27-03-15

Recensie: Zie me dan! - Inge Bergh

Titel: Zie me dan!
Auteur: Inge Bergh
Recensie: Thea
Genre: Jeugd (10+)
ISBN: 9789462910119
88 pagina's | Uitgeverij De Eenhoorn | februari 2015

Inge Bergh:
Inge Bergh studeerde Moderne talen. In 1997 verscheen haar eerste jeugdroman: Vertel het aan niemand. Ondertussen publiceerde ze al een 40-tal titels. Meer dan de helft van die boeken schreef ze speciaal voor jonge lezers. Ze schrijft soms boeken samen met Inge Misschaert. Ze geeft graag lezingen op scholen. Zij schreef onder andere het YA boek Moordgriet.

Het verhaal:
Aafke is het beu. Haar ouders hebben nooit tijd voor haar. Aafke bedenkt een plan. De volgende dag gaat Aafke niet naar school. Ze vult een rugzak met proviand, een slaapmatje, een deken en een zaklamp. Aafke verstopt zich achter een kast in de kelder. Ze wil op de eerste rij zitten wanneer haar ouders ontdekken dat ze verdwenen is. Maar Aafkes ouders zijn niet als alle andere ouders. Wanneer zullen ze merken dat hun dochter niet thuis is?

Recensie door Thea:
„Ik maak een hels kabaal, maar niemand komt kijken. Niemand die zich afvraagt wat er aan de hand is. Ze hebben het veel te druk met ruziemaken. Te druk om zich om mij te bekommeren. Maar dit was de laatste keer. Dat zweer ik.”

Een meeslepend en indrukwekkend verhaal welke zich makkelijk laat lezen. Het boek is prachtig vormgegeven en voorzien van illustraties en foto’s. Foto’s die het verhaal van Aafke versterken. Aafke schreeuwt om de aandacht van haar ouders, maar zij zien en horen haar al jaren niet. Ze zijn veel te druk met zichzelf, hun werk en agenda’s. Als lezer leef je mee met de wanhopige Aafke die zo verlangt naar de aandacht en steun van haar ouders. Als haar ouders weer eens hun belofte aan Aafke niet nakomen, en ze door hun toedoen de belangrijke finale van haar tenniscompetitie moet missen, is voor Aafke de maat vol. Ze neemt een drastische beslissing in de hoop dat haar ouders tot het besef komen dat ze de afgelopen jaren verkeerd bezig zijn geweest en dat ze spijt voelen om al die verloren tijd. 

„Om al die weken, dagen, uren dat ze er niet waren. Om de verjaardagsfeestjes die ze elk om beurten misten, de sportwedstrijden en de schoolopvoeringen waar ze niet bij konden zijn, om al die jaren waarin ik avond na avond helemaal alleen in ons veel te grote huis ronddoolde. Spijt om elke keer dat ik vurig hoopte dat ze wat vroeger thuis zouden komen. Om al die keren dat ze het wel beloofden, maar niet deden. Om al die keren dat ik hoopte voor één keer eerst te komen: vóór het werk en de borrel met de collega’s.”

Maar zullen haar ouders tot inkeer komen? Zal Aafke eindelijk de verlangde aandacht van haar ouders gaan krijgen? 

„Voor de tweede keer in mijn leven word ik vermist zonder dat mijn ouders het doorhebben… Vannacht gaat niemand naar mij op zoek.”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.