25-03-16

Recensies: Levenshaast - Ingeborg van Beek

Titel: Levenshaast
Auteur: Ingeborg van Beek
Recensie: Thea, Marjon
Genre: Waargebeurd: gezondheid
ISBN: 9789401605168
254 pagina's | Xander Uitgevers | maart 2016

Ingeborg van Beek:
Ingeborg studeerde Hoge Hotelschool en liep stage in Parijs, Brussel en Koeweit, waarna zij haar carrière startte in de wereld van marketing, communicatie en pr. In 2007 startte ze haar eigen adviesbureau Shake The Tree. Daarnaast is Ingeborg ambassadeur voor de stichting Stop Hersentumoren en schrijft ze voor De Telegraaf over haar ziekte. Ingeborg woont met haar vriend en hun twee kinderen in Amsterdam.

Het verhaal:
'Mijn naam is Ingeborg. Ik ben negenendertig en sta midden in het leven. Ik heb een zoon van vier, een dochter van twee, een eigen bedrijf en heel veel plezier. En ik heb ook een hersentumor.'

Ingeborg van Beek kreeg twee jaar geleden een verpletterende diagnose: een ongeneeslijke hersentumor. Terwijl ze tijdens de onderzoeken en de levensbedreigende operatie heen en weer geslingerd wordt tussen emoties van verdriet, onzekerheid en angst, wordt in haar binnenste het vuur alleen maar aangewakkerd. Ze heeft haast om alles te doen, meteen. Haar leven moet opeens haarscherp in kaart worden gebracht. Heb ik ergens spijt van? Verlang ik ergens naar? Is mijn relatie nog bijzonder genoeg?


In Levenshaast vertelt Ingeborg haar kwetsbare en authentieke verhaal over leven met een tikkende tijdbom in haar hoofd. Over haar verdriet en haar optimisme en haar rotsvaste geloof in de kracht van het nu.


Recensies:


Thea:

"“Het is helemaal niet die rottumor die me parten speelt. Dat is zo’n klein onderdeel van mijn lichaam. Het is mijn gedrag eromheen dat ons leven zo op zijn kop heeft gezet."


Levenshaast vertelt in korte hoofdstukken het aangrijpende verhaal van Ingeborg van Beek, 37 jaar, samenwonend met Peter en hun twee jonge kinderen Tygo en Eline, ondernemer en volop genietend van het leven. Maar dan slaat het noodlot toe en staat hun leven op zijn kop. Als zij op een avond hun twaalf weken oude dochter Eline in bed borstvoeding geeft, krijgt ze een zware epileptische aanval. Ingeborg blijkt een ongeneeslijke hersentumor te hebben. Een risicovolle operatie volgt. Het blijkt niet mogelijk om de gehele tumor te verwijderen in verband met de risico’s die dit met zich mee zal brengen. Ingeborg leeft verder met een tijdbom, een sluipmoordenaar, in haar hoofd...  


“Ik wil meedraaien alsof er niets veranderd is, maar alles is anders. Ik ben ziek, maar doe alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Ik hang met mijn nagels in de gescheurde fundering van mijn eigen leven en zoek driftig naar lichtpuntjes: de lach naast de traan, het feest van het leven naast de schaduw van de dood. 


(..)Maar mijn levenshaast en de drang om alles uit het leven te halen blijven overheersen. Het deel van mij dat door de dagen heen jakkert vecht met het deel dat wil verstillen. Ik droom over een blauwe zee, steeds weer, het is rust die ik graag wil voelen. Maar ik heb vuur in mijn hart en een onrustige geest, die altijd door wil.”


Vanaf dat moment wil Ingeborg alles uit haar leven halen wat eruit te halen valt, ze heeft haast, levenshaast. Ze gaat uit, wordt dronken, laat zich verleiden tot het nemen van een MDMA-capsule, stort zich op haar werk en gaat vreemd met zakenpartner Mark. Haar relatie met Peter loopt hierdoor stuk. Na enkele therapiesessies willen ze het samen weer proberen. Vlak voor haar vijfde hersenscan realiseert Ingeborg zich: "Nu, anderhalf jaar na de diagnose, met de vijfde MRI-scan voor de deur en een relatie balancerend op een broos fundament, begin ik te beseffen waar ik echt bang voor ben …. Ik ben bang om te leven.”


“Dum Vivimus Vivamus: Laat ons leven, zolang we leven. Want zo is het!”


Levenshaast vertelt het aangrijpende verhaal van Ingeborg van Beek. Ik moet eerlijk zijn, mijn verwachtingen van te voren waren anders dan het verhaal welke ik las. Ik dacht een ervaringsverhaal over leven met een hersentumor en met name het verloop van het ziekteproces te gaan lezen. Maar, zoals Ingeborg het zelf op een gegeven moment beschrijft; “Het is helemaal niet die rottumor die me parten speelt. Het is mijn gedrag eromheen dat ons leven zo op zijn kop heeft gezet." En over dat gedrag, de haast om alles uit het leven te halen sinds zij de diagnose ongeneeslijke hersentumor kreeg, vooral daarover gaat dit boek. Dit was voor mij even een omschakeling, maar snel daarna werd ik gegrepen door haar verhaal en kon ik het boek niet meer wegleggen voordat het verhaal gelezen was...



Marjon:
Ik mis in dit boek het optimisme waarover in de omschrijving gesproken wordt. Dat is geen veroordeling, maar een constatering. Ingeborg komt in dit boek vooral boos over en waarschijnlijk zouden we allemaal zo reageren. Ze schrijft op een pure, rauwe manier en het kan niet anders dan je raken. Want hoe ‘oneerlijk’ is het als je nog zo jong bent, jonge kinderen hebt en als je hele leven overhoop gegooid wordt door een ‘klote tumor’. Haar relatie met Peter komt ook onder druk te staan, maar samen staan ze sterk en gaan ze verder. Dit boek is een aanrader, maar niet als je zelf niet lekker in je vel zit. En ik wens Ingeborg en haar partner heel veel sterkte.

1 opmerking:

  1. Er word over hersen tumor gesproken . Graag zou ik weten of dit bv om een meningeoom, of ander soort tumor gaat. Dan kan ik me daar iets bij voorstellen. Zo vind ik dat best wel moeilijk. Mvg Carla echtgenoot van

    BeantwoordenVerwijderen