22-07-14

(Gast)Recensie: Pogingen iets van het leven te maken - Hendrik Groen

Titel: Pogingen iets van het leven te maken
Auteur: Hendrik Groen
Recensie: Marjon, Thea
Genre: Roman
ISBN: 9789029089975
328 pagina's | Uitgeverij Meulenhoff | juni 2014

Hendrik Groen:
Hendrik Groen is een pseudoniem. De auteur woont zelf niet in een verzorgingshuis, maar spreekt wel uit eigen ervaring. Zoals hij het zelf zegt: 'Geen zin is gelogen, maar niet elk woord is waar.'

Het verhaal:
Hendrik Groen is wel oud maar niet dood, en niet van plan zich eronder te laten krijgen. Toegegeven: zijn dagelijkse wandelingen worden steeds korter omdat de benen niet meer willen en hij moet regelmatig naar de huisarts. Technisch gesproken is hij bejaard. Maar waarom zou het leven dan alleen nog maar moeten bestaan uit koffiedrinken achter de geraniums en wachten op het einde? In korte, ogenschijnlijk luchtige, maar vooral openhartige dagboekfragmenten laat Hendrik Groen je een jaar lang meeleven met alle ups en downs van het leven in een bejaardentehuis in Amsterdam-Noord. Op de laatste dag van het jaar zal het nog moeilijk zijn om afscheid te nemen van dit charmante personage... 

Recensies:

Marjon:
Puur, oprecht, humor en verdriet… Het boek is in dagboekstijl en je voelt tussen de regels door stemming van de schrijver. Hij spaart niemand, ook zichzelf niet. Het boek raakt je tot in het diepst van je hart. Hendrik heeft een groot talent om dit op zo op papier te zetten. Hij laat ons lezers de andere kant van het wonen in een zorgcentrum zien. Wat een aanrader!


Thea:
„Ik hou ook het komend jaar niet van bejaarden. Dat geschuifel achter die rollators, dat misplaatste ongeduld, dat eeuwige klagen, die koekjes bij de thee, dat zuchten en steunen. Ik ben zelf 83 ¼ jaar.”

De eerder verschenen columns van Hendrik Groen op de literaire website Torpedo Magazine, zijn door Uitgeverij Meulenhoff gebundeld tot dit boek. Zelf zegt hij over zijn roman: „Geen zin is gelogen, maar niet elk woord is waar.” Wie er achter het pseudoniem Hendrik Groen schuilgaat is niet bekend. Gedurende het jaar 2013 hield Hendrik Groen een dagboek bij over zijn leven in het verzorgingshuis in Amsterdam-Noord. 


„Oud is in. Tenminste er zijn films, boeken, documentaires en krantenartikelen over oude mensen te over. In ons dagelijks leven merken we niet veel van die extra aandacht, integendeel. Er is minder geld en minder zorg dan een jaar geleden. De komende generatie ouderen begint zich een beetje zorgen te maken nu ze hun vaders en moeders zien vereenzamen of al hebben begraven. De rijke en machtige zestigers van nu gaan straks echt niet meer in een huis als dit zitten verpieteren.”

Met scherpe pen, ironie, humor en zelfspot schrijft hij over het reilen en zeilen binnen dit verzorgingshuis. Hij begon het dagboek als antwoord op het klagen, zuchten en steunen van zijn medebewoners. Niets ontgaat hem. Hij schroomt niet om over mistoestanden binnen het tehuis te schrijven. Daarnaast schrijft hij ook zijn ongezouten mening over politiek en actualiteit in binnen- en buitenland. Zo schrijft hij onder andere over euthanasie, bezuinigingen, dreigende sluiting van verzorgingshuizen, de kroning van Koning Willem-Alexander, de nieuwe paus, onderzoek naar wantoestanden in verpleeg- en verzorgingshuizen. 

„Henk Krol van 50plus roept alle ouderen op ten strijde te trekken en aanstaande zondag te gaan protesteren in Amsterdam. Ik denk erover om te gaan, als het weer niet al te beroerd is. Het lijkt me een leuk uitje. Ik heb nog nooit van mijn leven gedemonstreerd, maar wat let me om daar op mijn vierentachtigste alsnog mee te beginnen? Niet dat ik me ook maar in het minst kan opwinden over de twee procent die ik erop achteruit dreig te gaan, maar een Museumplein vol rollators, scootmobielen en Canta’s lijkt me een fascinerend gezicht. Ik hoop dat er iemand „Rutte, moordenaar!” gaat schreeuwen en dat er relletjes uitbreken en de ME zich gedwongen ziet charges uit te voeren tegen een harde kern van 80-plussers die met stenen gaan gooien alsof ze aan het jeu de boulen zijn.”

Het boek is een hilarisch én ontroerend boek welke de lezer een inkijkje geeft in het dagelijks leven binnen een verzorgingshuis. Samen met zijn vriend Evert zet Hendrik het tehuis regelmatig op stelten, zoals met de aquarium aanslagen. Regelmatig heb ik dan ook geschaterd om het kattenkwaad welke de heren uithalen en hun avonturen binnen het verzorgingshuis. 

„Evert is zojuist even langs geweest. Hij geniet enorm van de beroering rond de dood van de vissen en heeft het plan opgevat er nog een schepje bovenop te doen. Hij wil een tweede aanslag plegen, deze keer met jodenkoeken. Ik had wat moeite met het type koek. Maar dat van die jodenkoeken was een geintje; het waren roze koeken. Daar verwachtte hij een mooier kleureffect van.”  

Ook hebben ze een groepje gelijkgestemden om zich heen verzameld met wie ze de besloten vereniging Oud-maar-niet-dood (Omanido) vormen. De club heeft als doel om door middel van uitstapjes hun oude dag te veraangenamen. Belangrijkste regels: er mag niet gezeurd worden en er zal rekening worden gehouden met ieders gebreken. Om de beurt organiseert een lid een dagje uit waarover hij of zij tot op de dag van het uitstapje in alle toonaarden zal zwijgen. 

„De leegte werd de laatste twee jaar langzaam ondraaglijk maar zie … opeens heb ik Eefje, Graeme, Grietje, Edward, Antoine en Ria. Het is weer zaak nog even niet dood te gaan.”

Naast het luchtige, hilarische van zijn columns zijn er ook gebeurtenissen die ontroeren. Zoals de door de club vrienden georganiseerde mantelzorg voor dementerende Grietje, voor Evert na amputatie van zijn onderbeen en voor Eefje die na een beroerte in het ziekenhuis wordt opgenomen. 

„Met de oprichting van ons gezelschap Oud-maar-niet-dood vond er een opflakkering van levensvreugde plaats. Het lijkt erop dat het een laatste stuiptrekking van het geluk is geweest. Evert invalide, Grietje dementerend en Eefje een kasplantje. Dat kan een club met maar acht leden niet verwerken, ook al drink je nog zo vaak goede wijn samen. Iedereen doet zo zijn best er voor elkaar te zijn, het is ontroerend. Daar put in wat kracht uit. Er gaan elke dag twee mensen naar het ziekenhuis, een ‚s morgens en een ‚s middags, en Grietje en Evert krijgen de nodige mantelzorg. Iedereen is iedereen voortdurend aan het opbeuren. Maar het is optimisme tegen beter weten in. Ik probeer elke dag te schrijven. Dat zorgt voor enig houvast. Verder lees ik de krant, kijk een beetje tv, zit voor het raam, drink thee. Bejaarder kan het niet, maar ik weet niet meer waar ik energie vandaan moet halen voor iets anders.”

„Dit is de laatste keer dat ik in mijn dagboek schrijf. Vreemd idee. Het is een deel van het dagelijks leven geworden, zoals avondeten. Soms verheug je je erop, soms heb je geen trek, maar je slaat het niet zomaar over. Ik ga tijd overhouden, zonder Eefje en zonder dagboek. Misschien moet ik maar een roman gaan schrijven. Het had een goed jaar kunnen zijn en voor een deel wat het dat ook. Maar wat het laatst komt drukt het zwaarst op het eindoordeel. Ik ontmoette iemand die ik gaar een halve eeuw geleden was tegengekomen. Nu moest ik het doen met acht mooie maanden en twee treurige. Ik zou dankbaar moeten zijn voor elke gelukkige dag, zoals Grietje dat kan, en ik probeer het uit alle macht, maar die macht is soms niet sterk genoeg. Het nieuwe jaar gaat me niet meer ontlopen. Op naar de lente! En daarna op naar ons wijnreisje. Met angst en beven of we het zullen halen. Het leven gaat vanzelf. De Oud-maar-niet-dood-club moet zijn naam wel waar blijven maken, anders is het een club van niks. En na het reisje moet ik weer nieuwe plannen maken. Zolang er plannen zijn is er leven. Vanmiddag ga ik een nieuwe agenda kopen. En een nieuw aantekenboekje.”

Pogingen iets van het leven te maken: de columns van Hendrik Groen lees je met een lach en een traan. Ze zijn luchtig, hilarisch maar vaak ook ontroerend. Met scherpe pen, ironie, humor en zelfspot geven zijn columns de lezer een inkijkje in het dagelijks leven binnen een verzorgingshuis in Nederland. Groen schroomt niet om de mistoestanden in het verzorgingshuis aan de kaak te stellen. Daarnaast geeft hij zijn ongezouten mening over politiek en actualiteit in binnen- en buitenland. "Op de laatste dag van het jaar zal het nog moeilijk zijn om afscheid te nemen van dit charmante personage..." Dit blijkt inderdaad zo te zijn, het boek smaakt naar meer, meer van deze openhartige columns van Hendrik Groen, wie er dan ook achter dit pseudoniem schuil gaat ...



1 opmerking:

  1. Ik heb dit boek meegenomen bij Uitgeverij Meulenhoff. Alleen de titel al sprak me aan.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.