28-05-2016

Manon - "Er is iets mis met uw baby"  -  Willem Kriellaars


Het leven lacht hen toe. Een prachtige zoon, een goed huwelijk en financieel alles op orde. Als vanzelfsprekend een tweede kind. Dan is het plaatje compleet. Geen probleem, of toch? Vroeg tijdens de zwangerschap worden afwijkingen geconstateerd. De artsen weigeren in te grijpen en het lijkt of fout op fout gestapeld wordt. Willem en Marjon Kriellaars belanden in een emotionele achtbaan waar geen einde aan komt. Ze rijden hem samen maar toch totaal verschillend. Waar en hoe eindigt dit? Wat is het gevolg van de beslissing door medische specialisten? Een mooi begin, opgevolgd door onmacht, moeizame verhoudingen, onbegrip, waardering en een droevig einde.

176 pagina's | ISBN:9789402221695 | Boekscout | 2015 | € 17,95

Fragment:
De documentatie die wij hebben gekregen van het ziekenhuis gaat over abortus, ofwel voortijdig beëindigen van de zwangerschap. In één boekje wordt uitgebreid uitgelegd op welke manieren een abortus uitgevoerd kan worden en wat de gevolgen daarvan zijn met nog wat aanvullende informatie over de opnameprocedure en psychische hulp. Het andere boekje geeft uitleg over het hoe en waarom van "Prenatale diagnostiek". Zelf ben ik er niet van overtuigd dat een abortus de beste optie is. Misschien tegen beter weten in en waarschijnlijk deels door mijn Rooms Katholieke opvoeding zie ik nog wel mogelijkheden. Waarom niet zorgen voor een gehandicapt kind? Dat doe je toch gewoon. Het is toch jouw kind! Ja, je leven komt er totaal anders uit te zien en niets is meer zoals het was. Het gezin en onze toekomst zal bepaald worden door de dagelijkse zorg voor het kind. Maar ja, als dat nou eenmaal je lot is. Je kunt niet alles zomaar van tafel vegen omdat het je niet goed uitkomt. We praten die avond en een groot gedeelte van de nacht veel. Hoewel wij van mening verschillen hebben we wel respect voor elkaars mening en luisteren we vooral naar elkaars argumenten. Natuurlijk lopen de emoties soms hoog op. Gaandeweg krijg ik toch een andere mening. Het is en blijft verschrikkelijk als je de zwangerschap moet afbreken. Voor het gevoel klopt het ook niet. Maar toch, als je nu al zeker weet dat het kindje gehandicapt zal zijn, hoe ga je dat aan jezelf en het kindje verantwoorden. Daar komt bij dat het ziekenhuis al documentatie hiervoor heeft meegegeven en feitelijk hier op aanstuurt.

(.)

Het wachten duurt niet lang. Al snel gaat de deur van de onderzoekskamer open. De vrouwelijke specialist vraagt ons binnen te komen. Marjon wordt gevraagd om nog een keer op het bed te liggen en haar buik te ontbloten. De specialist start wederom een paar echo onderzoekjes. Ondertussen vraagt ze hoe het met ons gaat. We geven aan dat we uiteraard erg geschrokken zijn en heel goed de documentatie hebben gelezen die wij hebben meegekregen. Ook dat wij daar samen gisteren tot in de nacht indringend over hebben gesproken. De reactie van de arts is vrij zakelijk. "Tja, dit komt hard aan natuurlijk. We zullen nog eens even verder kijken." Op dit moment is ook haar mannelijke collega weer binnen gekomen. Ik vertel dat wij de beslissing hebben genomen om de zwangerschap te beëindigen. Rustig verwoord ik onze argumenten. "Het is voor ons duidelijk dat het niet goed is. Wij vinden dat we geen kindje op de wereld moeten zetten dat gehandicapt is. Daar is niemand bij gebaad. Eerlijk is eerlijk, wij niet maar ook het kindje zelf niet." De vrouwelijke arts reageert gelaten maar verrassend. "Het is niet zo dat wij nu de zwangerschap gaan beëindigen. Natuurlijk zien wij wel afwijkingen maar de vraag is of het werkelijk allemaal zo is." Verbaasd kijk ik naar Marjon. Wat is dat nu? Eerst krijgen wij te horen dat het helemaal niet goed is. Wij krijgen boekjes mee over abortus en het verzoek om daar goed over na te denken. En nu dit? De arts gaat verder met haar uitleg.

21-05-2016

Gewoon niets meer - Marc Veenstra


Marc was een tiener toen zijn verlangen naar ‘niets meer’ steeds vaker voorkwam. Hij neemt je mee in zijn autobiografisch verhaal over het voortdurende gevecht met zichzelf en zijn verlangen naar ‘niets meer’. Depressies beheersen zijn leven. Uiteenlopende therapieën die hij volgde om zich maar ‘beter’ te gaan voelen, zorgden ervoor dat Marc de gebeurtenissen, gevoelens én gedachten van zich af is gaan schrijven. Dit schrijven deed hij voornamelijk tijdens zijn langdurige opname op de PAAZ. Op vele fronten laat hij zien dat er een enorme handelingsverlegenheid heerst binnen de hulpverlening. Wat overkomt Marc als hij plotseling psychiatrisch patiënt wordt?

150 pagina's | ISBN: 9789402219951 | Boekscout | 2015 | € 17,45

Fragment:
Ik lig maar te liggen, hier op de bank. Weken lang alweer. Ik voel mij zo verschrikkelijk slecht en heb de constante gedachte niet meer te willen leven. Ik vraag mij alleen nog maar af hoe ik dat ga doen. Gedachten als: voor de trein springen, maar dat vind ik dan weer zielig voor de machinist. Hetzelfde met auto's en vrachtwagens, dus dat is ook geen optie. Mijn besluit staat vast dat ik medicijnen zal gaan innemen, maar waar en wanneer? In ieder geval niet thuis. Stel je voor wat dit met mijn vrouw en kinderen zou doen als een van hen mij zou vinden. Ach, ik heb toch niet het gevoel dat ze mij zullen missen, ze zullen mij zo ondertussen ook wel zat zijn, is mijn gedachte. Zo nu en dan zit ik rechtop, dan kijk ik uit het raam en aai de kat een beetje. Het valt mij op dat ik tegen de kat begin te praten, zomaar dingen, over de kleur van z'n oren en zo, je begrijpt vast wel wat ik hiermee bedoel. Als ik nog opsta dan is dat om naar boven te lopen om in bed te gaan liggen, en weer terug naar de bank lopen. Boven kijk ik dan door het raam naar buiten en dezelfde stroom van gedachten krijg ik weer binnen. Moe ben ik, zo verrotte moe… Hield het maar op. Nu direct het liefst!

14-05-2016

Slachtoffer van een familiedrama - Mercedes Vande Velde


Je hoort het regelmatig in het nieuws, maar het voelt alsof het jou niet zal overkomen. Toch overkwam het Mercedes. Op zestienjarige leeftijd werd ze slachtoffer van een familiedrama, samen met haar moeder en grootvader. Zij en haar moeder raakten gewond, haar grootvader bleef ondanks het trauma ongedeerd. In Slachtoffer van een familiedrama beschrijft Mercedes de emoties die zij gevoeld heeft ten tijde van de gebeurtenissen. Ze heeft haar gedachten en gevoelens gebundeld om mensen te steunen die net zoals zij slachtoffer zijn geworden van een soortgelijke gebeurtenis.

48 pagina's | ISBN: 9789402221435 | Boekscout | 2015 | € 12,95

Fragment:
Toen we de kans hadden, graaiden we onze belangrijkste spullen bij elkaar en gingen we samen met grote bompa (de stiefpapa van mama) naar het huisje om te poetsen, te decoreren en te kijken wat er eventueel gemaakt kon worden door grote bompa. Hoe lang we daar al waren weet ik niet meer, de tijd heeft mijn herinneringen vervaagd, maar plots stond papa voor mij, buiten aan het raam. Hij had iets vast. Ik herinner mij dat mama net het kamertje uitliep en riep: ‘K. wat doe jij hier?’ Het was nog niet gezegd of er volgden helse, luide geluiden; geluiden die ik niet kende. Vrij snel voelde ik een helse pijn in mijn pols. Ik had niet in de gaten wat er gebeurde, maar ik had wel een heel hevige pijn. De volgorde waarin alles is gebeurd, is zeer vaag voor mij. Ik herinner mij dat ik op een zeker ogenblik buiten verscholen zat achter bompa’s auto. Waarom ik naar buiten was gerend, weet ik niet. Ik hoorde mama roepen en zag papa niet meer - later bleek dat hij was gaan herladen - dus ik snelde weer naar binnen waar grote bompa de deur dichthield. 

Mama lag op de grond, hevig bloedend en ik hielp haar naar een kamertje. In het kamertje lag een matras die ik over mama heen wilde leggen, omdat ze nu nog in het zicht van papa lag, hevig bloedend. Tevergeefs probeerde ik de matras van het bed te halen; het lukte me niet, mijn pols deed vreselijk veel pijn. Het lawaai en het gezang van de razende kogels bleef maar doorgaan. Ik stond nu niet meer in het kamertje bij mama, maar in de kamer ernaast waar ik papa kon zien.