29-10-14

(Gast)Recensie: De onderkant van sneeuw - Ilse Ruijters

Titel: De onderkant van sneeuw
Auteur: Ilse Ruijters
Recensie: Coenraad, Thea
Genre: Thriller
ISBN: 9789048822072
256 pagina's | Uitgeverij Mistral | september 2014

Ilse Ruijters:
Ilse Ruijters is freelance tekstschrijfster en columniste. Ze schrijft voor bladen als Cosmopolitan en Fab Magazine. Nadat ze een aantal schrijfwedstrijden won, schreef ze met De onderkant van sneeuw haar debuut.

Het verhaal:
Hoe onschuldig ben je als je per ongeluk iemand doodrijdt? Een jonge vrouw rijdt per ongeluk een peuter dood en verdrinkt in een zee van schuldgevoelens. Wanneer een jaar na dato haar eigen dochter met de dood wordt bedreigd, verliest ze de grip op zowel haar leven als haar gedachten. Zit ze onbewust zelf achter de dreigementen en is dit een manier om zichzelf te straffen? Of probeert één van haar vele vijanden haar gek te maken? In een uiterste wanhoopspoging zoekt de vrouw hulp bij een psychiater, maar dan lijkt haar leven pas echt te ontsporen…

Recensie:

Coenraad:
Maja, een driejarig meisje wordt aangereden door Irene die het oortje van haar telefoon zoekt en vanaf dat moment is haar leven één grote puinhoop waar ze steeds dieper in wegzakt. Irene verhuist met haar gezin, maar het ongeluk blijft haar achtervolgen en ze verliest de grip op haar leven, gaat dingen verbeelden, komt in situaties terecht waardoor ze aan haarzelf gaat twijfelen. Freya, een alleenstaande moeder probeert haar te helpen en een vriendin te zijn maar Irene ziet dingen en verliest steeds meer grip en alles wat ze lief heeft dreigt ze te gaan verliezen.

De onderkant van sneeuw is het debuut van Ilse Ruijters maar als je het leest kun je nauwelijks geloven dat dit een debuut is. Het verhaal raakt je en graaft zich vast in je gedachten en je leeft mee met de karakters. De 4 hoofdkarakters zijn allemaal zo verschillend met ieder hun eigenaardigheden. Ze geven ieder hun eigen ik aan het verhaal en samen is het één geheel welke staat als een huis. De schrijfstijl is vlot met mooie zinnen en situaties. Vanaf het begin werk je naar een plot toe en tijdens het verhaal roept het vragen op en zet het je aan denken. Ik kijk uit naar het volgende boek en ben zeer benieuwd hoe ze groeit als auteur.

Thea:

„Ik trapte op de rem, die ik al lang niet meer onder controle had. Mijn vingers klauwden in het stuur. Ik spinde in een zee van sneeuw, rond en rond en rond en rond, terwijl mijn adem stokte. Die hobbel waar ik net overheen gereden was, dat was toch niet… Dat kon toch niet…”

Wat een spannend en beklemmend verhaal. Een verhaal welke onder je huid kruipt en je niet meer loslaat. Ook nadat het verhaal gelezen is blijft het door mijn hoofd spoken. Het verhaal is met vaart en in een prettige schrijfstijl geschreven en laat zich vlot lezen. We lezen het verhaal vanuit het perspectief van hoofdpersonage Irene. Personages zijn goed uitgewerkt en worden geloofwaardig beschreven. Spanning wordt langzaam opgebouwd, toewerkend naar een verrassend en sterk plot. Vrijwel vanaf het begin krijg ik het gevoel dat er meer met Irene aan de hand is, zou ze écht zelf achter alle gebeurtenissen zitten? Deze vraag blijft mij gedurende het verhaal bezighouden en leidt tot verwarring. Het verhaal is geschreven rondom de vraagstelling; hoe ga je verder met je leven nadat je een dodelijk ongeluk hebt veroorzaakt waarbij een kindje van drie jaar overlijdt? Hoe ga je om met je schuldgevoelens? 

„…dat het me sinds het gebeuren niet meer lukte om ook nog maar iets te voelen. Samen met Maja was een stuk van mezelf gestorven. Mijn gevoel. Ik was verzand in een staat van apathie en voelde behalve schuld eigenlijk helemaal niets meer.”

Irene heeft heeft haar leven op de rit, getrouwd met Marco, twee prachtige kinderen Hugo en Sanne, een geweldig huis en een labrador. Tot die dag, 15 januari 2012. Irene veroorzaakt door onoplettendheid een ongeluk waarbij de driejarige Maja komt te overlijden. Deze afschuwelijke gebeurtenis zet het leven van Irene en haar gezin op zijn kop. Irene wordt verteerd door schuldgevoelens, ze mag niet meer gelukkig zijn, zij is het die moet lijden. Sinds die dag is Irene gestopt met leven. Ze heeft haar gedachten en lichaam niet meer onder controle, verwaarloost zichzelf, slaapt niet meer, eet niet meer. Ze is de grip op haar leven aan het verliezen. De roze Hello Kittysokjes die Maja die dag droeg staan voor altijd op Irene’s netvlies gebrand… 

„Mijn nieuwe leven. Het dorp was alles wat de stad niet was. Sociale controle, frisse lucht, boeren in plaats van hangjongeren, toekomst in plaats van een herinnering die smeulde. We gingen met z’n vieren opnieuw beginnen. Ik zou weer de vrouw zijn die hij verdiende, en de moeder die ik in werkelijkheid was.”

Irene vindt dat ze gestraft moet worden, de taakstraf die ze kreeg is in haar ogen geen echte straf. Alles wat er mis gaat in haar omgeving, is volgens Irene háár schuld omdat zij het leven nam van Maja. Om het verleden achter zich te laten en een nieuwe start te kunnen maken, verhuizen Irene en haar gezin van de stad naar een dorp. Weg van de nachtmerrie, de plek waar het allemaal gebeurde. Maar het verleden blijft Irene achtervolgen. Ze kan niet vluchten voor haar schuldgevoelens… 

„..al verhuisde ik naar de andere kant van de wereld, ik kon niet vluchten. Die weg, die plek zat binnenin me, dat was allang geen geografische locatie meer die je kon aanwijzen op Google Maps. Ik had dit toch zeker allemaal over mezelf afgeroepen. Ik mocht haar niet vergeten.”

In het dorp voelt Irene zich niet welkom, ze voelt de blikken van de moeders op het schoolplein, hoort het gefluister over haar, iedereen weet wat ze aangericht heeft. Dan ontvangt Irene een e-card uit naam van haar zus Renske met het bericht dat ze nog voor het einde van het jaar haar dochtertje Sanne zal verliezen. Irene raakt de controle op haar leven en zichzelf kwijt en draait volledig door. Wie zit hierachter? Wie bedreigt haar? Wie wil haar laten boeten voor de dood van Maja en heeft het op haar dochtertje Sanne gemunt? Was het inderdaad zus Renske die in karma gelooft; omdat Irene een kinderleven nam kan zij niet zwanger worden? Of iemand uit haar dorp, de e-card was immers verstuurd vanuit de plaatselijke bibliotheek? Zitten Maja’s ouders achter dit dreigement? Zijn het Ad en Marie van de actiegroep Doodrijders.com die haar aan de schandpaal nagelde? Of … is het Irene zelf?

„Ik ging mezelf straffen. Genadeloos. Ik zou iets tegenover die roze Hello Kittysokjes die in het sneeuwwater paars kleurden zetten. Het voelde als mijn kans om het weer een beetje goed te maken.”

Irene is ervan overtuigd dat haar dochtertje nog maar kort te leven heeft. Haar omgeving gelooft haar niet en denkt dat ze een overbezorgde moeder is. Irene wil koste wat kost haar dochtertje beschermen en wil erachter komen wie het op haar dochtertje gemunt heeft. Als er nog meer merkwaardige gebeurtenissen plaatsvinden en er in hun huis wordt ingebroken, is Irene bang langzaamaan gek te worden. „Als ik van mezelf weg had kunnen rennen, dan had ik dat gedaan. Dit was alles wat ik niét wilde. Ik was definitief gek aan het worden.” Ten einde raad besluit ze hulp te zoeken bij psychiater Liesbeth. Maar of dit de hulp is waarnaar Irene op zoek is?

„Mijn rollen kende ik. Moeder, echtgenote, zus, vriendin, buurvrouw, moordenaar, vrouw die je moet ontlopen. Maar wie was ik wanneer ik mezelf niet speelde? Wie was ik werkelijk? Wie was ik oorspronkelijk? Was er één ik, of had Renske gelijk en was ik met meerdere?”

Marco, Renske en haar psychiater Liesbeth geloven dat Irene misschien een meervoudige persoonlijkheidsstoornis heeft en denken dat Irene zelf achter de bedreigingen zit. „Je moest toch een straf voor jezelf verzinnen? Misschien dat je onderbewuste dit in scene heeft gezet, zodat je je schuldgevoel over Maja kunt afsluiten. Je wilde jezelf toch straffen?” Hebben zij gelijk? 

Ondertussen nestelt haar vriendin en dorpsgenote Freya zich met een overweldigende vanzelfsprekendheid in het leven van Irene en haar gezin en neemt uiteindelijk de controle van het huishouden en de kinderen over. Irene verdenkt Freya van de bedreigingen en wil haar ontmaskeren. Heeft Irene het bij het rechte eind?

Als lezer denk je te weten wie er achter de bedreigingen zit en hoe het verhaal zal eindigen, maar het verhaal krijgt een verrassende en onverwachte wending en eindigt met een sterk en goed uitgewerkt plot. Wat een plot! Wat een debuut! De onderkant van sneeuw; een absolute aanrader, een must-read!

1 opmerking:

  1. Wat schrijf je toch fijne resencies. Als ik de jouwe voorbij zie komen klik ik gelijk op want to read.
    complimenten en ga zo door.
    groetjes Saphira (goodreads)

    BeantwoordenVerwijderen