20-10-15

Recensies: Even leek alles normaal - Mila van Oosten

Titel: Even leek alles normaal
Auteur: Mila van Oosten
Recensie: Marjon, Xandra Sc, Clasien
Genre: Roman
ISBN: 9789022572528
224 pagina's | Uitgeverij Boekerij | oktober 2015

Mila van Oosten:
In haar autobiografische roman Even leek alles­normaal vertelt Mila hoe ze zich door het leven danst, drinkt, zorgen maakt, liefheeft en zichzelf probeert te accepteren zoals ze is.

Het verhaal:
Mila van Oosten has it all: de looks, een ­appartement in Amsterdam, een baan bij een hip reclamebureau én een nieuwe liefde. Aan de buitenkant lijkt het plaatje perfect, maar ondertussen probeert Mila al jaren om te gaan met de demonen in haar hoofd, met haar depressie. Hoe probeer je je over te geven aan je nieuwe liefde, als je eigenlijk je handen vol hebt aan jezelf? Hoe probeer je je familie gerust te stellen, als je je ook zorgen maakt of het wel goed met je gaat? En, wat is nou eigenlijk 'normaal'? 

Recensies:

Marjon:
Niet meer weg te leggen. Mila zuigt je het boek in. Ze schrijft zo open, ontwapenend, puur dat je het ook voelt. Je voelt haar wanhoop, haar machteloosheid, haar paniek en haar onzekerheid. Ze vertelt eerlijk aan de hand van flashbacks dat ze zich altijd al anders heeft gevoeld, niet kon meekomen (daar herken ik ASS in). Minpuntje is wel het heen en weer gevlieg tussen verschillende jaren en situaties. Hoe ik ook in het boek zat; ik vind het iets teveel opbreken en moest moeite doen om te schakelen. Dat haalt de vaart uit het verhaal. Maar verder is het een boek dat de andere kant van een verhaal laat zien; een aanrader!


Xandra Sc:
Dit is een autobiografische roman over depressie. Een heftig thema en heftig neergezet. Het taalgebruik is soms bijna poëtisch, wat mij aansprak. Mooie zinnen. "Vol bravoure staat de zon te krachtpatsen boven het water en duizenden stralen op de spiegel te smijten."

Knap dat deze schrijfster zo open is geweest en een kijkje in haar vaak moeilijke leven geeft. Het laat zien dat ook ziektes die je aan de buitenkant niet ziet, moeilijk zijn voor degene zelf maar ook voor degene die eromheen staat. Heftig vond ik dat ze zo een leegte voelt, welke ze in de volgende zinnen treffend weergeeft.

"Ik geloof heilig dat ik een lege huls ben die niets te bieden heeft aan de wereld. Voordat ik door de mand val en hij erachter komt dat ik leeg ben vanbinnen."

Het einde vond ik erg pakkend. Een boek wat zeker de moeite waard is van het lezen. Zeker ook door de mooie zinnen die gebruikt zijn. 


Clasien:
Even leek alles normaal is een autobiografische roman, hierin vertelt Mila van Oosten haar verhaal over te leven met depressies. "Ik wens het mijn ergste vijand niet toe. Als je het nooit hebt gevoeld, kun je je niet voorstellen hoe erg het is".

Depressies blijft een taboe, "Het is de hel in je hoofd, een gevangenis waarin je alleen vastzit". Buitenstaanders snappen het niet, altijd wordt er gezegd het leven is zo mooi, maar als je het zelf niet gelooft, helpt niks.


Mila weet over deze "ziekte" een luchtig, vlot geschreven verhaal neer te zetten. Met al haar diepte- en hoogtepunten. Dit verhaal geeft je een duidelijk inzicht in de kijk op het leven door de ogen van iemand met een depressie. De onzekerheid, geestespijn, impulsiviteit, de stemmingswisselingen, je chronisch leeg voelen de moeheid. "Eindelijk is er iemand die weet wat ik heb, waarom ik me al jaren zo leeg voel. Een diagnose. Ik heb een etiket!" Zelfmoordgedachten: "Ik kan niet voor mezelf opkomen, vind het mezelf ook niet waard".


Dit verhaal heeft me getroffen tot in mijn ziel. Elke dag te moeten leven met deze last is bijna onmenselijk. Ik zal meer rekening houden met mensen "die dat negatieve gedoe" bij zich dragen. Zij doen het niet expres, het is een ziekte ook al zie je geen symptomen.


"Ik geloof heilig dat ik een lege huls ben die niets te bieden heeft aan de wereld. En dat gevoel duurt nu al zo veel jaar dat ik het niet meer volhou. Ik had mezelf beloofd: ik probeer het een kwart eeuw, en die is nu verstreken. Tot hier en niet verder".


De titel "Even leek alles normaal" slaat op de tijd dat Mila samenwoont met Rogier, de kaft op de vele gezichten van Mila. 


"Leven met mijn hersenen is als koorddansen. Je hebt toch het gevoel dat je elk moment de diepte in kunt flikkeren".



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen