13-06-14

Recensie: Een leven op rolletjes - Viktor Staudt

Titel: Een leven op rolletjes
Auteur: Viktor Staudt
Genre: Waargebeurd: gezondheid
ISBN: 9789050191098
263 pagina's | Meander | april 2014

Viktor Staudt:
Viktor Staudt (1969) is de auteur van het boek Het verhaal van mijn zelfmoord. In het boek verhaalt hij over de angsten en depressies die hem tot een zelfmoordpoging dreven. Hij overleefde, maar raakte beide benen kwijt. Na de zelfmoord werd pas de juiste diagnose gesteld en kreeg hij de juiste medicijnen. Viktor studeerde na het gymnasium enige jaren rechten en werkte vervolgens tien jaar voor een luchtvaartmaatschappij. Hij houdt zich nu bezig met online zelfmoordpreventie en woont in Italië.

Het verhaal:
Viktor Staudt is dertig jaar oud als hij hoort dat hij voor de rest van zijn leven aangewezen zal zijn op een rolstoel. Nog tijdens het verblijf in het ziekenhuis zegt een goede vriend tegen hem: ‘Nu wordt je leven echt een avontuur!’ Al snel zal blijken dat niets minder waar is. Want iedereen begrijpt dat je als rolstoelrijder niet meer de trap op kunt, maar hoe zit dat met autorijden? Of als je op reis wilt met het vliegtuig of de trein? En wat komt er op je af als je het in je hoofd hebt gehaald om een parachutesprong te maken? In Een leven op rolletjes blikt Viktor terug op bijna vijftien jaar rolstoelcarrière. Openhartig vertelt hij over zijn ervaringen met reizen, sporten en uitgaan, maar ook over het aangaan van nieuwe relaties en de omgang met ‘voetgangers’. Aangevuld met praktische informatie van instanties als Winkeltoegankelijkheid Nederland ontstaat een handboek voor de moderne rolstoelrijder én voor de mensen in zijn omgeving. Met soms hilarische anekdotes, maar bovenal eerlijk en inspirerend.

Mijn mening:
„Leven in een rolstoel staat gelijk aan het maken van een ontdekkingsreis die misschien wel nooit eindigt. Na verloop van tijd zul je steeds meer manieren vinden om te doen wat je wilt. Of het nu gaat om noodzakelijke, alledaagse dingen, zoals jezelf verzorgen, eten koken en boodschappen doen, of op wereldreis gaan. Alleen of met anderen. The sky is the limit.”

Stel je voor dat je op een dag niet meer behoort tot het voetgangersvolk maar bent toegetreden tot de wereld van rolstoelrijders en afhankelijk bent geworden van een rolstoel. Het is voor de voetganger bijna niet voor te stellen, toch overkomt het vele mensen, door een trauma, door een ziekte. Hoe ga je hiermee om, waarmee wordt je geconfronteerd, welke obstakels kom je tegen op je nieuwe pad als rolstoelgebruiker? Viktor Staudt heeft hierover dit boek geschreven. Of zoals hij het zelf beschrijft; een handleiding voor de nieuwe rolstoelrijder. 

„Natuurlijk was ik mij er vanaf het moment dat ik in het ziekenhuis wakker was geworden van bewust dat ik voor de rest van mijn leven onafscheidelijk van mijn rolstoel zou zijn. Maar direct daarna leek het alsof ik terecht was gekomen in een achtbaan van emoties. Druk bezig om de wereld opnieuw te ontdekken, in de letterlijke betekenis van het woord. Als een jong kind dat voor het eerst op eigen benen kan staan en alle mogelijkheden ervaart die daarbij horen. Op zoek naar succeservaringen: dingen die je nog kunt. En wat een ‚boost’ als zich daaronder een aantal zaken bevindt die je eigenlijk al had afgeschreven of opgegeven! Nauwelijks kwam ik eraan toe om mijzelf af te vragen hoe het met de rest van mijn leven verder moest! Ik had er simpelweg geen tijd voor.”

Puttend uit eigen ervaring, zie zijn eerdere boek Het verhaal van mijn zelfmoord, geeft hij (praktische) tips en adviezen over allerlei onderwerpen aan de beginnende rolstoelrijder. Onderwerpen als acceptatie, revalidatie en leren omgaan met je beperkingen, het vinden van een geschikte woning en evt. woningaanpassingen, welke kleding is met name geschikt voor rolstoelrijders, sporten, reizen, autorijden, loopbaanmogelijkheden, weersinvloed op de rolstoelrijder (denk aan sneeuw, regen, storm en de gevolgen hiervan voor de rolstoelrijder), rolstoeltoegankelijkheid in een wereld welke beheerst wordt door voetgangers, het blijven zien van mogelijkheden en het verleggen van je grenzen (zo maakte Viktor een Tandem-parachute-sprong), daten en het aangaan van relaties. Het boek zet het voetgangersvolk aan tot nadenken en dwingt deze stil te staan bij het leven van een rolstoelrijder. Het is een openhartig, realistisch en inspirerend boek welke je leest met een lach en een traan. Het ene moment ontroerd, geraakt door hetgeen je leest, het andere moment betrap je jezelf erop dat je moet lachen om wat er geschreven staat. 

„…gebeurt het regelmatig dat een kind op mij afkomt en voor me gaat staan. Zonder iets te zeggen of te vragen pakken ze een van mijn loshangende broekspijpen op om te zien waar mijn benen nu toch gebleven zijn. Maar daar houdt het onderzoek niet op. Want als eenmaal blijkt dat mijn benen toch echt niet op de een of andere manier - opgevouwen misschien? - in mijn broekspijpen zijn verstopt, dan bukt de kleine zich diep voorover om vervolgens onder mijn rolstoel te kijken. Want waarom zouden mijn benen niet tegen de onderkant van mijn zitting kunnen zitten?”

In zijn boek geeft Viktor ook tips voor de dagelijkse omgang met rolstoelrijders. Tips als groet iemand die in een rolstoel zit op eenzelfde manier als je iemand zou groeten die niet in een rolstoel zit, als je iets wilt vragen of zeggen tegen degene in de rolstoel, doe dit dan ook rechtstreeks tegen deze persoon in plaats van je te richten op de evt. begeleider, beschouw het gebruik van een rolstoel als het gebruik van bv een bril, ga nooit ongevraagd een rolstoelrijder duwen. Aan de rolstoelrijder geeft hij het volgende positieve advies mee:

„Dus je weet wat je te doen staat! Sla dit boek dicht, trek je jas aan en ga eropuit. Alleen of samen met een vriend of vriendin. En of je nu wilt gaan zwemmen, een filmpje pakken, een museum bezoeken, rolstoeldansen, een parachutesprong maken, of gewoon koffiedrinken in een café om de hoek, doe het! Maar neem er de tijd voor én neem het jezelf vooral niet kwalijk als het niet meteen lukt of gaat zoals je je dat had voorgesteld. Kijk hoever je kunt komen en wees niet bang om hulp te vragen, als je die nodig hebt. Zet een glimlach op je gezicht en vergeet niet dat je leven een avontuur is, waar heel veel mensen heel veel respect en bewondering voor hebben. Alles tezamen reden genoeg om tenminste een beetje trots op jezelf te zijn!”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.