28-03-15

Recensie: Achter de regenboog - Solomonica de Winter

Titel: Achter de regenboog
Auteur: Solomonica de Winter
Recensie: Clasien
Genre: Roman
ISBN: 9789044627794
224 pagina's | Uitgeverij Prometheus | november 2014
Solomonica de Winter:
Solomonica de Winter (1997) is de dochter van auteurs Leon de Winter en Jessica Durlacher. Ze woonde drie jaar lang in Los Angeles. Achter de regenboog, haar debuutroman, is in het Engels geschreven en verscheen eerder al in Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk, waar het zeer lovend werd ontvangen. 

Het verhaal:
Na de gewelddadige dood van haar vader is de inmiddels dertienjarige Blue gestopt met praten. Ze heeft maar één liefde over: die voor het boek dat ze van hem kreeg vlak voor zijn dood, waarin ze onafgebroken leest. Wanneer Blue haar vaders moordenaar ontmoet, besluit ze dat dodelijke wraak het enige is wat haar rest. Maar voor het zover is wordt ze verliefd. En dan neemt alles een onverwachte, nog veel gewelddadiger wending dan voorzien. Ik zal het u vertellen, dokter, het verhaal van een dertienjarig meisje dat een man ombracht. En ook nog een vrouw.

Recensie door Clasien:
Dit boek is geschreven door de 17-jarige Solomonica de Winter. Ze schreef dit boek in het Engels en inmiddels is het dan ook vertaald in het Nederlands. 

In de hoofdrol, Blue een dertien-jarig meisje dat door omstandigheden niet meer praat. Haar leven draait maar om twee dingen wraak op James en haar lievelings-, en enigste boek "The Wizard of Oz". Dit boek kreeg ze van haar vader de dag voordat hij werd gedood bij een bankoverval.

Ollie, haar vader en Daisy, haar moeder waren hardwerkende mensen en konden hun hoofd net boven water houden. Wanneer Ollie een geldlening aangaat bij James begint alle ellende. Na de dood van Ollie verhuizen Daisy en Blue naar Florida, hier raakt Daisy aan de drugs verslaafd en belandt in de narigheid. Ze vluchten samen terug naar hun vroegere stadje. Hier ziet Blue dat James ook de meneer van de snoepwinkel aftuigt voor een geldschuld, ook George overleeft dit niet. Blue zint op wraak. Als ze vervolgens verliefd wordt op Charly staat haar wereld op z'n kop.

Solomonica schrijft dit verhaal in twee stijlen, het verhaal op zich en de teksten die Blue tegen haar psychiater verteld: “Ik zal het u vertellen, dokter, het verhaal van een dertienjarig meisje dat een man ombracht. En ook nog een vrouw.”

Een indrukwekkend debuut. Aan het einde vraagt de psychiater: "Kun je me uitleggen waarom je zo van dat verhaal houdt? Van dat boek? Hoe komt het dat je er meer van houdt dan .... Van je leven?" Het antwoord komt hier op neer: Blue wil niet horen bij de gebroken harten, de ontroostbaren, gekken omdat die allemaal dood gaan. 'Daarom lees ik uitsluitend het verhaal waarin het einde zo perfect is als het maar kan."

Het einde vond ik schokkend, omdat niets is wat het lijkt, Blue blijkt een dubbelleven te lijden met waanbeelden. Moordzuchtige neigingen, ze leeft in een volledig verzonnen wereld. "Dit rijk, dit zorgvuldig opgebouwde koninkrijk, met de enorme muur die ik in mezelf gemetseld had, begint op zijn grondvesten te trillen."


1 opmerking: