03-11-14

Recensie: Eén mens is genoeg - Els Beerten

Titel: Eén mens is genoeg
Auteur: Els Beerten
Genre: Young Adult
ISBN: 9789045116754
256 pagina's | Uitgeverij Querido Kinderboeken | september 2014

Els Beerten:
Els Beerten werd geboren in Hasselt. Aan de KU Leuven studeerde ze Nederlands en Engels (1977-1981) en volgde tegelijkertijd een lerarenopleiding aan dezelfde universiteit. Sinds 1985 geeft ze Nederlands en Engels, creatief schrijven en theater aan het Sint-Jozefscollege van Aarschot. 

Haar debuut Scènes verscheen in 1987. De jeugdroman Lopen voor je leven (2003) werd bekroond met de Gouden Zoen en de Vlaamse Kinder- en Jeugdjuryprijs. Haar boek Allemaal willen we de hemel verscheen in mei 2008 en werd bekroond met de Boekenleeuw, De Gouden Uil Prijs van de Jonge Lezer 2009, de Gouden Lijst en de tweejaarlijkse Nienke van Hichtumprijs. Het boek werd door de Nederlandse en Vlaamse pers unaniem geprezen. 

Het verhaal:
In een muzikaal gezin in Limburg gaat het na de plotse dood van de vader helemaal mis. Het jonge meisje Juliette en haar broer Louis proberen tegen de verdoken tirannie van hun moeder op te boksen. Als alles ontspoort, besluiten ze elders een nieuw leven te beginnen. In Een mens is genoeg hebben de hoofdrolspelers bitter weinig vat op hun eigen leven. Omstandigheden maken of kraken hun dromen. Maar vriendschap vermag veel.

Mijn mening:

„Wacht op mij, zo en niet anders hebt gij het gezegd. En dat het de dag van uw leven zou worden. Toen zijt ge op uw fiets gesprongen en met een brede glimlach zijt ge de straat uit gereden. Ondertussen zijn er negen maanden gepasseerd. Er waren dagen die met grijs begonnen en met zwart eindigden. Ik heb ze allemaal overleefd, Louis. Maar als ge straks voor mijn deur staat, zal ik het u vertellen. Zodat ge het voor eens en voor altijd doorhebt. Dat ik er geen volgende keer meer ga tegen kunnen. Uw familie laat ge niet in de steek. Want dan laat ge uzelf in de steek. En dan zijt ge niemand meer.”

Een prachtig, integer en meeslepend verhaal, het verhaal over Juliette’s tragedie. Haast poëtisch geschreven in de mooie Vlaamse taal. Het boek beslaat drie delen die elk vanuit een ander perspectief verteld worden. Het verhaal is in korte hoofdstukken in een prettige schrijfstijl geschreven en laat zich makkelijk lezen. Het verhaal is zowel voor Young Adults als voor volwassenen boeiend om te lezen. Vrijwel vanaf het begin word ik meegenomen naar de wereld van Juliette en leef ik met haar mee… 

„Gij zijt een dapper kind, Juliette, mocht uw moeder u ooit nodig hebben, dan hoop ik dat ge er zijt voor haar. Vergeet ons Mia niet. Zorg dat die kleine niet verloren loopt. Gij zijt haar grote zus, Juliette.”

In het eerste deel lezen we het verhaal vanuit hoofdpersonage Juliette. Het vertelt over de jeugdjaren van Juliette en het gezin Engelen. Vader is mijnwerker en heeft daarnaast ook een eigen balorkest, Jules et Juliettes. De drie kinderen van het gezin maken onderdeel uit van dit orkest, Louis speelt trompet, Juliette en Mia dansen. Juliette heeft één grote toekomstdroom, ze wil graag zingen. Het plotselinge overlijden van vader zet het leven van het gezin echter op zijn kop. Louis confronteert moeder met hetgeen hij over haar weet en vlucht kwaad het ouderlijk huis uit. Juliette probeert wanhopig de belofte aan haar vader na te komen, maar leven met haar tirannieke en manzieke moeder valt haar zwaar. Wanneer haar zusje Mia onder verdachte omstandigheden sterft en Juliette de toedracht ontdekt van haar overlijden, raakt ze buiten zichzelf van woede, met een dramatische gebeurtenis als gevolg. Juliette wordt opgenomen in een verbeteringsgesticht. Sinds deze dramatische gebeurtenis is Juliette getraumatiseerd en in zichzelf gekeerd. De enige persoon die tot haar door kan dringen is haar broer Louis. 

„Ge hebt geluk, had juffrouw Marcella gezegd. Sommige mensen vertrokken zonder iemand die hen stond op te wachten, ik had mijn broer nog. En dat één mens genoeg was om het buiten te redden.”

Wanneer Juliette ontslagen wordt uit het verbeteringsgesticht is het Louis die haar opvangt en in huis neemt. Hij besluit om zijn grote liefde Rosa achter te laten om met Juliette naar de andere kant van het land te verhuizen om hier samen een nieuw leven op te bouwen. 

„Onze Louis verbrak zijn verloving, vond werk en een huis aan de andere kant van het land. En dat allemaal in één week tijd. Niemand kwam ons uitwuiven.”

In het tweede deel lezen we het verhaal vanuit het perspectief van Wilfried. Wilfried Verbeke, profwielrenner in hart en nieren, door het noodlot waardoor het gezin getroffen werd, moest hij zijn droom om de Tour de France te mogen rijden opgeven. Zijn hulp was hard nodig in het café van zijn ouders. Sindsdien hangt zijn fiets boven de toog te wachten op betere tijden. Op advies van Louis wordt het café nieuw leven ingeblazen en treedt Juliette er in de weekenden op, op piano begeleid door Louis. Wanneer Wilfried haar hoort zingen wordt hij op slag verliefd op haar. Maar ondanks zijn verwoede pogingen lukt het niet om tot Juliette door te dringen. Zij is in zichzelf gekeerd en zwijgzaam. Dan slaat het noodlot wederom toe... 

„Thuisgekomen ben ik direct voor mijn venster gaan zitten. Ge kunt uw geheugen kwijtraken, onze Louis juist zo goed als elk ander mens. Maar het moment dat hij het terug heeft, staat hij hier. Het zal niet gebeuren dat er niemand op hem wacht.”

In het derde deel zijn beide hoofdpersonages afwisselend aan het woord. Juliette wacht nog immer achter haar raam op haar broer Louis. Ze keert zich af van de wereld om haar heen, haar enige doel is wachten op de terugkeer van Louis. 

„Ge vraagt u af hoeveel een leven waard is als ge het met één zin kunt beschrijven. Misschien is mijn leven toch meer waard dan één zin, zelfs meer waard dan ik ooit heb kunnen dromen, maar nooit zeg ik het want dan hangt het in de lucht, en wat in de lucht hangt, kan verdwijnen. De lente is begonnen en ik zie het niet. Ge hebt mijn ogen meegenomen, Louis.” 

„En wat ik ook al niet begrijp: gij kent de weg uit uw hoofd. Ge zoudt hem blind kunnen lopen. Kom dus maar gauw naar huis.”

Zingen kan ze niet meer, Wilfried en zijn broer zullen op zoek moeten naar iemand anders die in de weekenden in het café wil zingen. Dan stormt Lili, de dochter van hun nicht hun leven binnen en neemt Juliette's plek als zangeres over. Het is Lili die langzaam tot Juliette weet door te dringen. Zal het Lili lukken Juliette weer terug te laten keren naar de wereld waarvan ze zich heeft afgekeerd? Zal Wilfried's liefde voor Juliette eindelijk beantwoord worden? Zal Juliette haar leven weer op kunnen pakken en verder kunnen gaan? Eén mens is genoeg …

„De knop omdraaien, meer is het niet. Zo hebben ze het mij gezegd. En dat ik alleen weet waar die knop staat. Ik glimlach. Als we eens naar zee gingen, zeg ik.”


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.