01-02-15

Recensie: Zwaartekracht - Milou van der Horst

Titel: Zwaartekracht
Auteur: Milou van der Horst
Recensie: Clasien
Genre: Jeugd
ISBN: 9789021666402
237 pagina's | Uitgeverij Ploegsma | maart 2009
Milou van der Horst:
Als kind bedacht Milou altijd al verhalen, waarin haar barbies de hoofdrol speelden. Maar ze heeft het schrijven pas echt ontdekt toen ze haar ervaringen met anorexia op papier wilde zetten. Daarvoor schreef ze hele dagboeken vol, en nooit kreeg ze er genoeg van. Milou vond het fijn om haar gedachten van zich af te schrijven. Toen het weer beter ging, besloot ze van haar ervaringen een verhaal te maken. Daaruit ontstond Mijn allerliefste vijand

Het verhaal:
Nadat Femke uit de anorexiakliniek is ontslagen, moet ze de draad van het gewone leven weer oppakken. Ze gaat naar de brugklas, maar heeft het daar erg moeilijk. Hoe moet ze vrienden maken? Hoe zorgt ze ervoor dat niemand achter haar ziekte komt? Eten is voor haar nog steeds een enorm probleem en langzaam maar zeker gaat ze toch weer stiekem lijnen... Op survivalkamp in de Ardennen ontdekt Femke dat mensen haar waarderen om wie ze is, niet om hoe 
ze eruitziet, en leert ze nieuwe grenzen te verkennen én te verleggen!

Recensie door Clasien:
Goed vervolg op het boek Mijn allerliefste vijand. Dit verhaal gaat verder met Femke die weer thuis is en voor het eerst naar het voortgezet onderwijs gaat. Ze overleeft met vallen en opstaan. Het eten blijft een probleem, Femke 2 zit nog steeds ergens diep weg in haar hoofd. Bovendien leidt Femke aan herbelevingen, dit gebeurt door een geur of geluid, hiervoor gaat ze op EMDR-therapie. Wanneer ze een advertentie ziet over een Bivak in de Ardennen ziet Femke haar kans, even weg van alles, geen stempel op je voorhoofd. Grenzen verleggen. Op dit moment weegt ze 41 kilo.

Muziek is een uitlaatklep voor Femke, in het bijzonder twee liedjes, één van Marco Borsato, zie het eerste boek over een vlinder. In dit tweede boek een lied van de groep Bløf: "En met regen in mijn rug, weet ik waar ik ben, weet ik dat ik dromen mag. Ik ben bijna waar ik zijn moet, bijna op mijn plaats. Ik ga nooit meer terug, nee, ik ga nooit meer terug. En mocht ik het niet halen, dan was ik toch dichtbij".

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen