17-09-14

Recensie: Re-play - Angelo Vergeer

Titel: Re-play
Auteur: Angelo Vergeer
Genre: Jeugd
ISBN: 9789025112691
160 pagina's | Uitgeverij Holland | augustus 2014

Angelo Vergeer:
Angelo Vergeer is journalist. Hij heeft twee zonen, een vrouw en vrienden van vlees en bloed. Maar hij leeft ook tussen mensen van papier: zelfverzonnen figuren - vrienden of vijanden - die daar hun eigen leven leiden. Re-play is zijn vierde boek.

Het verhaal:
Ze krijgen nog één kans ... Om het over te doen. Anders. Beter. De hele klas. Yassien en Zouhair voorop. Het was enorm uit de hand gelopen. Iemand werd gepest. Er kwam een steekpartij. Het werd een complete chaos, een totale oorlog, daar op die school in West. Wat doe je dan?  Je organiseert met de hele klas een onmogelijke en gewaagde busreis naar de Balkan. In het kader van de Grote Verzoening. Om weer respect te krijgen voor elkaar. 

Mijn mening:

„Yassien zat verstopt onder een tafeltje in de aula. Hij was bang, doodsbang. Ze zaten wéér achter hem aan. Hij hoorde voetstappen snel dichterbij komen, alsof hij werd ingesloten. En hij hoorde stemmen; van overal kwamen stemmen. Ze zouden hem te grazen nemen, zeker weten. Zijn hart bonkte wild in zijn borst. Zweet gutste over zijn voorhoofd. Bang was hij, maar ook boos. Pokkeschool. Klerelijers. Weg wilde hij, vlug. Verwilderd keek hij om zich heen. Maar waarheen?”

Een bijzonder en meeslepend verhaal, geschreven in een prettige schrijfstijl welke zich vlot laat lezen. Een boek welke begint met het verhaal zoals het werkelijk gebeurd is. Het beschrijft hoe Yassien keer op keer uitgescholden, bespuugd, vernederd, getreiterd, geslagen en geschopt wordt door een groepje jongens onder leiding van Zouhair, totdat het flink uit de hand loopt. Yassien loopt al dagenlang met een mes op zak. Een mes welke hij van zijn vader kreeg bij diens terugkeer uit Marokko. Het mes gaf hem een gevoel van veiligheid.

„Dat hij uiteindelijk niet bang hoefde te zijn. Voor niemand. Het idee dat hij een mes kon trekken in geval van nood - als het echt helemaal fout liep - gaf hem de moed om elke dag opnieuw naar school te gaan. Hoewel niemand dat wist of dat aan hem zag, was Yassien iemand. Door dat mes in zijn zak.” 

Yassien wordt op een dag door het groepje jongens buiten school opgewacht en ingesloten, hij kan geen kant uit. En ineens is het mes daar. Yassien steekt, steekt opnieuw. En nogmaals. Zouhair zakt in elkaar op het schoolplein. 

„Zo is het werkelijk gebeurd.”

Maar … hoe zou deze gebeurtenis verlopen zijn wanneer de schrijver zou besluiten onderdeel uit te maken van het verhaal, het verhaal naar zijn hand te zetten en het verloop van deze gebeurtenis te herschrijven? Wat had er kunnen gebeuren als iedereen had nagedacht? Misschien wel wat had er moeten gebeuren … 

„Daarom geloof ik in dit plan. Het wordt ons niet van bovenaf opgelegd. Nee, dit willen de kinderen zelf. Ik vind het fantastisch om te zien dat op deze school - die zo slecht in het nieuws heeft gestaan - leerlingen nu de kans grijpen om het beter te doen. En ik begrijp wel dat zij in onze ogen altijd vervelende kinderen blijven. Probleemgevallen uit achterstandsbuurten waar geen eer aan te behalen valt. Zonde van onze tijd om daar meer in te investeren dan strikt noodzakelijk, dat weet ik wel … Hoe jullie erover denken .. Maar nu nemen zij opeens hun verantwoordelijkheid. Ik vind dat lovenswaardig. En dus ja, ik steun ze daarin, onvoorwaardelijk!”

Door toedoen van de schrijver, die op Yassien's school wordt uitgenodigd voor een lezing over zijn boeken, besluiten de leerlingen zelf een reis te organiseren naar de brug van de verzoening in Mostar, Bosnië Herzegovina. Yassien speelt een belangrijke rol bij de organisatie van deze reis en stijgt in aanzien bij zijn medeleerlingen. Door zijn herschreven verhaal laat de schrijver zien hoe de leerlingen weer respect krijgen voor elkaar. De gepeste Yassien wordt de held van de school. En Zouhair, de aanstichter van het pesten en treiteren van Yassien, blijkt helemaal niet zo stoer te zijn … 


„Ik heb jullie hier mee naartoe genomen, omdat dit de brug van de verzoening is. Omdat deze brug symbool staat voor de wederopbouw. Dat er veel in het leven stuk gaat, dat er oorlogen ontstaan vaak om niets, dat er verschillen zijn, ook dat, maar dat er vervolgens ook weer tijden aanbreken van herstel, tijden van vrede, tijden van overeenkomsten. Deze brug is gebouwd om mensen naar de overkant te helpen. Deze brug is herbouwd, opdat mensen met verschillende achtergronden die tijdens de oorlog tegen elkaar gevochten hebben, in tijd van vrede kunnen laten zien dat ze ook met elkaar kunnen samenleven. Deze brug is herbouwd, zodat mensen, wie het ook zijn, elkaar een hand kunnen geven. Hier. Boven op de brug. En dan maakt het niet uit of je zwart bent of wit, of je Nikes draagt of Adidas, of je Marokkaan bent, of Turk, rechts of links. Om iemand hier op deze brug een hand te geven heb je alleen maar een hart nodig. Dat is alles.”

„Ik zweeg. En zag dat ze naar me hadden geluisterd. Ik zag hun gezichten, kinderen nog, ieder met hun eigen verhaal, hun eigen geheim, hun eigen achtergrond, hun eigen toekomst. Die moesten ze vooral meenemen, hun hele leven lang. Maar dat ontsloeg hen niet van hun verantwoordelijkheid anderen te ontmoeten, naar anderen te luisteren, voor anderen begrip en respect te tonen.”

Hebben Zouhair en Yassien elkaar de hand geschud, daar op de brug van de verzoening? 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten