30-05-15

Recensie: Verder dan ver - Wendela Walta

Titel: Verder dan ver
Auteur: Wendela Walta
Recensie: Clasien
Genre: Jeugd 
ISBN: 9789047510826
134 pagina's | Uitgeverij Unieboek | Het Spectrum | 2011
Wendela Walta:
"Op 22 maart 1965 kwam ik in een Drents dorpje ter wereld als Wendela Marije Pietersma. Van mijn eerste levensjaren in Drente kan ik me maar weinig herinneren. Mijn jeugdherinneringen spelen zich vooral af in de Friese stad Sneek, waar ik opgroeide. Zoals bij veel van mijn collega's, zat het schrijven er ook bij mij al jong in. Op de basisschool vond ik niets leuker dan ellenlange opstellen schrijven. Thuis maakte ik boekjes over onze huisdieren, die ik zelf illustreerde. Mijn moeder heeft er nog een paar in een stoffige la liggen! Meester Buisman, de meester op mijn basisschool, vond mijn opstellen zo mooi dat ik ze soms mocht voorlezen aan de klas. Hij zei dat ik later maar journalist moest worden. En dat heb ik gedaan. Na de middelbare school ging ik naar de (toenmalige) Academie voor de Journalistiek in Kampen (lekker dicht bij Sneek). Na het behalen van mijn diploma kon ik aan de slag als journalist bij een huis-aan-huisblad. Na drie jaar stapte ik over naar de Leeuwarder Courant. Ik heb er tien jaar gewerkt en me geen dag verveeld.

Maar: ik was inmiddels getrouwd met Charles (Walta). Hij was - als zoon van Nederlandse emigranten - in Australië geboren en 'down under' bleef trekken. We hadden het vaak over emigreren en op een dag besloten we het gewoon te gaan doen. We zegden onze banen op, verkochten ons huis in Sneek, gaven de kat aan vrienden en onze oude hond aan een tante. Met onze drie dochters Imre (1993), Maren (1995) en Nikee (1999) en onze Friese wetterhoun Abe vertrokken we naar Nieuw-Zeeland. Nee, niet naar Australië, want ik hou niet van giftige spinnen, slangen en schorpioenen! Nieuw-Zeeland ligt naast Australië maar er komt geen eng beest voor. Ik hou ontzettend veel van dieren, zolang ze zacht en aaibaar zijn. Wij hebben inmiddels twee honden, twee rooie katers, een stuk of elf kippen en een paard. Zelf de kippen zijn aaibaar. 

Sinds maart 2003 wonen we dus in het verre Aotearoa, zoals Nieuw-Zeeland ook wel wordt genoemd. We hebben het enorm naar onze zin. Vooral nu we in een stukje Nieuw-Zeeland wonen waar het altijd mooi weer is. We wonen net buiten het dorp Motueka. Kijk maar eens op Google Earth, dan zie je dat het dorp ingeklemd ligt tussen de Tasman Baai en bergketen. Regenwolken blijven boven de bergen hangen. Daarom schijnt hier vrijwel elke dag de zon. Emigreren is een ingrijpende gebeurtenis. Vooral voor kinderen. Hen wordt tenslotte niets gevraagd. Ze moeten gewoon mee. Toen ik zag hoe het voor mijn dochters was om in een nieuw land te wonen, een nieuwe taal te moeten leren en afscheid te nemen van vrienden en familie, kreeg ik het idee een boek over dit onderwerp te schrijven. Dat werd Verder dan ver, mijn debuut."

Het verhaal:
Marloes is een echte puber. Ze ergert zich aan alles, maar vooral aan haar ouders, die de laatste tijd veel met elkaar fluisteren. Marloes heeft wel een idee waar het over gaat, maar de waarheid komt als een grote schok: ze gaan niet op vakantie naar Nieuw-Zeeland, maar er wonen! Marloes is woedend. Haar ouders denken toch niet dat ze alles en iedereen achterlaat omdat zíj zo graag naar de andere kant van de wereld willen? Langzaam maar zeker went ze aan het idee, en hoewel ze al haar vrienden en familie moet achterlaten, begint ze uit te kijken naar het grote avontuur.

Recensie door Clasien:
Wendela Walta heeft dit boek geschreven nadat ze zelf met haar gezin van Friesland naar New-Zeeland is geëmigreerd. 

In Verder dan ver emigreert Marloes, 12 jaar, samen met haar ouders en twee jongere broertjes naar New-Zeeland. In eerste instantie heeft ze het er moeilijk mee om haar vriendenclubje en vertrouwde omgeving te verlaten. Ze is boos en opstandig. Ook moet ze haar poes Roetje achterlaten. Verder dan ver de titel geeft aan hoever New-Zeeland verwijdert ligt van Nederland "Het ligt aan de andere kant van de wereld".

In Nelson gaan haar ouders op een appelboomgaard werken. Marloes gaat naar de "Mountain Valley High School". Hier is alles anders, je draagt daar een uniform, de Engelse taal lijkt niet op die we in Nederland leren. In haar klas zijn de meisjes verdeeld in twee groepen. Je hebt de "Stoere" meiden en de "Gewone", Marloes sluit zich aan bij de laatste groep die bestaat uit Sarah, Tahi en Bree "Gelukkig maakt het hun niet zoveel uit als ik een fout maak" "We ain't populair anyway, nobody pays attention to us".

Marloes moet deelnemen aan Engelse bijles en krijgt hierdoor de bijnaam DBD Dumb Blond Dutchie. Later verhuizen ze naar een plaats enkele kilometers verderop waar haar vader assistent manager wordt op een wijngaard.

Dit is een leuk boek om te lezen op een regenachtige zondag. Het verhaal loopt lekker. Bovendien leer je veel dingen over New-Zeeland, bijvoorbeeld over de bevolking. De Maori's een Polynesisch volk dat daar al 5000 jaar woont hun eigen cultuur met tattoos, dans en een onbegrijpelijke taal. Ook maak je een walvisstranding mee, dit wordt zo uitgebreid en mooi vertelt dat het lijkt of je er zelf bij bent. 

Uiteindelijk voelt Marloes zich daar thuis en wil alleen nog terug naar Nederland voor vakantie.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen