16-02-15

Recensie: Mijn allerliefste vijand - Milou van der Horst

Titel: Mijn allerliefste vijand
Auteur: Milou van der Horst
Recensie: Clasien
Genre: Jeugd
ISBN: 9789021665542
136 pagina's | Uitgeverij Ploegsma | maart 2008
Milou van der Horst:
Als kind bedacht Milou altijd al verhalen, waarin haar barbies de hoofdrol speelden. Maar ze heeft het schrijven pas echt ontdekt toen ze haar ervaringen met anorexia op papier wilde zetten. Daarvoor schreef ze hele dagboeken vol, en nooit kreeg ze er genoeg van. Milou vond het fijn om haar gedachten van zich af te schrijven. Toen het weer beter ging, besloot ze van haar ervaringen een verhaal te maken. Daaruit ontstond Mijn allerliefste vijand

Het verhaal:
Femke wil slank zijn. Misschien wil Lotte dan wel weer vriendinnen met haar worden. Maar het loopt uit de hand. Femke 2 - haar andere ik - krijgt steeds meer macht. Ze kan niet meer stoppen met afvallen en wordt opgenomen in het ziekenhuis. Maar zelfs daar geeft ze het niet op. Want hoe vind je de kracht om het gevecht aan te gaan met een vijand die ook je beste vriendin is?

Recensie door Clasien:
Dit boek heeft Milou van der Horst geschreven omdat ze hetzelfde heeft meegemaakt als Femke in dit verhaal. Om deze donkere tijd achter zich te laten is ze het verhaal op gaan schrijven. Onbegrip van de omgeving, het ziekenhuis en zelfs psychiaters. Door dit verhaal probeert Milou begrip te krijgen.

Femke heeft moeite met eten, ze vind zichzelf te dik. Ook al knaagt de honger aan haar maag. Niet eten betekent afvallen. Braken, eten weg smokkelen, ze doet alles om het maar niet in haar buik te hebben. Thuis hebben haar ouders en zus hier geen begrip voor. Wanneer Femke nog maar 29,5 kg weegt belandt ze in het ziekenhuis. Ze heeft er zelf geen zeggenschap meer over, Femke 2 de stem in haar hoofd neemt de regie over. Van het ziekenhuis, waar ze vijf maanden verblijft, wordt ze overgeplaatst naar Smilde in Drenthe, waar alleen meisjes zitten met een tweede ik en hetzelfde probleem. Zelfhaat en woede. Na een zware strijd mag Femke uiteindelijk weer naar huis. Veel steun kreeg ze van een lotgenoot Marieke en haar hondje Buddy.

Bij ieder hoofdstuk staat een vlinder getekend, dit staat voor een bepaalde tekst in het verhaal. Dit gaat over doorzetten, moedig zijn en veel kracht hebben. "Zoals een vlinder die uit zijn cocon kruipt en dan weer vrij is".

Het boek eindigt met een emotioneel gedicht: LeegEnkele zinnen hieruit:
" Alles te moeten missen,
Alleen te zijn met duisternissen.
Een wereld van eenzaamheid,
Zorgen, spijt.
Ik doe toch iedereen pijn en verdriet,
Iedereen die het ziet.
Kom ik ooit weg uit dit schild,
Dat de baas over me speelt?".

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen