08-02-16

Recensie: Ik heet geen Scheetebeetje! - Sean Taylor & Kate Hindley

Titel: Ik heet geen Scheetebeetje!
Auteur: Sean Taylor
Illustrator: Kate Hindley
Recensie: Thea
Genre: Jeugd (Prentenboek)
ISBN: 9789047707714
32 pagina's | Uitgeverij Lemniscaat | februari 2016

Sean Taylor:
is verhalenverteller en schrijft al ruim twintig jaar op scholen met kinderen gedichten en verhalen. Zijn eerste kinderverhaal won de tweede prijs in de kinderverhalenwedstrijd van The Independent. Inmiddels heeft hij meer dan twintig boeken o zijn naam staan.

Kate Hindley:
studeerde illustratie aan de kunstacademie van Falmouth. Ze maakt prentenboeken en illustreert kinderboeken. 

Het verhaal:
Hoe zou jij je voelen als je als volwaardige hond door je baasje 'braaf goetenschijtertje' wordt genoemd? Als je hartvormige Mini Puppy Koekjes te eten krijgt en tot overmaat van ramp in een handtas wordt gestopt na het boodschappen doen? Terwijl je van binnen een stoere hond bent die wil ravotten in het park. Even lijkt het goed te komen, maar dan slaat het noodlot toe.

Recensie door Thea:
Het zien van de cover én de titel van het boek, Ik heet geen Scheetebeetje! zal bij menig kind (én volwassene) een glimlach op het gezicht toveren. Een glimlach die tijdens het (voor)lezen niet meer zal verdwijnen. Als lezer, toehoorder sluit je het hondje "Ik heet geen Scheetebeetje!" al snel in je hart. Het verhaal wordt versterkt door de prachtige illustraties van Kate Hindley. 

Het boek vertelt het verhaal van het kleine hondje dat graag als een gewone hond behandeld wil worden door haar baasje. Maar haar baasje denkt hier toch duidelijk anders over. Ze geeft haar hondje hartvormige mini puppy koekjes, de meest gênante dingen die hondje ooit gezien heeft. Tijdens een wandeling op straat noemt ze hondje een braaf gotenschijtertje, bij de supermarkt kleinste konijnenboutje. Maar het meest gênante is toch wel dat ze bij terugkomst uit de supermarkt hondje optilt, haar kust in het zicht van alle honden en haar Scheetebeetje noemt. Hoe gênant. Hoe hondje ook aan haar baasje probeert duidelijk te maken dat ze zo niet genoemd wil worden, ze slaagt er niet in. In tegendeel, haar baasje stopt haar tot overmaat van ramp in haar handtas...

Hondje denkt dat zij door de andere honden wordt uitgelachen en dat zij de enige hond is die zo door haar baasje behandeld wordt. Maar als zij op een middag lekker in het park met de andere honden mee mag ravotten doet hondje een verrassende ontdekking…

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen