02-02-15

Recensie: De kooi - Josh Malerman

Titel: De kooi
Auteur: Josh Malerman
Recensie: Marjo
Genre: Literaire Thriller
ISBN: 9789400504615
288 pagina's | A.W. Bruna Uitgevers | januari 2015
Josh Malerman:
Josh Malerman is de zanger en songwriter van de rockband The High Strung. Hij woont in Royal Oak, Michigan. De kooi is zijn debuut.

Het verhaal:
Aanvankelijk negeerden de mensen de bizarre getuigenissen op het nieuws. Maar er kwamen er steeds meer en ze kwamen van steeds dichter bij huis. Algauw hoorden we dat het bij ons op straat gebeurde, om de hoek. De televisie ging op zwart, de radio zweeg en het internet viel uit. Telefoons stopten met overgaan. En we konden niet meer naar buiten. Want daar zijn zij. En zij mogen niet gezien worden. Malorie voedt haar kinderen binnen op. Iets anders is ondenkbaar. Nog nooit zijn ze buiten geweest. Het huis is stil, de deuren zijn vergrendeld, de gordijnen gesloten. De ramen zijn afgedekt met matrassen, vastgespijkerd in de kozijnen. De kinderen slapen. Straks zal ze hen wakker maken en hen blinddoeken.  Vandaag zullen ze het huis verlaten. Vandaag zetten ze alles op het spel.

Recensie door Marjo:
Vier jaar zit Malory opgesloten, al sinds 'het' begon. Ze is, samen met de twee kinderen die in het huis geboren zijn, de enige overlevende in het huis. Door middel van terugblikken, herinneringen van Malory zien we hoe vier jaar eerder de ellende begon en hoe de jaren erna zijn verlopen. 

De ramen zijn geblindeerd en als zij of de twee kleine kinderen in het huis zich noodgedwongen buiten moeten begeven, doen ze dat geblinddoekt. Immers, als je 'het' ziet, ga je dood. Nu is het volgens Malory tijd, om samen met Jongen en Meisje weg te gaan, naar een betere plek? Weg In Ieder geval. Hierbij vertrouwt ze volledig op de kinderen vanwege de bijna militaire opvoeding die ze de kinderen, die ze Jongen en Meisje heeft genoemd, heeft gegeven. 

Wat is 'het' wat zo dodelijk is eigenlijk, en wat heeft 'het' precies allemaal aangericht in de afgelopen vier jaar? Leven er buiten hen drietjes nog mensen? Gaan ze de eindbestemming halen? En wat is de eindbestemming?

Toen ik het boek voor het eerst zag, werd ik direct al helemaal enthousiast door de layout van het boek. Het is helemaal zwart, de voor- en achterkant maar ook de zijkanten, de randjes van de pagina's dus. Voorop staat in grote vaag witte, onheilspellende letters DE KOOI, in de eerste O twee zwarte vogels die naar beneden vallen of duiken. Die vogels zien we bovenaan elk hoofdstuk weer terug.

Ik had enorm hoge verwachtingen van dit boek, maar helaas zijn die maar voor een klein deel waargemaakt. Het is een behoorlijk vaag verhaal. Het enge aspect zat hem voor mij niet zozeer in hetgeen buiten waardoor iedereen doodging, maar in hoe er geleefd werd in dat huis. Een groep mensen die elkaar niet kennen en in een huis opgesloten zitten om te overleven, met allemaal verschillende achtergronden en karakters en ideeën, verliezen, frustraties en geheimen, hoe kan dat goed gaan? Dat was wat het boek voor mij nog enigszins spannend maakte.

Ik moet erbij zeggen dat dit voor mij voor het eerst was dat ik een soort horror las, en ik geloof niet dat dit echt mijn genre is. Daarnaast ergerde ik me rot aan de manier waarop Malory met de kinderen omging, alleen al door ze geen naam te geven, maar Jongen en Meisje te noemen. Het zal voornamelijk voor hun eigen bescherming zijn geweest, bijvoorbeeld het de kinderen met een vliegenmepper slaan als ze wakker worden en hun ogen open doen, omdat ze moeten leren dat als ze ontwaken ze dat met gesloten ogen te doen, etc, maar ik kon er niks mee.  Erg jammer want als onder andere het gevaar wat buiten rondwaarde, meer uitgediept was, had het  mij denk ik veel meer aangesproken. 

De pluspunten die ik heb zijn dat het boek ondanks de vaagheid toch wel continu soort van spannend blijft en dat het een boek is wat gewoon lekker weg leest. Ik kan me zeker voorstellen dat er een publiek is voor een dergelijk boek, helaas val ik er niet onder. Omdat de kritiek voor een deel ook met persoonlijke voorkeur qua genre te maken heeft, geef ik het boek toch nog 3 sterren.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen