01-07-14

Recensie: De parttime-junkie - Renee Kelder

Titel: De parttime-junkie
Auteur: Renee Kelder
Genre: Waargebeurd
ISBN: 9789044625288
216 pagina's | Uitgeverij Prometheus | april 2014

Renee Kelder:
Renee Kelder (1985) is maatschappelijk werker en woont in Amsterdam met Jeroen en haar hond Flip. Ze studeert Humanistiek aan de Universiteit voor Humanistiek in Utrecht.

Het verhaal:
Renee Kelder groeit op in een liefdevol, hoogopgeleid en vrijzinnig gezin. Ze kijken naar de vpro, rijden een Volvo en wonen in een keurige buurt in Heemstede. Een gezin waar je veel van verwacht, maar niet dat de jongste dochter vanaf haar negentiende zwaar verslaafd raakt aan ghb. Zes jaar lang leidde Kelder een onwaarschijnlijk dubbelleven, want ondanks haar vernietigende levensstijl vol drank en drugs studeerde ze ondertussen braaf in vier jaar af, ging ze nog trouw naar haar museumclubje en werkte ze in de verslavingszorg, de perfecte dekmantel. Niemand had iets door. 

Mijn mening:
GHB, ooit de date rape drugs genoemd, is een drugs gebruikt door velen. Een drugs welke zeer verslavend werkt. Ook Renee Kelder raakt hieraan verslaafd en schrijft openhartig, rauw en zonder opsmuk over deze periode in haar leven. Haar verhaal is aangrijpend en meeslepend en geeft de lezer een inkijkje in het leven van een drugsverslaafde. Haar verhaal wordt verteld aan de hand van drie levensfasen: Neenie, de periode voor haar verslaving, haar jeugdjaren, Baby, haar verslavingsperiode en Renee, de periode van afkicken en een nieuw leven opbouwen. Achterin het boek geeft zij nadere informatie over GHB.

„Drugsverslaafd zijn wordt al snel geassocieerd met junks die op straat leven. Niet bestemd voor normale mensen als jij en ik. Mensen met een baan, een sociaal leven. Mensen die afgestudeerd zijn. Dat dacht ik ook. Mijn verslavingsverleden heeft me laten inzien dat ieder mens verslaafd kan raken als bepaalde omstandigheden instabiel zijn.”

Renee begint haar verhaal met een beschrijving haar kinderjaren. Ze heeft een slechte start van haar leven. Ze is een huilbaby en blijkt een algehele voedselallergie te hebben. Astronautenvoeding is jarenlang haar lot. Haar kinderjaren zijn gekenmerkt door deze voedselallergie, astma, zichzelf de haren uit willen trekken en het krijgen van de diagnose motorisch gestoord en dyslectisch. Renee vlucht weg in haar eigen fantasiewereld.

„Op jonge leeftijd wilde ik mij al onttrekken aan het leven. De wereld vond ik geen prettige plek. Heel onschuldig begon op zesjarige leeftijd een dubbelleven waar niemand weet van had. Want thuis was het soms ook beter om te vluchten in mezelf.” 

Renee groeit op in een gemeenschap van blanke, hoogopgeleide rijken in Heemstede. Het is een overzichtelijke wereld waarin alles zijn plaats heeft. Als ze dertien jaar is gaan haar ouders scheiden. Renee ontdekt alcohol als middel om te vluchten uit de werkelijkheid. Op haar veertiende gebruikt ze alcohol, blowt ze, spijbelt van school en ontdekt jongens. Allemaal ter opvulling van het gemis van haar ouders die sinds de scheiding in beslag worden genomen door zichzelf. Ook ontwikkelt ze een angststoornis en krijgt antidepressiva voorgeschreven.

Als ze 15 jaar is, neemt ze haar eerste XTC pilletje op Lowlands. „Op het moment dat ik de pil innam voelde ik me groots. Ik stond niet stil bij de gevolgen. Ik dacht: het avontuur kan beginnen, nu doe ik ook mee met het leven. Verder gingen mijn gedachten niet.” Het zal niet bij dit ene pilletje blijven. Al snel volgen meerdere XTC pillen, alcohol, coke, GHB en speed. Maar vooral GHB, welke zij ziet als een wondermiddel, het geeft haar zelfvertrouwen en zorgt ervoor dat ze haar sociale angsten kan overschreeuwen. Renee raakt verslaafd zonder dit zelf te beseffen. Renee’s dubbelleven vangt aan, ze wordt een high functional addict. Ogenschijnlijk leidt ze een normaal leven, voor de buitenwereld lijkt er dan ook niets aan de hand te zijn. Doordeweeks studeert ze aan de opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening, haalt goede cijfers, maakt nieuwe vrienden en heeft een boeken- en museumclub. Maar tegelijkertijd gaat ze in het weekend helemaal los met drugs, met name GHB. Voor haar ouders, familie en vrienden verbergt ze haar leven als drugsgebruiker. 

„We gingen niet vaak genoeg op onze bek, waardoor we onze verslaving zo lang konden volhouden. Wat ons op de korte termijn redde, was op de langere termijn onze ondergang.

Al snel gaat het bergafwaarts met Renee. Ze gaat steeds meer gebruiken en samen met haar vriend Taco stevent ze af op de afgrond. De hoofdstukken waarin ze deze periode beschrijft zijn heftig en schokkend. De excessen van drugsgebruik, de feesten, het out gaan, het zelf fabriceren van GHB wat leidt tot nog meer GHB gebruik, het dubbelleven welke ze leidt. Zoals ze zelf achteraf zegt: “het is een wonder dat ik nog leef.”

Renee studeert na vier jaar af aan de HBO Maatschappelijk Werk en Dienstverlening en krijgt een baan in notabene de verslavingszorg. „Achteraf denk ik wel eens: hoe kon ik werken met verslaafden terwijl ik zelf verslaafd was? Het antwoord ik: simpelweg omdat ik mezelf dus niet als verslaafd zag, ik gebruikte gewoon elke dag drugs. Ik zag mensen die heroïne spoten als junkies. Taco en ik hadden nooit gespoten, kenden ook niemand die dat deed. We zagen GHB als een onschuldige drug en speed deden we alleen met vakantie dagelijks en anders beperkten we het meestal tot het weekend. We voelden ons onschendbaar. We functioneerden, dus hoeveel schade kon het nu eigenlijk teweegbrengen? Mijn cliënten waren een ander soort mensen, naar mijn idee. Ze waren aan lagerwal geraakt. Zij waren echt afhankelijk van drugs. Heroïne en methadon vond ik heel iets anders dan speed en GHB.”

Juist doordat ze in de verslavingszorg werkzaam is, wordt het voor haar moeilijk om hulp te vragen op momenten dat ze beseft dat ze een drugsprobleem heeft. Ze kent immers de hulpverleners in het werkveld. Renee schaft zich een hond aan, Flip. Omdat ze tijdens het uitlaten van Flip regelmatig bijna out gaat op straat, gaat ze minder drugs gebruiken. Doordat ze nu vaker nuchter is, gaan haar de vele nachten doorhalen steeds meer tegenstaan. Ze besluit dat het genoeg is, dat ze dit dubbelleven van leugens niet meer wil. Renee biecht aan haar moeder haar drugsgebruik en dubbelleven op. 

„Geen drugs meer, stoppen met dit leven. Ik wilde het en was tegelijkertijd doodsbang voor een drugsvrij leven. Had geen idee wat ik me hierbij voor moest stellen.”  

Renee verlaat Taco en verbreekt het contact met haar drugsvrienden. Ze trekt bij haar moeder in en kickt cold turkey af. Door de totale onthouding van drugs raakt ze in een delier, een van de zwaarste momenten van haar leven. Het lukt Renee na jaren een nieuw bestaan op te bouwen. 
„In maart 2010 ben ik afgekickt. Ik heb mezelf opnieuw moeten uitvinden. Het eerste jaar was overleven. Het tweede jaar leerde ik mijn verleden begrijpen. Het derde jaar besefte ik dat niet langer elke dag een strijd was. Inmiddels ben ik vier jaar clean. Met het opschrijven van mijn herinneringen heb ik het verleden betekenis gegeven. De jaren zijn me niet langer overkomen. Vluchten en verdoven behoren tot de verleden tijd. Ik heb mezelf herschreven.”
De parttime junkie: een heftig en aangrijpend verhaal welke de lezer een inkijkje geeft in het leven van een drugsverslaafde. Het laat tevens zien wat drugsgebruik en met name GHB in iemands leven aanricht. Het verhaal maakt daarnaast duidelijk dat drugsgebruik in elke familie, in elk milieu voor kan komen. Ook mensen waarvan je het in eerste instantie niet zou verwachten kunnen een dubbelleven als drugsgebruiker leiden. Het boek is een eye-opener voor wat betreft GHB en het gebruik hiervan; GHB is niet zo onschuldig als velen vaak denken...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen