10-11-14

Recensie: Dan is de stad stil - Bert Vondeling

Titel: Dan is de stad stil
Auteur: Bert Vondeling
Genre: Waargebeurd: gezondheid
ISBN: 9789491773204
122 pagina's | Uitgeverij Palmslag | oktober 2014

Bert Vondeling:
Dynie Schuurman en Bert Vondeling – beiden vijftigers – zijn in 2006 getrouwd en wonen in Apeldoorn. Elk hebben zij twee kinderen uit een eerder huwelijk. Inmiddels zijn ze trotse oma en opa van vier kleinkinderen. Dynie werkt als beleidsmedewerker bij een centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie. Na zijn docentenopleiding was Bert als secretaris en roostermaker werkzaam bij ROC’s. Daarnaast werkte hij als zelfstandig hypnotherapeut. Nu werkt hij vanuit huis voor zijn tekstbureau.

Het verhaal:
Op 15 maart 2013 werd Dynie Schuurman op een rotonde aangereden door een zware vrachtwagen. Een ongeluk dat uiteindelijk haar beide benen kostte. Bert Vondeling, haar man, stuurde een jaar lang e-mails aan familie,collega's en vrienden om iedereen op de hoogte te houden. In het begin dagelijks, later - 'toen de storm wat ging luwen' - met grotere tussenpozen.Al deze mails, aangevuld met enkele 'klaagzangen' die Bert voor zichzelf schreef, vertellen het verhaal van het bewogen jaar na de rampzalige gebeurtenis. Veel pijn en verdriet, de operaties, hard werken aan herstel en revalidatie.

En toch, ondanks het verhaal over het onherstelbare verlies van Dynie's benen, is Dan is de stad stil een positief, hoopvol en inspirerend boek. Tussen de kieren van rouw en verdriet vonden Bert en Dynie ruimte voor blijdschap en genieten. Genieten van elkaar en van de dingen die zomaar om je heen gebeuren. Blijdschap om de stapjes vooruit (soms letterlijk) en om de mooie dingen in het leven. Geen lichtpuntje zagen ze over het hoofd; zoals planten die zich platgeslagen door de storm weer oprichten. Dan is de stad stil is dan ook letterlijk en figuurlijk een boek over vallen en opstaan!

Mijn mening:

„In het geluid van een optrekkende vrachtwagen, een gillende vrouw en krakende botten vermengen zich het lot van Dynie en Gijs. Dan is de stad stil, de mensen versteend.”

Een aangrijpend en indrukwekkend verhaal, het verhaal over Dynie en Bert. Bewonderenswaardig ook te lezen hoe zij omgaan met de gevolgen van het zware ongeluk welke Dynie overkwam, de kracht die ze samen hebben om door te gaan, hoe ze oog blijven houden voor de natuur, de mensen om hen heen en hoe ze het leven blijven omarmen. Het verhaal raakt me diep en regelmatig moet ik even slikken bij hetgeen ik lees; de strijd die Dynie moet voeren om verder te kunnen, het verdriet om wat er niet meer is. Het boek beslaat het eerste jaar na het ongeluk en is een weerslag van emails welke Bert naar familie, vrienden en collega’s stuurde. Het gaf Bert de gelegenheid de gebeurtenissen van zich af te schrijven en te verwerken. Juist deze vorm van vertelling maakt dat het verhaal binnenkomt bij de lezer en deze niet onberoerd zal laten.

„Zo begint een jaar van operaties, hoop en wanhoop, herstel, revalidatie, pijn en moeite, rouw en de terugkeer naar een nieuw dagelijks leven. Een jaar van heel dicht bij elkaar, van met elkaar verbonden zijn. Een gebeurtenis die een ruk aan ons leven gaf, zodat we een nieuwe, ons volslagen onbekende richting moesten ingaan.”

Op 15 maart 2013 wordt Dynie geschept door een zware vrachtwagen. Een ongeluk met grote gevolgen voor het hele gezin. Zwaar gewond wordt Dynie naar het ziekenhuis vervoerd. Haar rechteronderbeen is verbrijzeld, haar linkeronderbeen heeft een gecompliceerde breuk en veel weefselschade. Dynie’s rechteronderbeen kan niet meer gered worden, amputatie volgt. Met alles wat in hun macht ligt, strijden de doktoren voor het behoud van haar linkeronderbeen. Vele operaties volgen. Maar de operaties leiden niet tot behoud van haar linkeronderbeen, een amputatie volgt opnieuw.  

„Het is heel erg, dat al die operaties aan haar linkerbeen uiteindelijk voor niets blijken. Wat een pijn en leed en verloren verwachtingen. En toch ging Dynie voor de kans dat het zou lukken. En ook vandaag waren er momenten, dat ze, met half gesloten ogen, omgeven met buisjes en bliepjes en trutjes, haar vuist omhoog stak, van ik knok ervoor!”

Een zware tijd van revalideren breekt aan, eerst in het ziekenhuis, later in het revalidatiecentrum. „Was het in het ziekenhuis: hoe krijg ik weer leven? Hier is alles gericht op: hoe krijg ik weer kwaliteit van leven?” Een confrontatie met de chauffeur die het ongeluk veroorzaakte gaan ze niet uit de weg. Dynie werkt hard aan haar herstel. Door de revalidatie leert Dynie dingen weer zelfstandig te kunnen doen. Ze leert lopen met protheses, gaat zwemmen, doet aan krachttraining. Bert heeft het zwaar met wat Dynie is overkomen. Hij zoekt zijn weg om hiermee om te gaan. 

„Ik zoek naar mogelijkheden om de schok van het ongeluk en de gevolgen ervan te verwerken. Ik merk dat verwerken werken is, heel actief. Als ik passief blijf, kom ik in een zompige droefheid terecht, waarin geen vooruit of achteruit zit.” 

De gevolgen van het ongeluk zijn groot, naast verdriet, rouwverwerking en het revalideren van Dynie komen er ook allerlei praktische zaken op hun pad zoals aanpassingen die gedaan moeten worden, voorzieningen die aangevraagd moeten worden en is hun heerlijke huis nog geschikt voor Dynie? Toch proberen ze zich weer te oriënteren op de toekomst, een toekomst waarin ze „het goede leven van voorheen zoveel mogelijk kunnen voortzetten. 

Bert krijgt problemen met zijn gezondheid en een dotterbehandeling volgt. Tijdens het dotteren krijgt hij een hartinfarct. Een openhartoperatie zal volgen. Dynie's ontslag uit het revalidatiecentrum wordt hierdoor uitgesteld. Dynie’s revalidatie verloopt voorspoedig, ze slaagt voor de rijproef voor rijden in een aangepaste auto, leert lopen met behulp van krukken, fietst met behulp van een handbike en wordt ambassadeur van de Alinker, een soort inklapbare lichtgewicht loopfiets. „Met veel oefenen wint Dynie elke dag weer stukjes ’gewoon leven’ terug.” Ook gaan ze verhuizen naar een aangepaste woning, geschikt voor Dynie. Dynie wordt ontslagen uit het revalidatiecentrum, de klinische opname is voorbij, een nieuwe periode breekt aan... 

"De periode van genezing is afgesloten. Daarna de periode van revalidatie. Deze gaat nu vloeiend over in de periode waarin we ons normale dagelijkse leven weer helemaal gaan herstellen. Aan het begin daarvan staan we nu."

„Ik realiseer me, dat ik nooit meer het labyrint zal kunnen lopen. Tegelijk voel ik, dat m’n dagelijks leven m’n labyrint is geworden.”


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.