05-02-15

Recensie: Ervaring niet vereist - Léonie Holtes

Titel: Ervaring niet vereist
Auteur: Léonie Holtes
Recensie: Nynke
Genre: Mens & Maatschappij
ISBN: 9789057592393
160 pagina's | Uitgeverij Podium | september 2013
Léonie Holtes:
Léonie Holtes (1980-2011) studeerde klinische psychologie en volgde een postdoctorale opleiding journalistiek. Ze werkte anderhalf jaar in een tbs-kliniek, waar ze begon als stagiaire en opklom tot forensisch psycholoog met een eigen patiëntenafdeling.

Het verhaal:
Léonie Holtes werkte als psycholoog in een tbs-kliniek. Toen ze merkte dat vrijwel niemand weet wat zich achter de gesloten deuren van een kliniek afspeelt, koos ze ervoor om haar werkervaringen prijs te geven aan de buitenwereld. In Ervaring niet vereist toont ze wat de werkelijke dilemma's in de tbs-praktijk zijn. Hoe zorgvuldig wordt de diagnose van een patiënt eigenlijk gesteld? Waarop zijn de therapieën gebaseerd? En hoe staat het met de opleiding van de therapeuten?
  
Door een wrange speling van het lot heeft Léonie Holtes haar definitieve manuscript nooit bij haar uitgever kunnen bezorgen. Ze kreeg psychoses en beëindigde in 2011 haar leven. Twee jaar na haar overlijden verschijnt haar boek alsnog, met een nawoord van Volkskrant-journalist Tonie Mudde, die in oktober 2012 een spraakmakend artikel aan haar wijdde. 

Recensie door Nynke:
Op de cover een anonieme langharige vrouw.  Het is een psycholoog werkzaam in een TBS-kliniek. In dit boek lijkt de hoofdpersoon soms wel ‘veroordeeld’ tot het werken in een TBS-kliniek. Ervaring niet vereist schetst een heel verontrustend beeld van het werken in een TBS-kliniek. Léonie komt als stagiaire binnen bij een TBS-kliniek en beschrijft, ook wel humoristisch, hoe ze zich de eerste dag druk maakt om haar kleding en wat de do’s en don’ts zijn op haar werk. Al gauw worden de ervaringen die ze opdoet schokkender. De werkdruk is hoog en de begeleiding is minimaal. Met ondersteuning van theorieboekjes gaat ze aan het werk met echte patiënten. Het is niet haar droombaan, maar ze slaat zich er aardig doorheen. Als ze eenmaal in vaste dienst is, lijken de arbeidsomstandigheden verder te verslechteren. Tot haar eigen verbazing is ze binnen drie maanden afdelingspsycholoog: het gevolg van een groot personeelstekort, veel doorstroming en een hoog ziekteverzuim.

Het boek is geschreven in de tegenwoordige tijd waarbij Léonie terugblikt op haar tijd in de kliniek. Het is vanaf het begin van het boek al duidelijk dat ze hier niet meer werkzaam is; wat de reden hiervan is blijft nog wel onduidelijk. In chronologische volgorde vertelt ze over haar ervaringen. Ondanks de triestheid van de omstandigheden weet ze toch een glimlach op mijn gezicht te toveren als ze sommige anekdotes omschrijft. Het is een mooie mix van omschrijvingen van situaties met patiënten en meer theoretische uitleg over het werk wat ze doet en hoe de behandelaars komen tot diagnoses en behandelplannen. Léonie Holtes heeft het verschijnen van dit boek niet meer meegemaakt. In 2011 heeft ze zelfmoord gepleegd na depressies. Ze heeft een boek nagelaten dat zeker voor discussie zal zorgen.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen