08-09-15

Recensie: Weglopen is geen optie - Lindsey De Grande

Titel: Weglopen is geen optie
Auteur: Lindsey De Grande
Recensie: Thea
Genre: Waargebeurd: gezondheid
ISBN: 9789401424684
240 pagina's | Uitgeverij Lannoo | februari 2015

Lindsey De Grande:
Lindsey De Grande is fysiotherapeute. Ze is Belgisch recordhoudster op de 1500 meter indoor (4:09:18) en won in 2011 de Zilveren Spike, na Elodie Ouedraogo.

Het verhaal:
'Ja juffrouw, er is toch iets aan de hand', zei de professor. 'U hebt chronische leukemie.' Ik heb wat? Kanker? Ik? Als aan de grond genageld staarde ik de prof aan. De grond, die stilaan onder m'n voeten wegzakte. Eén kort zinnetje, dat m'n wereld deed instorten. Mijn wereld, waarin ik de ene seconde nog een jonge, gezonde topsporter ben, op weg naar de Olympische Spelen, en een fractie later als chronisch zieke en kankerpatiënte me een weg door het leven moet banen.

De toekomst van Lindsey De Grande oogt stralend wanneer ze in 2011 naar een knappe zesde plaats op het Europees Kampioenschap loopt. Maar dan slaat het noodlot toe. In een ontroerend dagboekverhaal vertelt ze over de rollercoaster aan emoties en gebeurtenissen van de afgelopen jaren. Hoe ze haar eigen weg volgt, zoekend en zwoegend naar een nieuw evenwicht. Een evenwicht waarin kanker noodgedwongen een plaats opeist. Maar in haar zoektocht blijft ze van één ding overtuigd. Dat hoop en liefde alles overwinnen... Altijd.

Recensie door Thea:

“En dan komen die woorden … je dochter heeft chronische leukemie. Als een donderslag bij heldere hemel. Ook al vat je op dat moment nog niet wat het betekent, het maakt alles toch al kapot.”

Stel je eens voor: je bent jong, in de bloei van je leven én als topsporter bezig met je toekomstdromen .. 6e op EK indoor atletiek 1500 meter … het WK lonkt .. de Olympische Spelen .. totdat op een dag de diagnose chronische leukemie je leven op zijn kop zet. Het overkwam Lindsey De Grande, topsporter atletiek. Haar leven verandert vanaf dit moment in een rollercoaster van emoties en gebeurtenissen. Maar in plaats van bij de pakken neer te gaan zitten, besluit ze de zwaarste beproeving, de langste wedstrijd van haar leven aan te gaan; haar strijd tegen kanker. Bewonderenswaardig hoe ze deze strijd aangaat; haar positiviteit, haar kracht, haar doorzettingsvermogen. En niet te vergeten haar altijd aanwezige hoop; hoop op een leven zonder vreselijke nevenwerkingen, zonder kanker. De strijd is zwaar én confronterend. Pijnlijke beenmergpuncties, de nevenwerkingen van medicijnen die ze elke dag moet slikken zijn heftig; erge hoofdpijn, spier- en gewrichtspijnen, vermoeidheid, en na verandering van medicijnen helse zenuwpijnen. Niet meer op het niveau van voorheen haar sport kunnen beoefenen...  


“(..)In mijn geval was het verweven in heel mijn leven, niet voor een paar weken of maanden, maar voor jaren of zelfs levenslang. En dat ging zo enorm doorwegen alsof ik bedolven werd onder kilo’s keien. Niet allemaal tegelijk, maar elke dag kwamen erbij. Soms een mastodont, soms een kleintje. Tot op een moment dat ik er niet meer omheen zou kunnen en volledig ingeklemd zou raken. De druk op mijn borstkas werd steeds groter, ik zou willen goed naar adem kunnen happen, maar in de plaats kwam er steengruis binnen. Ik zou zo graag een antwoord en een oplossing krijgen die werkten als dynamiet. Een oplossing die alle keien in één keer zou wegblazen. De keien zouden wel hun sporen nalaten, maar ze zouden weg zijn! En de ervaring en herinnering zouden voor blijvende inzichten zorgen waar ik mijn hele leven deugd van zou hebben. Ik bleef erop hopen, erin geloven, omdat het kon, omdat ik het wilde, maar ook omdat het moest, want anders was het niet leefbaar.”


Toch wil ze koste wat het kost vasthouden aan haar dromen: haar opleiding kinese afmaken, stage lopen met als uiteindelijk doel haar diploma halen, maar bovenal doorgaan met lopen en trainingen. Hoe zwaar dit op sommige dagen ook is, opgeven doet en zal ze niet, ook niet als in de loop der tijd blijkt dat ze haar toekomstdromen bij zal moeten stellen …  


“Ik had heel lang mijn overlevingsdrang geprojecteerd op mijn lopen, maar misschien werd het nu eens tijd om mijn overlevingsdrang op het overleven zelf te focussen. Zodat het weer leven werd. Echt leven.”


“De afgelopen jaren waren voorbij, dit moest ik leren inzien, durven inzien. Ik kon deze onmogelijk op een of andere manier gaan inhalen. In het verleden leven had geen zin. Daar zou ik niet gelukkiger van worden. Maar het verleden loslaten deed pijn. Zeker omdat het verleden en heden nog te veel met elkaar doorweven waren. Het voelde allemaal zo gedwongen aan, niet uit vrije wil. Ook de toekomst zou ik meer moeten kunnen loslaten. Zien wat komt. Maar hoe zeg je foert tegen wat het leven brengt? Hoe laat mede mogelijke varianten van de toekomst los? En hoe leer ik mezelf graag zien om wie ik ben, zonder rekening te houden met wat ik doe of presteer? En zouden anderen me om die reden ook graag zien?”


Het verhaal is indrukwekkend en aangrijpend en laat de lezer niet onberoerd. In vijf delen vertelt Lindsey over haar strijd tegen kanker en over haar zoektocht naar het vinden van een nieuw evenwicht waarin kanker noodgedwongen een plek in haar leven zal opeisen ...


“Hoeveel mensen je ook verliest tijdens je strijd tegen kanker, het mooie is dat je ook mensen in de plaats krijgt. Mensen die er voor je zijn op de moeilijkste momenten. Het is leuk om die warme mensen rondom je te hebben in een periode waarin je figuurlijk vaak bibbert van de kou!”


“(..)Een traan staat op het punt mijn ooghoek te verlaten, maar dit keer een traan van opluchting. Van geluk. Ik voel gewoon dat er ergens een oplossing voor me klaarligt, maar of deze dichtbij of veraf is, weet ik niet. Misschien ligt ze wel dichterbij dan ik denk. Wat ik wel weet, is dat wat er ook gebeurt, ik altijd zal kiezen om te leven. Maar dan ook echt LEVEN.”


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen