12-04-16

Recensies: Twintig regels liefde - Rowan Coleman

Titel: Twintig regels liefde
Auteur: Rowan Coleman
Recensie: Marion, Coenraad
Genre: Roman
ISBN: 9789022575994
352 pagina's | Uitgeverij Boekerij | maart 2016

Rowan Coleman:
Rowan Coleman is auteur van twaalf romans, waaronder de Richard & Judy Autumn Book Club-keuze The Memory Book. Ze woont met haar man en hun vijf kinderen in Engeland.

Het verhaal:
Wat als je nog maar één kans had? Eén kans om een brief achter te laten voor degene van wie je houdt? Wat zou je schrijven? 

Tijdens haar nachtdiensten schrijft verpleegkundige Stella brieven voor haar patiënten. Daarin vertellen ze aan hun geliefden over hun gedachten, hun gevoelens, en over hun laatste wens. Soms staan er praktische tips in – hoe werkt een wasmachine? – en soms ouderlijk advies – hoe word je een goede vader? Stella belooft dat ze de brieven pas na hun dood zal versturen. Maar dan breekt ze die belofte: er is één brief waarvan ze vindt dat ze die op tijd moet posten, om iemand een laatste kans te geven op verzoening en een goede afloop…


Recensies:


Marion:
In het boek Twintig regels liefde loop je als het ware mee tijdens de nachtdiensten van Stella. Stella is verpleegkundige in het Marie Francis, een hospice dat een gastvrij onderdak biedt aan mensen die dat nodig hebben. Tegenwoordig wordt bij een hospice vaak gedacht aan alleen maar mensen die stervende zijn, maar soms is het ook een plek waar iemand tot rust kan komen en opknappen, om uiteindelijk weer het leven op te pakken. Tijdens haar werkuren schrijft Stella voor de patiënten brieven, waarin zij aan hun geliefden hun gedachten vertellen, soms geheimen of gevoelens, maar ook praktische informatie of advies. Stella maakt met hen de afspraak deze brieven te versturen na hun dood. Stella’s eigen leven loopt ook niet helemaal vlekkeloos, ze heeft een relatie met Vincent, maar toch lijken ze elkaar maar weinig te zien of spreken sinds hij terug is gekomen van een militaire missie en daarbij zijn onderbeen verloren is. Je hebt snel door dat er meer achter de keuze van alleen maar nachtdiensten draaien zit voor Stella. 

Ook leren we twee patiënten kennen in het verhaal, die op dat moment in het hospice verblijven. Één van hen heeft taaislijmziekte en is herstellende van een infectie. Samen met haar beste vriend Ben, die trouw elke dag op bezoek komt, brengen ze soms wat muzikale sfeer in de huiskamer als afleiding. Haar naam is Hope en zij maakt een zekere groei door in het boek, waar ze begint als bang meisje, hopend dat de dood haar niet komt halen, verandert ze langzamerhand en lijkt toch te geloven in een mooie toekomst. Hoe je het leven afsluit, heb je soms zelf in de hand, maar niet altijd. Wanneer Stella een brief in bezit heeft, die ze eerder wil posten dan de bedoeling is, om iemand nog een laatste kans te geven op verzoening, gooit ze het einde van het leven van iemand overhoop. En misschien daarmee ook haar eigen leven. 


Het was een bijzonder boek om te lezen, juist door de afwisseling van de geschreven brieven krijg je korte momenten te zien vanuit iemands leven. Waarom de titel Twintig regels liefde heet begrijp ik nog niet helemaal, omdat er brieven van verschillende lengtes in het boek naar voren komen. Maar het geeft wel de rode lijn in het boek waar, namelijk de brieven van patiënten. De afwisseling van de personages per hoofdstuk was prettig. Elke keer lees je een nieuw stukje gebeurtenis, vanuit een ander oogpunt, en toch sluit alles mooi op elkaar aan en mis je niets van het verhaal. Soms miste ik wel wat meer informatie over de personen die een brief hadden laten schrijven, terwijl zij verder nergens voorkomen in het boek. Maar ik vind het een goede keuze van de auteur, om het op deze manier zo te laten, anders zou het erg onoverzichtelijk zijn geweest, met zoveel personages in één boek. Door de brieven krijg je toch een idee van wat Stella doet en betekent voor iemand, die het laatste woord op deze manier tot iemand richt. Een geschreven woord dat tastbaar is voor de nabestaanden. Het idee vind ik erg mooi. Het is zeker niet zo dat het een treurig boek is, het wordt goed afgewisseld met gebeurtenissen over liefde en er juist voor kiezen om elke dag te genieten van het leven. Een aanrader voor wie een mooie roman wil lezen, met wisselende personages, niet te ingewikkeld en met veel gevoel geschreven.



Coenraad:
Als je nog maar één kans heb om iemand een brief te schrijven. Aan wie zou je dat dan doen ... aan je geliefde of juist niet en wat zou je dan schrijven? Stella is verpleegkundige in een hospice waar ze alleen nachtdiensten draait. Tijdens deze nachtdiensten schrijft ze brieven voor haar patiënten. Het zijn brieven over hun gedachten, gevoelens en hun laatste wens. Soms worden er ook tips in gegeven zoals hoe de wasmachine werkt en advies over het ouderschap. Er zit één voorwaarde aan en dat is dat Stella de brieven pas verstuurd als ze overleden zijn en absoluut niet eerder. Dit is ook wat Stella doet totdat ze op een dag nadat ze een brief heeft geschreven begint te twijfelen ... en ze verbreekt die belofte.

De cover en het verhaal staan in contrast tegenover het verhaal. De cover is zoet en lief maar daar staat een verhaal vol met emoties tegenover. Nadat ik het boek uit had klopt de cover en het verhaal wel voor mijn gevoel. Het verhaal raakt je zodra je begint met lezen en het kruipt steeds meer in je. Je wilt door blijven lezen maar soms moet je het even wegleggen omdat de emoties in het verhaal zo hoog zijn en met name de geschreven brieven. Als je deze brieven leest  “die stuk voor stuk persoonlijk zijn” voel je dat deze mensen met hun situatie vrede hebben. Tussen de regels door kreeg ik ook het gevoel  dat het is goed zo ... Naast de verhaallijn van het hospice is er ook ruimte voor het leven van Stella en dit vult elkaar prachtig aan. Drie hoofdpersonen met zo ieder hun eigen leven worden op een hele mooie manier met elkaar in het verhaal verweven. Rowan Coleman heeft een manier van schrijven die makkelijk leest en je diep van binnen raakt. Je wilt blijven lezen en dat doe je ook totdat je beseft dat je het uit hebt.

Ik had  nog nooit van deze auteur gehoord en dus ook niets van gelezen. Het is een zeer prettige kennismaking geworden die zeker een vervolg krijg om meer van haar te gaan lezen. Twintig regels liefde is een roman die vol staat van emotie maar ook komt er soms de humor om de hoek kijken zodat het verhaal niet te zwaar is en je alles even kan relativeren.

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen