06-05-16

Recensie: In het spoor van de eclips - Bronagh Curran

Titel: In het spoor van de eclips
Auteur: Bronagh Curran
Recensie: Miranda
Genre: Young Adult
ISBN: 9789025761868
256 pagina's | Gottmer Uitgevers Groep | maart 2016

Bronagh Curran:
Bronagh Curran is een Ierse schrijfster die in 2015 debuteerde met The path of Totality. Deze YA-roman is nu in het Nederlands uitgegeven als In het spoor van de eclipsBronagh Curran is een voormalig journaliste en medewerkster van Newstalk Magazine. Van april 2013 tot februari 2014 verscheen er een maandelijkse column (Curran Affairs) van haar in het online tijdschrift. Ze woont momenteel in Dublin en werkt als assistente in een tandartsenpraktijk, maar ’s avonds zit ze meestal te schrijven. Ze heeft al vier andere romans af, waaronder een trilogie over een Iers tienermeisje. 

Het verhaal:
Het leven zit de 15-jarige Nat Dobbs niet echt mee. Hij stottert, is mager en bepaald geen sociaal genie. Hij doet wel zijn best om goed in de groep te passen, maar de laatste keer dat hij dat probeerde, eindigde hij met zijn onderbroek op zijn enkels – op de lokale televisie. De schaamte na dit incident is zo groot dat Nats ouders besluiten naar een ander dorp te verhuizen. Daar leert Nat Milo Quincey kennen. Milo, een 65-jarige kluizenaar met ALS, luistert tenminste naar hem. Als Milo Nat vertelt dat hij heel graag de totale zonsverduistering in Kentucky zou willen zien – de eerste in de VS in 35 jaar – besluit Nat dat hij mee wil gaan. Tot Nats grote vreugde stemt dorpsbeauty Celeste ermee in om hun chauffeur te zijn. De road trip wordt een onverwacht succes en de drie groeien steeds dichter naar elkaar toe. Maar een tragisch ongeval wacht hen in de duisternis.

Recensie door Miranda:
In het spoor van de eclips wordt vergeleken met de boeken van John Green, een Young Adult boek met een donker randje. 

De 15 jarige Nat Dobb voluit Nathaniel genoemd heeft het niet makkelijk. In zijn jonge leven is hij al 7 keer van school veranderd. Hij lijkt altijd het mikpunt van pesterijen. Nat is dun en stottert. Wanneer Nat de zoveelste keer van school verandert komt hij in aanraking met Milo Quincy. Tijdens zijn eerste dag op school probeert hij stoer te doen in de hoop erbij te horen. Klasgenoten dagen Nat uit om stiekem Milo's huis binnen te gaan om daar een bal weg te halen. Het loopt niet gesmeerd want Nat staat oog in oog met Milo. Na deze aanvaring ontstaat er een vriendschap tussen de oudere Milo, die ALS heeft, en Nat. Milo heeft nog een laatste wens en dat is voor de laatste keer een eclips mee te mogen maken. Maar daarvoor moeten ze wel een roadtrip maken. Nat heeft geen rijbewijs maar denkt de aangewezen persoon te kennen om chauffeuse te spelen. Dit is namelijk de ietwat oudere en immens populaire Celeste. Buiten alle verwachtingen om, ontstaat er een diepgaande vriendschap.

Overal wordt de vergelijking met John Green zijn boeken gemaakt, ik heb zelf nog geen boeken van John Green gelezen maar was wel erg nieuwsgierig naar dit boek. In eerste instantie zou je denken goh daar hebben we weer zo'n boek. Buitenbeentjes die elkaar weten te vinden. Maar niets is minder waar. Het boek is niet voorspelbaar en ook ik zag het einde niet aankomen. Karakters zijn op zich goed uitgewerkt, had wel graag meer over het verleden van Nat willen weten en waarom het gezin moeilijk lijkt te functioneren. Ook was ik graag meer over Milo's levensloop te weten gekomen. Schrijfstijl is vloeiend en de taal welke er gebruikt wordt is toegankelijk. Ondanks dat ik positief over het boek ben, denk ik wel dat er meer uitgehaald kon worden. Ik mis nog de emotie die het op kan wekken bij de lezers. Het is wel een zeer treurig verhaal maar als lezer wordt je er niet mee ingezogen. Het mist een zekere toon.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen