01-09-14

Recensie: Otto-Jan zegt NEE tegen lezen - Tommy Greenwald

Titel: Otto-Jan zegt NEE tegen lezen
Auteur: Tommy Greenwald
Genre: Jeugd (9+)
ISBN: 9789462340374
224 pagina's | Uitgeverij Abimo | september 2013

Tommy Greenwald:
schreef het boek voor zijn kinderen, Charlie, Joe en Jack. Hij schrijft om te tonen dat boeken niet de vijand zijn. Otto-Jan zegt NEE tegen lezen is vertaald uit het Engels. Daar heet Otto-Jan Charlie Joe Jackson, naar zijn drie kinderen. Zij haatten lezen toen ze klein waren. Nu haten ze het iets minder.

Het verhaal:
Otto-Jan houdt absoluut niet van lezen. En tot nu toe is hij er erg goed in geslaagd zijn leven lees-vrij te houden. Maar nu hij in de brugklas zit, is lezen ontwijken niet meer zo eenvoudig als het vroeger was. Als zijn vriend Timmy beslist Otto-Jans boekbesprekingen niet meer in zijn plaats te doen, moet Otto-Jan wel drastische maatregelen nemen om zijn perfecte record niet-lezen in stand te houden... 

Mijn mening:

"Ik ben Otto-Jan Hofman en ik hou niet van lezen. Als je dit boek leest, hou jij daar ook niet van. Meer zelfs, waarschijnlijk doe je er alles aan om niet te hoeven lezen, dus het feit dat je op dit moment toch een boek in je hand houdt, is behoorlijk schokkend. Ik weet precies hoe je je voelt. Ik ben net zoals jij. Dus wees gerust: je bent niet alleen. We komen hier samen wel doorheen." 

Toen ik de titel van het boek las, dacht ik meteen; dit boek wil ik lezen, en dan had ik nog niet eens gelezen waar het verhaal precies over zou gaan. Als boekenwurm pur sang kan ik het me bijna niet voorstellen, een hekel hebben aan lezen? Het boek is hilarisch en beschrijft hoe Otto-Jan alles eraan doet om maar niet te hoeven lezen. Het boek is prettig geschreven, laat zich vlot lezen en voert de lezer mee naar de wereld van Otto-Jan, een wereld zonder boeken. Het verhaal wordt regelmatig onderbroken door tips en commentaar van Otto-Jan aan de niet-lezer. „Sommige zijn bedoeld om lezen te omzeilen, andere helpen je om er het beste van te maken als je er niet onderuit kunt.” 

Het boek doet me denken aan de succesvolle serie Het leven van een Loser van Jeff Kinney; korte hoofdstukken en grappige illustraties. Het verhaal is geschreven in de ik-vorm, het is Otto-Jan zelf die zijn verhaal schrijft. Hij belooft de lezer aan het begin van zijn boek het volgende: „ik schrijf korte hoofdstukken met korte bladzijden, kies de korst mogelijke woorden en zorg zo vaak als het kan voor korte zinnen. Eén woord. Of minder.” Maar of hij zich hieraan weet te houden… 

Otto-Jan heeft een grote hekel aan lezen en doet er alles aan om hier onderuit te komen. Tot nu toe is hem dit goed gelukt, mede door zijn boeken-lezen-in ruil-voor-gratis-ijsjes-regeling met Tim. Tim leest Otto-Jans boeken en vertelt in ruil voor een ijsje waar het boek over gaat. Maar nu ze naar de middelbare school gaan, weigert Tim nog langer hieraan mee te werken. Net nu Otto-Jan een boek voor Nederlands moet lezen. Wat moet hij nu? Zelf het boek lezen is geen optie, echt niet. Maar de tijd dringt, volgende week moet hij zijn boekbespreking over het boek Peters pact inleveren. Tot overmaat van ramp komt zijn geheim uit, Tim heeft zijn moeder verteld over de bestaande regeling. Ook zijn ouders komen dit te weten. Als straf moet Otto-Jan zijn mobiel inleveren en na schooltijd naar de bibliotheek om het verplichte boek voor Nederlands te lezen. Gelukkig schiet zijn zus Amber hem voor deze ene keer te hulp. 

„Luister. Ik wil een deal met je sluiten. Dit is waarschijnlijk het stomste wat ik ooit zal doen in mijn leven en ik ben er zeker van dat ik er eeuwig spijt van zal hebben…Ik kan er niet tegen om je zo beroerd te zien. Ik weet dat je in tijdsnood zit. Ik zal het boek vanavond voor je lezen. Alleen dit keer, da’s alles. Vanaf nu lees je zelf je boeken. JE LEEST ZE ZELF!” 

Het grote eindproject voor school nadert, Otto-Jan moet een onderwerp bedenken, onderzoek doen en vooral veel boeken lezen. Maar Otto-Jan zou Otto-Jan niet zijn als hij geen plan bedenkt om onder het lezen van al die boeken uit te komen. 

„Het mijne gaat over kliekjes op school. Waarom ze bestaan en of ze slecht zijn. Ik wil aantonen dat kliekjes overwonnen kunnen worden, uitgeschakeld zelfs, maar leerlingen moeten het durven proberen. Ik wil dit bewijzen door een voorbeeld te geven van twee leerlingen uit twee heel verschillende kliekjes die met elkaar uitgaan.” 

Zijn plan lijkt goed te werken en het ziet er rooskleurig uit voor Otto-Jan. Hij houdt een indrukwekkende presentatie en iedereen is lovend over zijn eindproject. Maar dan … 

„Het is mij opgevallen dat dit boek heel wat veranderd is sinds ik eraan begonnen ben. Het ziet er al meer als een echt boek uit. Dat was niet mijn bedoeling. Ik weet niet echt wat er gebeurd is.”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.