07-03-16

Recensie: Charlotte - Pia de Jong

Titel: Charlotte
Auteur: Pia de Jong
Recensie: Marjon
Genre: Roman
216 pagina's | Uitgeverij Prometheus | januari 2016
Pia de Jong:
Pia de Jong debuteerde in 2008 met de aangrijpende roman Lange dagen, waarvoor ze de Gouden Uil Prijs van de Lezer kreeg. In 2010 volgde Dieptevrees. Over haar leven in Princeton (VS), waar zij sinds 2012 woont, doet ze verslag in NRC Handelsblad en het boek Flessenpost. 

Het verhaal:
Dan neemt de verloskundige haar uit mijn handen. Ze weegt haar en meet haar lengte op. De resultaten noteert ze op een formulier. Daarna onderzoekt ze haar van top tot teen. Vanuit mijn bed kijk ik toe. Ik zie hoe ze een vinger op de rug van mijn dochter legt en even stilhoudt. Een fractie van een seconde, maar toch lang genoeg om mij te doen beseffen dat er iets niet in orde is. ‘Wat zie je?’ vraag ik. Ze wijst naar een plekje op het ruggetje. Een zacht, rozig heuveltje. Ze drukt haar wijsvinger erop. Zodra ze die weghaalt wordt het plekje blauw. De kleur van een meertje in een bos, rond het middaguur. ‘Wat is dit?’ vraag ik. ‘Ik weet het niet,’ zegt ze, terwijl ze opnieuw haar vinger op het ruggetje legt. ‘Ik heb dit nog nooit gezien.’ Ze pakt het formulier weer en begint te schrijven. Het is middernacht. De muren komen dichterbij, de kamer sluit ons in. ‘Wat schrijf je op?’ vraag ik. ‘Dat ze een plekje heeft,’ zegt ze. ‘Wat schrijf je precies op?’ vraag ik. Ze draait haar hoofd naar me toe. Haar blik stelt me op geen enkele manier gerust. 

Charlotte is het diep persoonlijke relaas van Pia de Jong over het jaar waarin zij haar pasgeboren, doodzieke dochter koesterde binnen de veilige cocon van haar gezin. Haar werd verteld zich op het ergste voor te bereiden. In plaats daarvan koos zij voor de liefde. Overweldigende liefde. 

Recensie door Marjon:
De laatste twee woorden van de omschrijving - overweldigende liefde - zijn precies zoals het boek ook is. Je wordt als lezer getroffen door de overweldigende liefde die uit elk woord spreekt. Pia gaat puur op haar gevoel af en doet wat ze vanuit haar wezen moet doen: moeder zijn en haar ernstig zieke dochtertje koesteren met een overweldigende liefde. Niemand weet waar het toe leidt, maar de vooruitzichten zijn slecht. Op pure en indringende wijze vertelt ze over het eerste jaar met dochtertje Charlotte en ze vult het verhaal aan met gebeurtenissen uit haar straat en stukje wijk, verhalen uit haar kleine veilige wereld; de mensen om haar heen: de prostituée aan de overkant, Mackie, Rutger, Louis die waakt bij de speeltuin. De mensen worden echt neergezet, het leven wordt echt beschreven en alles voelt zo echt en dichtbij dat ik er - virtueel -  ook een paar uur heb rondgewandeld. Ik heb gevoeld en gezien, beleefd en een traantje gelaten. Wat een prachtig beeldend verteld verhaal.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.