16-07-15

Recensies: 100 gelukkige dagen - Fausto Brizzi

Titel: 100 gelukkige dagen
Auteur: Fausto Brizzi
Recensie: Marjon, Nynke, Coenraad
Genre: Roman
ISBN: 9789021810317
320 pagina's | Uitgeverij Luitingh-Sijthoff | april 2015

Fausto Brizzi:
Fausto Brizzi is een Italiaanse tv-producer en maakte diverse bittersweet romantische comedy’s. Zijn werk is vooral geliefd vanwege het onbetwistbaar Italiaanse levensgevoel en de sterke psychologische diepgang. Zijn debuutroman 100 gelukkige dagen - een grappig, wijs en ontroerend verhaal – zal de basis vormen van een grote publieksfilm.

Het verhaal:
Wat zou jij doen als je nog honderd dagen te leven had?
Lucio zwiert door het leven. Hij heeft vrienden en vrouwen bij de vleet. Zijn vrouw Paola heeft er genoeg van en zet hem buiten de deur. Voorgoed. Een dag later krijgt Lucio vreselijk nieuws: hij heeft in het gunstigste geval nog honderd dagen te leven. Wat nu? Lucio besluit om ondanks alles gelukkig te zijn. Om zijn kinderen mooie herinneringen te kunnen geven, en de goede kanten van het leven te vieren. Maar kan hij wel betekenis geven aan het laatste stuk van zijn leven zonder zijn echte liefde, Paola?

Recensies:

Marjon:
De omschrijving klopt niet helemaal. Lucio heeft geen vrouwen bij de vleet maar gaat met één vrouw vreemd en dat maakt dat hij en zijn vrouw Paola mijlenver uit elkaar komen te staan. Op dat moment krijgt Lucio het slechte nieuws. Het is een prachtig boek, een diep boek, dat met een prettige luchtigheid is geschreven. Het is heftig en het kent ook humor. Het is menselijk en het is rauw en direct. Ik heb nog nooit zoiets gelezen en ik ben diep onder de indruk. Je blijft lezen en lezen en dan opeens leg je het even weg om na te denken. Het zet je echt aan het denken; je stapt hier niet zomaar overheen. Je krijgt ook het gevoel dat het allemaal gebeurd is in de echte wereld. Zo moet het zijn. Wat me vooral deed nadenken was het idee dat iedereen voortaan 10 minuten voor zijn dood die dood aangekondigd krijgt. Je krijgt te horen dat je nog 10 minuten hebt. Lucio stelde zich voor dat hij dan zou reageren: Maar mijn pasta is pas over 13 minuten klaar en ik heb vanavond nog niet eens gedoucht. En de aankondiger zou zeggen: Ik kan het ook niet helpen dat je niet genoeg genoten hebt van het leven. Dat is dan ook de boodschap van het boek. Zorg dat je lééft als de dood je bereikt. Niemand weet wanneer dat is, dus leef, geniet en verspil niet. Nee, het is geen zwaar boek; integendeel. Het is mooi en een ongelofelijke aanrader!

Nynke:
Als lezer voel ik me vereerd, omdat de schrijver van dit boek mij, en andere lezers met mij, persoonlijk aanspreekt. Hij heeft zijn boek speciaal aan ons gericht. Naast het persoonlijke verhaal van de hoofdpersoon, geeft hij ons ook opdrachten in dit boek. Zo moet ik een lijst maken van dingen waar ik van houd en dingen die ik haat. Hij heeft voor deze opdracht ook nog twee bladzijden leeg gelaten. Lucio is de hoofdpersoon en de ik-figuur in dit boek. Op het moment dat hij in een huwelijkscrisis zit, krijgt hij te horen dat hij nog ongeveer 100 dagen te leven heeft. Hij besluit deze dagen terug te tellen en gelukkig te zijn, ondanks alles. Het boek is ingedeeld in deze 100 dagen en telt terug van 100 naar 0. Lucio brengt veel tijd door met zijn vrienden, zijn schoonvader, die hij en passent nog aan een nieuwe vrouw helpt, en zijn kinderen. De relatie met zijn vrouw is moeizaam, maar voordat hij overlijdt wil hij haar toch weer voor zich winnen. De karakters zijn goed uitgewerkt en allemaal heel sympathiek en warm beschreven. Ondanks het zware onderwerp is het geen zwaar boek, maar is het met humor en luchtigheid geschreven. Toch heeft Lucio mij in de laatste dagen voor zijn dood nog aan het huilen gekregen. De wereld is er door zijn dood een stuk minder mooi op geworden.

Fausto Brizzi heeft met het schrijven van dit boek een geweldige prestatie geleverd. Ik twijfel steeds of dit boek nu fictie of non-fictie is en dit komt door de indringende schrijfstijl. Fausto Brizzi is van origine een scriptschrijver en dit is ook wel te merken, hij heeft een talent om heel beeldend en vlot te schrijven. Met dit prachtige boek zet hij iedereen aan om na te denken of het huidige leven dat we leiden helemaal is, zoals we het willen. Een goede levensles.


Coenraad:
De 40 jarige Lucio Battistini is getrouwd met Paola en heeft 2 kinderen, Eva en Lorenzo. Lucio geniet met volle teugen van het leven totdat Paola er achter komt dat Lucio een misstap heeft begaan en dan is het snel gebeurd met het uithalen van de grappen en grollen met zijn vrienden Umberto en Corrado. Als hij een dag later te horen krijgt dat hij nog maar 100 dagen te leven heeft neemt zijn leven een hele andere wending aan en brengt hij veel tijd door met zijn vrienden.

Voordat ik  aan dit boek begon heb ik wel even gedacht wat ik zou doen als ik deze boodschap kreeg ... Ik zou het eerlijk gezegd niet weten, er gaat zoveel  door je hoofd maar of ik het daadwerkelijk ook zo doen ... het antwoord is ik zou het echt niet weten.
Als Lucio te horen krijg dat hij kanker heeft besluit hij zijn ziekte vriend Fritz te gaan noemen. Hij begint op te schrijven wat hij allemaal nog wil doen en  één van de belangrijkste dingen is dat hij er voor moet zien te zorgen dat Paola het hem weer vergeeft en dit is ook een belangrijk punt en loopt als een rode draad door dit boek. Leonardo da Vinci is een wetenschappelijke bron die in het verhaal ook een rol in neemt die je zeer regelmatig terug ziet komen. De schrijfstijl is eenvoudig en makkelijk te lezen en dit is te danken aan de flinke dosis humor die erin verwerkt zit. Wat goed naar voren kwam was de zin van leven en de tijd om ervan te genieten. Ook is er plaats voor verdriet. Fausto Brizzi heeft dit toch wel moeilijke en emotionele verhaal wat mij betreft erg luchtig gehouden en de karakters, daar heb ik me jammer genoeg niet echt in kunnen verplaatsen. Hierdoor bleef het verhaal voor mij te oppervlakkig en kon me niet raken op de punten waar ik verwachtte.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen