11-06-15

Recensies: Alles om jullie heen is er nog - Marieke Poelmann

Titel: Alles om jullie heen is er nog
Auteur: Marieke Poelmann
Recensie: Marjon, Saskia, Clasien
Genre: Waargebeurd
ISBN: 9789023493150
256 pagina's | Uitgeverij De Bezige Bij | mei 2015

Marieke Poelmann:
Marieke Poelmann (1988) studeerde Media en cultuur en Journalistiek aan de Universiteit van Amsterdam. Ze liep stage bij de NOS, AT5 en het NRC Handelsblad en was onder meer werkzaam als producer voor Nieuwsuur in New York.

Het verhaal:
Op 12 mei aanstaande is het vijf jaar gelden dat vlucht 8U-771 van Afriqiyah Airways neerstortte in Tripoli. Onder de passagiers bevonden zich 71 Nederlanders, waaronder de ouders van Marieke Poelmann. Alle inzittenden – behalve een jongetje, Ruben – komen bij deze vliegramp om het leven. Marieke’s ouders waren onderweg naar huis na een vakantie in Zuid-Afrika. Marieke is op dat moment 22 jaar oud en belandt als beginnende journalist plotseling aan de verkeerde kant van het nieuws. Wat er dan op haar afkomt is overweldigend: familierechercheurs, slachtofferhulp, banken en verzekeraars bevolken de stoep van haar ouderlijk huis. Ook delen zij en haar oudste broer Boris ineens de verantwoordelijkheid voor hun gehandicapte broer Sándor, die op zijn elfde een hersentumor kreeg. Om nog niet te spreken over het onwerkelijk grote verdriet dat zich aandient, dat Poelmann op indringende wijze weet te beschrijven. Door de vliegramp komen angsten uit Mariekes vroege jeugd, de herinneringen aan de ziekte van haar broer Sándor en de relaties binnen haar familie in een heel ander perspectief te staan.

Recensies:

Marjon:
Marieke weet de lezer mee te trekken. Ik werd vanaf de eerste bladzijde het boek ingezogen en ik kon het boek niet meer wegleggen. Ik las het binnen een dag uit. Net als veel mensen weet ik wat rouwen is en voor mij is het nog redelijk vers. Dus mijn verdriet mengde zich met het verdriet wat zij overbrengt in haar boek. Alleen de omstandigheden zijn volledig anders. Beide ouders gelijktijdig verliezen, middenin een mediacircus terechtkomen, de hele afwikkeling, de angsten, het overzicht verliezen, in een keer volwassen moeten worden, de familie van haar moeder helaas tegen zich... Ze schrijft er heel open en rauw over. Ik hield het niet droog. Ze raakt je diep, niet alleen met het verhaal, maar ook de manier waarop ze dit weet over te brengen. Ik vind het heel dapper van haar dat ze dit heeft geschreven. Wat een aanrader!


Saskia:
Ik vind het altijd heel moeilijk om een waargebeurd verhaal te beoordelen want mag je zeggen dat je het een prachtig boek vind terwijl het verhaal zo triest is? Dat is dus precies het geval bij Alles om jullie heen is er nog, zo bijzonder en indrukwekkend! Marieke weet haar emoties en gedachten zo goed te verwoorden dat vind ik echt knap. Ik kon me maar moeilijk losrukken uit het verhaal elke vrije minuut wilde ik doorlezen.  Ook de stukjes van vroeger waren leuk en voor haar ook een soort van verwerking denk ik. Zelf heb ik mijn vader verloren op jonge leeftijd dus ik kon me in sommige dingen goed plaatsen maar hoe het is om beide ouders door zo'n noodlottig ongeval kwijt te zijn dat gaat mijn voorstelling te boven. Wat een ongelooflijk krachtige vrouw is Marieke dat ze haar verhaal met iedereen wil delen, ik weet niet of ik dit zou kunnen. Een absolute aanrader dit boek!


Clasien:
Dit is het verhaal van een nabestaande. Op 12 mei 2010 stort er een vliegtuig neer in Libië, het land van Khadaffi en kamelen. De ouders van Marieke komen om bij deze vliegramp Tripoli. Ze blijft achter met haar twee broers Boris en de gehandicapte Sandor. Sandor hoort het op de radio om 08.10 uur. Ieder verwerkt dit op zijn eigen manier. Identificatieprocessen, familierechercheurs en de verhalen in de media volgen. Na drie weken ontvangen ze nieuws over hun moeder die gevonden is. De zoektocht naar hun vader gaat door.  

In deze rouwperiode komen de families tegenover elkaar te staan. "Vriendschap blijkt hechter dan bloedverwantschap".  "Als iemand mij twee maanden geleden gevraagd had uit welke hoek in geval van nood de meeste steun zou komen, had ik familie gezegd. Maar verweesd raken gaat veel verder dan het verlies van twee ouders."


"Binnenkort komen er twee doodskisten aan op Schiphol en ik word geacht te begrijpen dat mijn ouders daarin liggen."


Boris en Marieke gaan naar het wrakgebeid in Tripoli om zo de onwerkelijkheid, werkelijk te laten worden. 


"We delen een hokje, een traumahokje. Nabestaanden, lotgenoten, getroffenen". "Samen door de hel, maar die ziet er voor iedereen anders uit". "Vanaf 12 mei is er een Voor en een Na. Een deel van je leven houdt daadwerkelijk op."


"De dood is in onze cultuur iets waarvan mensen eerder gaan fluisteren dan schreeuwen. Ik begrijp dat niet. Ik wil schreeuwen, zo snel en zo hard mogelijk". Rouwen doe je niet samen, rouwen doe je alleen. Moederziel alleen, als dochter of moeder. Als vader of broer. Een land kan niet rouwen een land kan slechts meeleven. Het is een vorm van steun.


Dit verhaal komt recht uit het hart van Marieke Poelman, je leest haar kwaadheid om het verlies van haar ouders. Hoe moeilijk zij het een plekje kan geven. De familievete die ontstaat tussen de kinderen en de familie van haar moederskant. Heftig, emotioneel en vooral levensecht beschreven. De vliegtuigramp blijkt het gevolg van een ongeluk. Hopelijk zal dit verlies dragelijker worden en langzamerhand slijten.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen