05-09-14

Recensie: Spit - Marcel Vaarmeijer

Titel: Spit
Auteur: Marcel Vaarmeijer
Genre: Thriller
ISBN: 9789063182212
200 pagina's | Uitgeverij Novapres | juli 2014

Marcel Vaarmeijer:
Marcel Vaarmeijer werd op 4 april 1963 in Amsterdam geboren. Op driejarige leeftijd verloor hij zijn vader en werd zijn moeder ernstig ziek. Mede daardoor verbleef hij vier keer in diverse kindertehuizen. In 1973 verhuisde hij met zijn moeder naar Enschede, waar hij de middelbare school doorliep. Van zijn 16e tot zijn 23e werkte hij als seiner/telexist bij de Koninklijke Marine. Na zijn ontslag vertrok hij naar Amsterdam en begon hij te schrijven. Hij debuteerde in het studentenblad Propria Cures en schreef in 1994 en 1995 een columnreeks over de Marine voor NRC Handelsblad, waarvan in 1996 een verzamelbundel verscheen. Sindsdien publiceerde hij drie romans, een detective en drie kinderboeken. Bij uitgeverij Novapres verschenen twee romans (Dov en Rose), en een detective (Dodelijk Fruit) onder het pseudoniem David Wisman. Spit is zijn eerste thriller.

Het verhaal:
Eva Doorman, een alleenstaande mensenschuwe vrouw van 36 jaar, belandt na een ongelukje op haar werk in de ziektewet. Voor het eerst maakt ze kennis met de kleurloze buitenwijk waar ze al twaalf jaar woont, en ontmoet ze drie buurvrouwen die ze al die jaren heeft vermeden. Omdat Eva vanwege de pijn in haar rug vrijwel niets kan, schieten de buurvrouwen haar te hulp. Aanvankelijk lijken hun intenties oprecht, tot Eva merkt dat de vrouwen langzaam maar zeker haar leven overnemen en ze van de buitenwereld wordt afgesloten. Machteloos moet Eva toezien hoe ze in het klassieke gezinspatroon wordt gedwongen. Dit roept pijnlijke herinneringen op uit haar jeugd, herinneringen die ze twintig jaar lang heeft verdrongen en die ze opnieuw ondergaat. Wanneer Eva verdoofd en gebroken haar einde ziet naderen, staat ze voor de keuze: toegeven of terugvechten.

Mijn mening:

„Mijn vonnis luidde: Een klassiek geval van spit, mevrouw Doorman. Dat was alles. Dacht ik.”

Een spannende, beklemmende en meeslepende thriller waarin hoofdpersonage Eva langzaam maar zeker de controle over haar leven verliest wanneer haar drie buurvrouwen haar leven binnendringen. Al snel bekruipt mij het gevoel dat ik niet zomaar een thriller aan het lezen ben, er zit een diepere laag in het verhaal verborgen. Het duurt dan ook niet lang of ik raak in de ban van het verhaal, voor even bestaat de wereld om me heen niet. Benieuwd naar het verloop van het verhaal, lukt het Eva om haar leven weer terug te krijgen en weet ze te ontsnappen uit het web van Andrea, Carla en Daphne? 

„Ik was gevallen. Op weg van mijn bureau naar het kopieerapparaat. Over een losliggende kabel. Wie die kabel daar zo roekeloos had laten slingeren is altijd een raadsel gebleven. Het zou aan het resultaat toch niets hebben veranderd: ik viel en ik viel hard. Gelukkig bleef de schade beperkt. Ik brak geen arm of been. Ik voelde slechts een felle pijnscheut in mijn onderrug, alsof er een koud slagersmes tussen de derde en vierde lendenwervel werd gestoken.”

Eva struikelt op haar werk over een losliggende kabel en komt ten val. Ze blijkt last van haar rug te hebben, spit wordt er al snel door haar bedrijfsarts vastgesteld. Ze moet rust houden en wordt met een ambulance naar huis gebracht. 

"Gedraafd had ik, twaalf jaar lang. Op de vlucht voor de realiteit, de stilte, mijzelf. Zo behoorde je te leven. Het bestaan is kort. Waarom zou je de geringe tijd die je is gegeven verspillen met oeverloos gepieker over de zin ervan? Het antwoord zou mij weldra worden gegeven. Die ellendige kabel had daar immers niet voor niets gelegen. Het lot had mij er met opzet over laten struikelen."

Thuis wacht er echter niemand op haar, Eva is alleen en heeft geen vrienden en familie die haar kunnen helpen. Wat moet ze nu? Zij ligt op de bank en kan zich nauwelijks bewegen. Gelukkig komt er al snel hulp om de hoek kijken in de vorm van haar drie buurvrouwen Carla, Daphne en Andrea. Zij besluiten voor Eva te zorgen. Maar of dit de hulp is waarop Eva zit te wachten? 

„Tijdens de afwas, die Daphne nogal luidruchtig volbracht, werd ik plotseling overmand door een onverklaarbare moeheid. Aangezien ik doorgaans een lichte avondmaaltijd gebruikte, raakte mijn lichaam wel vaker vermoeid na het eten van zwaarder voedsel, maar zo moe als die avond had ik mij nog nooit gevoeld. Binnen een paar minuten zakte mijn energiemeter van een riante negen naar een schamele twee. En nog was het dieptepunt niet bereikt. Naarmate de seconden wegtikten, gleed de wijzer langzaam naar de nul en was ik niet langer in staat mij te bewegen. Mijn ledematen waren loodzwaar geworden, mijn kin hing bijna op mijn borst en mijn ademhaling verliep zo traag dat ik dacht dat mijn laatste uur had geslagen."

De volgende morgen wordt Eva liggend op de bank wakker, zichzelf afvragend wat er die avond ervoor is gebeurd? Ze heeft het gevoel dat er iets niet klopt … Wat zijn deze buurvrouwen met haar van plan? Langzaam maar zeker dringen de buurvrouwen Eva’s leven binnen en verliest zij de controle over haar leven. Haar leven wordt opnieuw vormgegeven onder leiding van Andrea. Zo ondergaat haar woning een metamorfose, wordt haar bankrekening leeggeplunderd, proberen ze Eva te koppelen aan haar fysiotherapeut Frans en zorgen de buurvrouwen zelfs voor een complete babykamer. 

…wat moest ik doen? Mijzelf overgeven en braaf meewerken aan hun bizarre project? De verleiding was groot. Vanwege mijn rugpijn zat een ontsnapping er niet in, en vrienden of familie kon ik niet te hulp roepen. Daarbij was hun doel niet eens zo onredelijk. Het enige wat ze wilden was mijn keuken en woonkamer renoveren, mij koppelen aan een gescheiden fysiotherapeut en mij uit mijn sociale isolement halen. Wat was daar mis mee? Op zich niets, behalve dat ik het niet wilde. In dat geval kon ik kiezen voor de tweede mogelijkheid: mijzelf blijven verzetten en alles in het werk stellen om hun plannen te saboteren. Alleen op die manier kon ik trouw blijven aan mijn principes en mijn eigen leven blijven leiden.”

Het web rondom Eva begint zich te sluiten. Ze wordt volledig geïsoleerd van de buitenwereld, heeft niet langer de beschikking over haar computer en haar mobiele telefoon is geblokkeerd. Nu ze voor hulp afhankelijk is van haar buurvrouwen ondergaat ze dit in eerste instantie lijdzaam. Ook wordt ze iedere dag gedrogeerd door middel van injecties. Door deze injecties wordt Eva door middel van flashbacks geconfronteerd met haar verleden, een verleden welke getekend werd door misbruik door haar vader. Een verleden welke Eva verdrongen had uit haar geheugen, maar die nu door toedoen van de toegediende drugs vrij spel krijgt. „De ontbrekende puzzelstukjes uit mijn jeugd waren op hun plaats gevallen en mijn geheugen was weer compleet.”

„Als een bende geluksfascisten waren ze mijn leven binnengewandeld en hadden een stappenplan in gang gezet om mij zo snel mogelijk in het perfecte levensplaatje te persen. Niet alleen met woorden en daden, maar sinds kort ook met verdovende middelen.”

Eva komt erachter dat zij niet het enige slachtoffer van Andrea is, ook Carla en Daphne staan onder invloed van haar. En met hen bijna de gehele straat. Andrea voorziet veel bewoners van hun dagelijkse dosis drugs zodat zij afhankelijk van haar zijn geworden. Zij wil een nieuwe perfecte wereld creëren en kiest haar slachtoffers bewust; zieken, eenzamen en rouwende nabestaanden. Haar slachtoffers werken mee aan hun hervormingsproces of ze worden vakkundig uit de weg geruimd. Andrea weet met haar vakkennis precies welke middelen ze moet gebruiken om een natuurlijke dood te ensceneren. De laatste twee jaar waren er zes mensen in de straat overleden. 

Eva verzint een plan om onder de macht van de vrouwen uit te komen. Zal haar plan kans van slagen hebben? Zal het Eva lukken haar leven weer terug te krijgen, weet ze te ontsnappen uit het web van Andrea? Het verhaal eindigt met een dramatische ontknoping.

„Ik kneep mijn betraande ogen dicht en zag in een flits de gezichten van mijn vader, moeder, Siem en Jona verschijnen. Ze glimlachten naar me en verdwenen weer. Toen klonken er twee harde knallen en werd alles zwart.”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen