaam, hoe ze een hekel aan haar vrouwelijke vormen krijgt en er alles aan doet om deze maar kwijt te raken, zelfs als dit betekent zich langzaamaan uit te hongeren. Dit alles om maar niet meer in beeld bij de mannelijke medemens te komen. 

„Ik zie een meisje dat zich snel ontwikkelt tot een vrouw en ik vind haar, vanuit een objectief oogpunt, eigenlijk wel mooi. Wanneer ik kijk vanuit mijn emoties, met mijn zintuigen, zie ik iets heel anders: een slanke meid die nog steeds te vrouwelijk is. Iemand met een uitgeput lichaam. Een lichaam dat pijn doet van de kramp, honger heeft en niet de liefde krijgt die het hoort te krijgen. Aangevreten door gruwelijke herinneringen, herbelevingen en nachtmerries. Alsof dat lichaam toebehoort aan een onschuldig kind dat buiten haar schuld besmet is geraakt en nu van binnenuit door een vleesetende bacterie wordt opgegeten.” 

Door deze afschuwelijke gebeurtenissen maakt Femke een keuze in haar leven welke haar bijna haar leven kost. Met afgrijzen lees je over René, de man van wie ze dacht dat hij haar vriend was, bij wie ze zich veilig achtte, die ze als een ontsnappingsmogelijkheid zag, om zo te kunnen ontkomen aan de dagelijkse confrontatie met de plek des onheils in de nabijheid van haar ouderlijk huis. 

„Ik ben bijna achttien, heb al veel te veel meegemaakt en ben beschadigd. Daarbij komt nog dat ik René eigenlijk niet leuk vind en de mensen om hem heen ook geen prettig gezelschap zijn. Thuis heb ik te veel triggers; daar maken de flashbacks en herbelevingen de dagen ondraaglijk. Kortom: het is kiezen tussen twee vormen van de hel. Wat ik op dat moment helaas niet doorzie, is dat ik in die ene hel (bij mijn ouders) in ieder geval dichtbij de mensen ben die mij dierbaar zijn. Uiteindelijk kies ik dus voor het plan waar ik al mee bezig was.” 

Maar is hij wel wie hij zegt te zijn, is Femke wel veilig bij hem? „Het voelt alsof mijn wereld is gestopt met draaien. Op de noodrem staat. In flashbacks bekijk ik mijn leven en kom tot steeds verdrietigere conclusies. De helft van alle bladzijden die mijn leven telt, is zwart. De ene bladzijde nog dieper zwart dan de andere. Zullen er ooit nog lichte bladzijden komen?” 

Een gevoel van opluchting overheerst bij de lezer als Femke uiteindelijk kan ontsnappen aan de satanist die haar vriend René blijkt te zijn. Zal ze inderdaad uit zijn handen kunnen blijven? Zal ze een nieuw leven op kunnen bouwen, de vreselijke gebeurtenissen uit het verleden een plek kunnen geven en zich kunnen gaan richten op een toekomst zonder herbelevingen en nachtmerries? Haar boek Gegrepen heeft een open einde. In haar vervolgboek, (On)begrepen zullen we lezen hoe het Femke verder zal vergaan. Ik kijk uit naar dit vervolg!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen