18-03-16

Recensie: Zolang er leven is - Hendrik Groen

Titel: Zolang er leven is
Auteur: Hendrik Groen
Recensie: Marjon, Nynke
Genre: Roman
ISBN: 9789029090766
320 pagina's | Uitgeverij Meulenhoff | januari 2016

Hendrik Groen:
Hendrik Groen begon zijn eerste dagboek op de literaire website Torpedo Magazine. Het succes van Pogingen iets van het leven te maken - er is een heuse Hendrik Groen-fanclub, de vertaalrechten zijn verkocht aan meer dan 25 landen, en er komt een tv-serie - heeft hem geïnspireerd tot het schrijven van een vervolg, Zolang er leven is. Zelf zegt hij over zijn romans: 'Geen zin is gelogen, maar niet elk woord is waar.'

Het verhaal:
Nederland leerde Hendrik Groen kennen door zijn dagboek Pogingen iets van het leven te maken. Samen met zijn vriend Evert en de andere leden van de Oud-maar-niet-dood-club, probeert Hendrik zijn laatste levensjaren in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord zo aangenaam mogelijk te maken. Van tijd tot tijd valt het Hendrik zwaar om de moed erin te houden. Gelukkig heeft hij de pen weer opgepakt. Met de hem zo kenmerkende charmante, ironische humor neemt hij de medebewoners, de directie, zijn vrienden en de ouderdom in het algemeen op de korrel, waarbij hij zichzelf zeker niet spaart. 

Recensies:

Marjon:
Wat heb ik genoten van het eerste boek en dus wilde ik het tweede boek ook gaan lezen. Soms zijn tweede boeken minder maar in dit geval niet. Het boek is net zo nuchter en ook humoristisch geschreven, maar ook bevat het serieuze zaken. Zo valt er een goede vriend van Hendrik weg en daarmee laat Hendrik zich van zijn kwetsbare kant zien. Als je niet al om deze ik-persoon gaf, ga je dat bij dit boek wel doen! Ook al laat hij af en toe zien hoe moeilijk het kan zijn, hij is toch vooral iemand die vrolijk en dapper verder gaat, grenzen moet verleggen maar dat ook doet en die er echt iets van maakt. Ik heb er bewondering voor, echt waar! Het boek leest heerlijk weg; je vliegt er doorheen.


Nynke:
Na het eerste populaire dagboek van de bejaarde Hendrik Groen is nu ook zijn tweede dagboek verschenen. Hendrik Groen heeft het schrijven een jaartje gelaten, maar hij heeft in 2015 toch de pen weer opgepakt. Hij schrijft nagenoeg elke dag korte stukjes over zijn belevenissen in een verzorgingstehuis. Hij is weer wat ouder, maar hij is zijn humor nog niet kwijt. Ik was erg enthousiast over het eerste boek Pogingen iets van het leven te maken, waarin we kennis maakten met Hendrik Groen, het leven in het verzorgingstehuis, zijn worsteling met het ouder worden en de daaraan verbonden ongemakken. Ook richt hij met een aantal medebewoners de Oud-maar-niet-dood-club op. Deze groep bestaat uit een aantal positief ingestelde bejaarden die nog wat van het leven willen maken en samen leuke dingen ondernemen. Dit boek gaat over dezelfde onderwerpen en is op zich net zo leuk als het voorgaande, maar het kabbelt wat voort en er zijn niet echt nieuwe ontwikkelingen ten opzichte van Pogingen iets van het leven te maken. Ik denk dat de magie na dit boek wel een beetje uitgewerkt is. Hendrik takelt verder af, er overlijden mensen uit de Oud-maar-niet-dood-club en er komen nieuwe leden bij. Ze organiseren leuke uitjes en weten op de been te blijven. Als lezer geeft dit boek me een positief gevoel, tegelijkertijd moet ik er niet aan denken om tussen al die zeurende bejaarden te zitten in een verzorgingstehuis en geen controle meer te hebben over je eigen lichaam. Herman Groen weet dit op een hele mooie manier te beschrijven. Dit boek is net zoals zijn eerste boek een echte aanrader.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.