04-07-14

Recensie: Leef! - Laura Maaskant

Titel: Leef!
Auteur: Laura Maaskant
Genre: Waargebeurd: gezondheid
ISBN: 9789025903923
192 pagina's | Uitgeverij Ten Have | mei 2014

Laura Maaskant:
Haar boek is er één met een boodschap: "ik wil iedereen oproepen om te genieten van de nu-momenten. Want daar ligt ontzettend veel schoonheid in verborgen. Ik leef het leven met een uitroepteken! Ik heb bewust gekozen voor kwaliteit en wil me zo lang mogelijk goed blijven voelen. Ik weet dat het lichamelijk minder wordt, maar daar ben ik niet mee bezig." 

Het verhaal:
In Leef! vertelt Laura Maaskant hoe haar leven is veranderd na de diagnose 'kanker'. Die diagnose kreeg ze op haar vijftiende, en vier jaar later opnieuw. Laura wordt na een lang en zwaar behandeltraject genezen verklaard. Ze pakt haar leven weer op waar ze gebleven was: na haar vwo gaat ze studeren in Amsterdam. Als de ziekte kort daarna terugkeert, is de kans op genezing nihil. Ze heeft nu een levensverwachting van twee jaar.

Nogmaals loodzware behandelingen ondergaan wijst Laura af. Ze gaat voor kwaliteit van leven. Niet met een bucket list, maar in haar werk, met haar vrienden en haar familie. Zoals ze zelf zegt, ervaart ze haar leven nu juist heel intens. Laura's ziekte brengt niet alleen rampspoed, maar ook de mogelijkheid om te genieten van de tijd die haar nog rest. Haar leven is 'in goud veranderd'.

Mijn mening:
Soms lees je een boek waarvan je vrijwel meteen onder de indruk bent. Het boek van Laura Maaskant is zo’n boek. Een hartverscheurend verhaal over een jonge vrouw met kanker. Ik ben diep onder de indruk van hetgeen ik las. Haar verhaal ontroert, raakt je diep en zet aan tot nadenken. Haar kracht, haar positiviteit, haar moed, de inzichten die ze aan de lezer meegeeft, haar levenslessen. Haar verhaal werkt als een eye-opener: geniet van de kleine dingen in het leven, leef in het NU! 

„Zo’n vijf jaar geleden begon het allemaal. Ik had geen idee wat er precies begon en waar het zou eindigen. Inmiddels weet ik waar het eindigt en ik weet dat het eindigt. Het eindigt op het hoogtepunt, vol in het leven en dat is wat ik wens. Ik denk aan zo’n vijf jaar geleden, toen mijn leven voor altijd veranderde en het nooit meer zou zijn zoals het was.”

Laura beschrijft haar leven vanaf haar vijftiende tot en met haar twintigste. In 2009, Laura is vijftien jaar, krijgt ze de diagnose kanker. Een zeer zeldzame vorm van kanker, het mesenchymaal chondrosarcoom. Een tumor ter grootte van een mannenvuist groeit vanuit haar vierde rib richting haar luchtpijp. „In de dertig minuten die volgen verander ik van een gezond vijftienjarig meisje in een ernstig zieke vijftienjarige vrouw.” Chemokuren en een operatie volgen. 

„Ik zie een hoofd zonder haar, met nog een paar laatste stoppels. In datzelfde spiegelbeeld glijdt mijn blik naar beneden en ik zie ter hoogte van mijn borst een litteken en een grote, uitstekende, ronde ‚euromunt’: mijn VAP, het kastje waar ik mijn chemo door krijg. In dat ene spiegelbeeld zie ik alle beschadigingen van mijn lichaam tot nu toe. In twee weken tijd is mijn lichaam het lichaam van een vreemde geworden. Het is plots uitgewoond, waar het kort geleden nog zo’n mooi nieuw huis was. Huilend sta ik daar. Op zoek naar mezelf in mijn eigen spiegelbeeld. Voor het eerst voel ik me een kankerpatiënt.”

Laura’s leven is voorgoed veranderd, ze denkt na over het leven, over de dood. Haar leven en haar dood. Ze durft niet meer te denken aan een verre toekomst. Ze vraagt zichzelf af wie ze is zonder toekomst? Haar leven is veranderd van een onschuldig leven in een allesbehalve onschuldig leven. 

„Ik weet totaal niet meer hoe ik moet leven. De herinneringen aan de periode na mijn laatste ziekenhuisopname zijn vaag maar heftig. Sinds januari zijn mijn behandelingen voorbij en ik ben weer terug in het normale leven gegooid. Er is een diepe kloof tussen de persoon die ik was voordat ik kanker kreeg en de persoon die ik nu ben. Ik word geacht mee te doen met de normale dingen, maar ik pas er niet meer tussen. Ik weet niet meer hoe ik me een halfjaar geleden voelde, of hoe ik toen was. Ik was een kind, een meisje en ik verwachtte een leven zonder grote bergen. Het meisje van voordat ik kanker kreeg is een vreemde voor mij. Mijn ziekte heeft al mijn gedachten, waarden en normen opnieuw bepaald. Hoe keer je terug in het leven als een ander persoon? De wereld is hetzelfde, alleen ben ik nu een vreemde. Alles is hetzelfde, alleen ben ik niet langer de Laura die ik was. Ik ben niet langer de spontane, vijftienjarige, stralende Laura.” 

Het lukt Laura om de dagen weer te plukken, zichzelf terug te vinden en uit het diepe dal te klimmen. Ze pakt haar leven weer op, fietst vanaf de voet van de Mont Ventoux naar huis om geld in te zamelen voor de Make-A-Wish Foundation (Montour), slaagt voor haar VWO en gaat kunstgeschiedenis studeren in Amsterdam. Ze durft weer naar een toekomst te kijken en probeert haar leven op te bouwen. 

„Het voelt vooral naakt om mezelf te zijn zonder ziek te zijn. Ik realiseer me dat de kanker me ook rijk heeft gemaakt, en mij doet beseffen dat elk aspect van het leven zo de moeite waard is.”

Totdat in 2013 een controlescan uitwijst dat er uitzaaiingen zijn in beide longen. Laura krijgt van haar behandeld arts drie opties voorgesteld; optie een is dmv een operatie de grootste tumor te verwijderen en deze te laten onderzoeken. Optie twee is het bestralen van zoveel mogelijk tumoren. Onduidelijk is echter of de tumoren zullen reageren op deze bestraling. Laura vraagt zich af of het zinvol is om te behandelen nu de kanker terug is. „Ik wil niet leven van ziekte naar ziekte.” Er is weinig hoop op genezing en de derde optie is dan ook om geen van beide behandelingen te ondergaan. Chemo is sowieso niet aan de orde, omdat de chemo de tumor de vorige keer niet aanpakte. Na beraad bij zichzelf, haar ouders, haar broers en vrienden besluit Laura om geen behandelingen meer te ondergaan. Ze kiest voor kwaliteit van leven, met haar vrienden, familie en haar hulphond Tirza. Ze wil genieten van de tijd die haar nog rest en elke dag volop beleven.  

„Ik ben bezig met een korte toekomst die vol is van kwaliteit. Enerzijds ben ik verdrietig over het feit dat ik geen toekomst heb. Anderzijds geeft het me heel veel kracht om in mijn laatste dagen te leven. Ik stel mezelf elke dag weer de vraag: wat wil je? Leven? Hup, ga dan Leven! Spel dit woord met een hoofdletter. Ik heb elke dag een keuze. Ik Leef, met heel mijn ziel en zaligheid.”

De wijze waarop zij omgaat met het gegeven dat haar leven binnenkort zal eindigen, haar keuze om te kiezen voor kwaliteit van leven, leidt bij de lezer tot diep respect en bewondering voor Laura. Haar zienswijze zal een inspiratiebron voor velen zijn.  

„Het leven is te kort om niet te doen wat je wilt, droomt of wenst. Leef, het is al later dan je denkt. Vier het leven iedere dag; het is zo kostbaar, zo groots, zo mooi. Vier de kleine dingen, want in de kleine dingen liggen de grootste wonderen verborgen. Ze zijn niet moeilijk te vinden, ze zijn verborgen net onder de oppervlakte. Je zult ze snel zien, je hoeft niet eens te zoeken, want ze zijn er al. Het is allemaal al aanwezig. Leef en je zult voelen dat wat leven is, en dat wat leven heet.”

„Sinds april 2013 weet ik dat er uitzaaiingen zijn in mijn beide longen. Ik zal niet meer beter worden. Een prognose is moeilijk te geven. De tumoren lijken niet hard te groeien, maar niemand weet wanneer ik zal overlijden. Op die ene dag, toen ik te horen kreeg dat ik uitgezaaide kanker had, werd alles anders. Nooit meer een toekomst. Maar het is niet langer erg. Mijn leven veranderde uiteindelijk in iets belangrijks. Het leven werd intens, inspirerend en heel waardevol. Doordat het leven zoveel waardevoller werd en nog steeds is, pompt mijn hart niet alleen maar bloed door mijn aderen. Nee, mijn hart pompt pure levendigheid door mijn lichaam heen, een bepaalde energie die ik elke dag voel. Elke dag is namelijk bijzonder: er is maar één dag, deze dag, in dit moment. Het leven is zó waardevol. Mijn advies aan jou is: LEEF!”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen