15-10-14

Recensie: Daisy - Phil Earle

Titel: Daisy
Auteur: Phil Earle
Genre: Young Adult
ISBN: 9789026612695
288 pagina's | Uitgeverij Callenbach | augustus 2014

Phil Earle:
Phil Earle heeft na zijn studie jarenlang ervaring opgedaan als jongerenwerker in Londen. De levensverhalen die hij daar hoorde inspireerden hem om jaren later te beginnen met schrijven. Hij debuteerde met zijn boek Billy, welke lovend werd ontvangen. 

Het verhaal:
De veertienjarige Daisy wil eigenlijk maar één ding: weten wie haar moeder was. Haar vader rouwt nog steeds om zijn vrouw en wil niet met Daisy praten. Dan ontdekt Daisy dat haar moeder is overleden op de dag dat zij geboren werd. Ze voelt zich hier schuldig over en denkt dat haar vader het haar kwalijk neemt. Ten einde raad gaat ze bij haar vader weg. Daisy komt in een woongroep terecht. Maar de afstand helpt niet om de pijn te verzachten. Het enige wat werkt, is zichzelf snijden. Dan voelt ze even niets.

Mijn mening:
„Mijn naam is Daisy Houghton. Ik ben veertien jaar. Zes maanden geleden heb ik mijn vader vermoord. Het was niet met voorbedachte rade en ook niet bloederig. Ik heb hem niet eens aangeraakt. Tegen hem praten was voldoende. (…)Ik weet trouwens wat je denkt. Waar is je moeder? Waarom ben je niet bij haar? Dat is het probleem. Haar heb ik namelijk ook vermoord.”

Bij het lezen van bovenstaande tekst in de proloog word ik nieuwsgierig naar het verhaal hierachter en wil ik snel verder lezen. In dit hartverscheurende en heftige verhaal worstelt de jonge kwetsbare Daisy met haar schuldgevoelens over de dood van haar ouders. Zij is ervan overtuigd dat het haar schuld is dat haar ouders overleden zijn. Het verhaal wordt in korte hoofdstukken in de verleden tijd verteld. We lezen het verhaal vanuit het perspectief van Daisy. Meteen vanaf het begin word ik het verhaal ingevoerd en laat deze mij niet meer los. Als lezer kun je niet anders dan meeleven met Daisy en hopen dat zij haar paniekaanvallen en de daarmee gepaard gaande zelfverminking zal weten te overwinnen.

"Zolang ik me kan herinneren, waren we altijd met zijn drietjes. Ik. Pap. En mama's schaduw."

Daisy’s moeder stierf bij de geboorte van Daisy. Ze is opgevoed door haar vader met wie ze haar passie voor films deelt. Iedere avond kijken ze samen een film en hebben een gezellige avond. Maar Daisy en haar vader zijn niet gelukkig. Daisy mist haar moeder en wil graag meer over haar weten, maar ze kan met haar vragen niet bij haar vader terecht. Hij heeft nog veel verdriet om het verlies van zijn vrouw en kan niet over haar praten. 

„Ik wilde voor één keer eens over mama praten, in plaats van te doen alsof ze nooit bestaan had.”

Daisy gaat op zoek naar informatie over haar moeder en vindt haar moeders ziekenhuisdossier. Hetgeen ze daarin leest veroorzaakt een grote schok bij haar en maakt dat ze zich schuldig voelt over haar moeders dood. Door haar is haar moeder overleden. Ze denkt dat haar vader haar daarom haat. „Omdat ik haar van hem weggenomen heb. Ik heb haar vermoord. Het is allemaal mijn schuld.” Haar schuldgevoel leidt tot paniekaanvallen. Het enige wat Daisy op zo’n moment enige verlichting brengt is het snijden in zichzelf. Haar nagelschaartje wordt haar beste vriend…

„Ik kromp in elkaar van schaamte toen mijn blik over mijn onderarm dwaalde, waarop zich inmiddels een serie puntjes en lijntjes in verschillende stadia van genezing bevonden. Sommige waren lange, oppervlakkige krassen, andere waren korte, scherpe inkepingen, die een soort gelijkteken vormden. Niet dat ook maar één ervan voor een oplossing zorgde. Het enige wat ik wist, was dat het schaartje werkte. Waarom of hoe wist ik niet, maar eerlijk gezegd maakte dat me ook niet uit. Voorlopig was het genoeg - het moest genoeg zijn, totdat ik erachter kwam wat ik moest doen om de angst voorgoed te laten verdwijnen.”

Op school staat Daisy onder grote druk en doet ze alles om er maar bij te horen. Dit leidt tot nog meer stress met als gevolg dat ze zich nog vaker beschadigd. Ook spijbelt ze regelmatig van school. Haar nieuwe leraar meneer Hobson zoekt toenadering tot Daisy, hij ziet dat ze ergens mee worstelt en wil haar tot steun zijn. Daisy denkt hem te kunnen vertrouwen. „Hoop, dat ik eindelijk, eindelijk iemand gevonden had die me begreep. Hij gaf me het gevoel dat ik van waarde was, dat wat ik zei, ertoe deed. En dat voelde goed.” Wanneer ze eindelijk de moed heeft opgevat om over haar gevoelens met hem te praten, probeert hij haar te zoenen. Voordat het verder uit de hand kan lopen weet Daisy zich te bevrijden uit zijn armen en weg te vluchten. Daisy kan met niemand over hetgeen er tussen hen is voorgevallen praten, haar leraar heeft gedreigd over haar spijbelen te vertellen waardoor haar vader de kans loopt in de gevangenis terecht te komen.

„Jij hebt mama niet vermoord. Het was een ongelukkige samenloop van omstandigheden, meer niet. Het was niet jouw schuld. En dat ik er met jou niet over kan praten, heeft niets met jou te maken, maar alleen met mijzelf. Ik ben juist heel blij dat jij er bent. Jij zorgt ervoor dat ik niet gestoord word. Begrijp je dat?” 

Op haar moeders verjaardag heeft haar vader een leuke activiteit voor hen samen georganiseerd. Maar het uitje loopt uit de hand, Daisy confronteert hem met wat ze te weten is gekomen over haar moeder uit het ziekenhuisdossier. Haar vader komt erachter dat Daisy zichzelf snijdt. Ook vertelt ze over de zoen van haar leraar Hobson. Haar vader ontploft als hij dit hoort en wil Hobson hiermee confronteren. Onderweg naar school krijgt hij een ongeluk en komt te overlijden.

„Dood betekende mama, betekende schuldgevoelens en geheimen, die weer leidden tot paniekaanvallen. Aanvallen leidden tot scharen en nog meer schuldgevoelens. Wat weer leidde tot nog meer leugens en geheimen. En geheimen? Nou, die koesterde ik inmiddels al veel te lang en die zorgden uiteindelijk alleen maar voor dood. Paps dood. Het ongeluk. De rook. En de wetenschap dat ik het opnieuw gedaan had.”

Diasy heeft geen verdere familie en wordt in de therapeutische woongroep Bellfield ondergebracht. Hier wil men haar helpen haar paniekaanvallen en zelfbeschadiging te overwinnen. Daisy voelt zich schuldig aan de dood van haar vader. Als zij haar vader niet verteld had over die zoen, was hij niet op weg gegaan naar meneer Hobson en was hij niet verongelukt. Ze wil niet praten over haar gevoelens, ze wil niemand dichtbij laten komen. Bang dat er weer iemand dood zal gaan door haar schuld.  

„Eenmaal in Bellfield zou ik dan ook mijn uiterste best doen om juist alles behalve dat te zijn. Vooral niet opvallen, saai zijn, het meisje met wie niemand iets te maken wil hebben. Wanneer me dat zou lukken, dan zou alles wel goed komen. Dan zou er niemand gewond raken.”

Op Bellfield heeft Daisy het zwaar. Ze probeert er te overleven maar dat valt niet mee met groepsleden als Naomi en Patrick die het op haar gemunt hebben. Naomi vindt dat Daisy haar begeleidster Ade van haar heeft afgepakt en neemt dit Daisy kwalijk. Het is deze begeleidster Ade die  het uiteindelijk zal lukken om Daisy’s vertrouwen te winnen waardoor ze gaat praten over haar gevoelens. Ade leert Daisy om haar paniekaanvallen en zelfverminking te overwinnen. Ook doet Daisy aangifte tegen haar leraar. Er wordt voor Daisy een pleeggezin gezocht en gevonden. Daisy begint aan een nieuw leven…

„Ade opende de deur en een straal kil licht scheen naar binnen. Zonder enige aarzeling liep ik nar buiten. Wat het ook was, wat daarnet gebeurde, met mij had het niets meer te maken. Deze keer, dat wist ik, was het niet mijn schuld.”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.