13-10-15

Recensies: Al onze namen - Dinaw Mengestu

Titel: Al onze namen
Auteur: Dinaw Mengestu
Recensie:Xandra Sc, Nynke, Coenraad
Genre: Roman
ISBN: 9789048824052
272 pagina's | Meridiaan Uitgevers | augustus 2015

Dinaw Mengestu:
Dinaw Mengestu viel met zijn twee eerdere romans al meteen in de prijzen. Ook was hij de ontvanger van The Genius Grant of 2012 van de MacArthur Foundation

Het verhaal:
Isaac, een vluchteling uit Uganda, strijkt neer in de VS. Hier wordt hij verliefd, hier bouwt hij een nieuw leven op met Helen, zijn maatschappelijk werker. Maar zijn ogenschijnlijk kalme bestaan in de Midwest wordt overschaduwd door het verleden waar hij amper zijn mond over opendoet. Niet alleen om wat hij heeft gedaan, maar ook om wie hij heeft achtergelaten: de vriend die hem zo lief was, de charismatische leider die hem eerst de revolutie liet kennen en toen alles opofferde om hem te redden. 

Recensies:

Xandra Sc:
Het boek bestaat uit twee delen. Het ene hoofdstuk heet Isaac en het andere hoofdstuk heet Helen. Deze twee wisselen elkaar het hele boek af. In de hoofdstukken Helen gaat het verhaal over ‘Isaac’ en zijn maatschappelijk werkster. Zij krijgen al snel een relatie. Dit gedeelte speelt zich af in Amerika in een klein stadje. Je leest hoe moeilijk het is om blank en zwart te combineren. Helen probeert het en Isaac probeert het, waardoor de relatie stand houdt. Je leest de vertwijfeling van Helen en de dingen die niet gezegd worden. Mooi beschreven, het raakt je. Waarom moet liefde zo moeilijk zijn. In de hoofdstukken Isaac, wordt je betrokken bij het leven van Isaac en kom je er gedeeltelijk achter wat zijn verhaal is. En hoe de situatie zich escaleert en eigenlijk niet verbeterd. Dit is het verleden, de hoofdstukken Helen spelen zich in het heden af.

In het begin wist ik het boek niet goed te plaatsen. Maar ik ben blij dat ik doorgelezen heb. Vanaf ongeveer tweederde wilde ik het boek niet meer wegleggen en kruipt het helemaal in je. Beide  type hoofdstukken zijn in de ik-vorm geschreven, waardoor je als lezer dichtbij de hoofdpersonen komt te staan. "Zijn stem klonk absoluut kalm, terwijl hij sprak van de bedreigingen voor de natie, de aanvallen op de staat, en de noodmaatregelen, van een avondklok tot rechtstreekse beschietingen op straat. Ik herinner me dat hij zei dat we allemaal kinderen van de revolutie waren die Afrika had bevrijd en dat hij, als onze president, vastbesloten was er alles aan te doen om te zorgen dat we vrij bleven."

Een mooi stuk in deel 2 is als Helen denkt; ‘Hij had al genoeg verloren voor 1 nacht, ik wilde niet dat hij riskeerde ook ons te verliezen en dat was heel goed mogelijk als hij me meer vertelde.’ Je bereikt niet altijd meer als je iemand door en door kent, zeker niet als deze persoon te maken heeft gehad met gruwelijkheden, denk ik.

Hoe ver mensen gaan om vrij en veilig te leven, vond ik wel uit de volgende zin blijken;’Ik zal leven alsof ik er niet echt ben.’

Een boek waar je eerst wat in moet komen vond ik. Maar wat uiteindelijk zo indrukwekkend blijkt te zijn. Ik geef 4 sterren en ik zal er nog lang over nadenken.


Nynke:
Dit boek behandelt interessante thema’s over vluchtelingen en ontworteling, maar de schrijver slaagt er niet in echt bij mij naar binnen te komen. Het verhaal heeft de potentie om de lezer echt te raken, maar het is geschreven met een zekere distantie. Dinaw Mengestu is geboren in Ethiopië en opgegroeid in de Verenigde Staten. Hij heeft ook artikelen geschreven over de oorlog in Darfur en het conflict in Noord-Oeganda. Zijn twee eerdere boeken gaan over dezelfde thema’s als dit boek. Het verhaal speelt zich af net na de onafhankelijkheid van Oeganda in de zestiger jaren van de vorige eeuw. De schrijver heeft er echter voor gekozen om dit perspectief niet te schetsen in de boek. Dit had echter wel bijgedragen aan de leesbaarheid, omdat deze geschiedenis voor Europeanen niet heel bekend is.

De hoofdstukken worden geschreven vanuit Helen, een Amerikaanse maatschappelijk werkster die de opdracht krijgt de vluchteling Isaac op te vangen, maar binnen de kortste keren een relatie met hem krijgt. Haar onzekerheid en twijfels komen aan bod in de hoofdstukken vanuit haar perspectief. De andere hoofdstukken worden geschreven vanuit de Oegandese Isaac en grijpen terug op zijn verleden en het land waaruit hij gevlucht is. In zijn land is een opstand geweest en het ontstaan ervan wordt omschreven. Het hoe en waarom komt niet helemaal uit de verf. Isaac en Helen lijken niet echt nader tot elkaar te komen en hun relatie blijft onduidelijk. Ook het einde van dit boek laat mij met een onbevredigend gevoel achter. Al met al toch wat teleurstellend. Met zo’n thema had ik gewild dat de schrijver onder mijn huid zou kruipen en dat is niet gebeurd. Een gemiste kans met een thema met zoveel potentie.


Coenraad:
Al onze namen is het verhaal van Isaac, een jongen gevlucht uit Oeganda. Aangekomen in Amerika krijgt hij hulp van maatschappelijk werkster Helen. Door deze relatie met haar maakt het “nieuwe” leven dat hij leidt in de VS een stuk mooier. Hij wordt geconfronteerd met zijn verleden en dit is niet altijd gemakkelijk voor hem. In zijn relatie wordt er niet gesproken over zijn verleden en moeilijke onderwerpen gaan ze gemakshalve uit de weg.

Het boek bestaat uit 2 verhaallijnen met de titels Isaac en Helen. Verhaallijn Isaac vertelt het verleden van hem in Oeganda en de verhaallijn met Helen in de hoofdrol vertelt het leven met Helen. Deze twee verhaallijnen wisselen zich af en hierdoor krijg je een goed beeld van het leven van Isaac. 

De schrijfstijl van Dinaw Mengestu is niet altijd even gemakkelijk, hierdoor leest het niet vlot en regelmatig heb ik stukjes over moeten lezen om het goed tot me door te laten dringen. In de eerste helft van het boek blijven de hoofdpersonen voor mij wat aan vlakke kant en weten me niet geheel te pakken maar in de tweede helft van het boek worden de hoofdpresonen wat levensechter en krijgen meer “body”. Tevens gaan de gebeurtenissen in het verleden meer hun plaats vinden en past dit geheel mooi in elkaar.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen