19-08-15

Recensie: Een wolk in mijn been - Martine de Wit

Titel: Een wolk in mijn been
Auteur: Martine de Wit
Recensie: Thea
Genre: Waargebeurd: gezondheid
ISBN: 9789033603976 
288 pagina's | Uitgeverij De Banier | 2013


Het verhaal:
‘Zo, wat krijgen jullie veel kaarten! Hebben jullie iets te vieren?’ De postbode geeft breed lachend de stapel post aan mijn moeder. Mama kijkt verdrietig en zegt: ‘Nee, mijn dochter van 13 heeft gehoord dat ze kanker heeft.’  
‘Ik was een gewone blonde puber van dertien jaar, die het wel leuk vond om een beetje baldadig te zijn op school. Ik was ‘gewoon’. Was. Tot 24 september 2007. Het begon allemaal veel eerder, toen ik niet eens op de gedachte kwam dat ik ooit kanker zou kunnen krijgen. Toen ik nog niet vermoedde dat ik kale kinderen met een slangetje in hun neus zou gaan leren kennen. Dat ik zelf zo’n kind zou worden …’
Openhartig vertelt Martine over haar ziekte; hoe het begon, het verloop van het ziekteproces, hoe er steeds nieuwe dingen op haar afkomen. Met schrijnende eerlijkheid beschrijft ze wat dit alles voor haar en haar familie betekent. En als  de deuren van het ziekenhuis na de laatste chemokuur achter haar sluiten, blijkt dat het einde niet te zijn...
Recensie door Thea:
“Ik was ‘gewoon’, dacht ik. Was… Want het begon eigenlijk al eerder. Veel eerder. Toen ik niet eens op de gedachte kwam dat ik ooit kanker zou kunnen krijgen. Toen ik nog niet kon vermoeden dat ik ooit verstand zou krijgen van het ziekenhuisleven. Toen ik niet wist dat ik kale kinderen met een slangetje in hun neus zou gaan leren kennen. En ik vermoedde al helemaal niet dat ik zelf zo’n kind zou worden. Maar ik werd het wel.”

Een wolk in mijn been, een indrukwekkend en aangrijpend verhaal welke de lezer niet onberoerd zal laten. Het verhaal van Martine, die op 13-jarige leeftijd de diagnose botkanker (een zeldzame vorm van botkanker in haar rechterbovenbeen) krijgt, oftewel “een wolk in mijn been” zoals ze dit zelf omschrijft. Haar leven staat vanaf dit moment op zijn kop, Martine krijgt te maken met de medische mallemolen en leert termen die je op die leeftijd niet hoort te kennen. 

“Ben ik het echt, dat meisje met die onzekere blik in haar ogen? Dat meisje dat nu een pruik uitkiest omdat ze straks kaal zal zijn? Ben ik echt dat meisje dat van de ene op de andere dag nadenkt over dingen waar een ander nog nooit van heeft gehoord?”

Een zware periode van ziekenhuizen, onderzoeken, een beenbesparende operatie waarbij ze een metalen prothese in haar been krijgt en achttien chemokuren breekt aan. Een tijd ook van heel erg ziek worden van deze chemokuren, infecties en complicaties tussen deze kuren door, helse pijnen, langdurige heftige bloedneuzen, sondevoeding en tot overmaat van ramp haar haren verliezen. “(..)Ik staar nog steeds in het raam. Ik zie het profiel van mijn kale hoofd, van mijn schedel, het voelt alsof er al een stukje dood is van mij”. 

“Ik wil maar één ding en dat is: gewoon zijn. Waarom mag ik niet gewoon gewóón zijn?! Iedereen gaat maar op vakantie en naar school, en ze beseffen niet hoe bijzonder dat eigenlijk is. Ik heb net een vierde deel van de chemokuren achter de rug. Ik heb er vijf gehad, ik moet er nog dertien! Ik ben nog maar dertien jaar. Ik weet soms ook echt niet meer hoe het allemaal moet…’

Dan breekt de tijd aan van de laatste chemokuur, van herstel tot genezen verklaard worden na vijf jaar schoon te zijn. “Ik hoef niet meer naar het ziekenhuis voor een kuur, die tijd is voorbij. En langzaam maar zeker krijg ik zicht op een nieuwe toekomst, een levende toekomst. Een toekomst vol hoop.” 

Maar deze periode, de after cancerproces, was zwaar, heel zwaar, en leidt bij Martine tot verwarring en een gevecht met zichzelf. Het lukt Martine niet om bij haar gevoelens te komen welke ze verschuilt achter haar masker. “(…)En mijn masker, mijn lach, is mijn redding. Want wat zou ik zijn zonder mijn masker? Een klein bang meisje dat eigenlijk in een hoekje van de bank wil wegkruipen en wil huilen, húilen tot ze niet meer kan. Huilen om de littekens, op mijn lichaam en in mijn hart, om de pijn, omdat ik alleen was, huilen omdat het gewoon niet gegaan is zoals ik had gehoopt en huilen omdat ik er nog vaak last van heb en zal blijven houden. Maar dat behoort niet tot de mogelijkheden, want ik heb tegen de kanker gevochten en ik heb het overleefd. Dus waarom zou ik huilen nu het voorbij is? Dus lachen maar, want het leven is mooi.” 

Met behulp van een psychologe overwint Martine ook deze strijd en langzaamaan krijgt ze weer grip op haar leven. “Oké, ik heb kanker gehad, dat was niet leuk. Maar nu is het voorbij. Alleen.. in mijn hoofd is het nog niet voorbij. Eerst heb ik gevochten tegen de kanker, toen wilde ik weer gewoon zijn. Nu ik weet dat dat nooit meer kan, ga ik vechten tegen mijn hersenspinsels. De kanker is wel uit mijn been, maar nog niet uit mijn hoofd.”

Het boek heeft een christelijke inslag, Martine ondervindt veel steun van haar geloof. Als niet-christelijke vond ik dit geen belemmering tijdens het lezen, integendeel, ik vond het juist mooi om te lezen dat iemand zoveel kracht, steun en troost uit haar geloof kan halen. 

“Ik mag weer leven! De Heere God heeft voor mij geen makkelijke weg uitgekozen, maar Hij heeft me niet alleen gelaten. Hij gaf en geeft me kracht. Doordat ik kanker heb gehad, heeft Hij mij meer aan Hem verbonden.”

Achterin het boek geeft Martine enkele tips voor mensen die in hun directe omgeving te maken krijgen met kanker én tips voor lotgenoten. Ook geeft ze informatie over enkele verenigingen/stichtingen en vinden we een verklarende lijst met moeilijke woorden. Helemaal achterin het boek staan enkele foto’s van Martine en het gezin. 

Een wolk in mijn been: een aangrijpend verhaal welke mij niet onberoerd liet. Regelmatig las ik fragmenten uit het boek met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Zo jong dit zware gevecht aan te moeten gaan. Mooi was het om te lezen dat zij zoveel steun, kracht en troost uit haar geloof kon halen. 

1 opmerking:

  1. Hallo Thea,

    Dankjewel voor het doorgeven en vooral voor de mooie recensie!
    Ik ben blij te horen hoe je de christelijke inslag van het boek hebt ervaren, fijn dat het geen belemmering was en dat je de kracht merkte die het geloof me gaf.
    Leuk om zo een recensie-site bij te houden, je hebt er echt al veel geschreven. Goed bezig!

    Groeten, Martine de Wit

    BeantwoordenVerwijderen