12-05-16

Recensies: Zijspoor - Josha Zwaan

Titel: Zijspoor
Auteur: Josha Zwaan
Recensie: Marjon, Marion
Genre: Waargebeurd: gezondheid
ISBN: 9789025905095
192 pagina's | Uitgeverij Ten Have | april 2016

Josha Zwaan:
Josha Zwaan debuteerde in 2010 met Parnassia, dat lovend werd ontvangen. In 2013 volgde het even prachtige Zeevonk en Dwaallicht (2015). Zijspoor is haar eerste non-fictieboek.

Over het boek:
In Zijspoor vertelt Josha Zwaan over haar zoon die op 25 maart 2011 wordt opgenomen in het ziekenhuis. Er is iets mis met zijn longen en nieren. Maandenlang zweeft hij tussen leven en dood, maar wanneer hij een donornier van zijn vader krijgt krabbelt hij langzaam weer op. Ruim anderhalf jaar houdt Josha Zwaan een dagboek bij. Er zijn momenten van diepe angst, wanhoop, maar ook troost, liefde en besef van grote schoonheid.

Recensies:


Marjon:
Josha schrijft eerlijk over wat er met haar gebeurt als haar zoon Jim plotseling ernstig ziek wordt. Eerst denkt ze heel luchtig dat het wel zal loslopen maar als blijkt dat zijn ziekte levensbedreigend is, verandert er van alles bij haar - en bij de andere leden van haar gezin. Ze schrijft heel open over haar zorgen, angsten, haar wanhoop en machteloosheid. Ze analyseert haar eigen gevoelens en gedrag en daarmee zie je haar groeien en veranderen door het boek heen. Door haar meeslepende schrijfstijl is het alsof je naast haar staat, het meebeleeft en haar emoties op jou overslaan. Ik las het boek in één dag uit; niet meer weg te leggen.


Marion:
Zijspoor is een meeslepend verhaal over de zoon van Josha Zwaan. Vanuit de dagboekfragmenten die zij anderhalf jaar heeft bijgehouden, vanaf het moment dat haar zoon plotseling opgenomen wordt in het ziekenhuis, is dit boek ontstaan. Vooral de tekst op de achterflap van het boek maakte mij al nieuwsgierig naar het boek. Waargebeurde verhalen in de medische wereld spreken mij vaak aan.

Quote van de achterflap
‘’Mijn verhaal over de ziekte van Jim is niet uniek, talloze ouders maken mee wat wij meegemaakt hebben, talloze kinderen en jongeren worden ziek. Als we zoiets meemaken zoeken we vaak naar herkenning en troost. Ik hoop dat ik met dit boek iets daarvan aan anderen kan geven. ‘’

Juist doordat dit verhaal verteld was vanuit de kant van de ouders, kon ik ook een beetje ervaren hoe het is als je aan de andere zijde staat, niet als het kind dat ziek is, maar het verhaal vanuit de kant van de ouders.

Het verhaal gaat over Jim, waarbij een niet voorbijgaande griep toch geen simpel griepje lijkt te zijn. Op 25 maart 2011 wordt hij opgenomen voor een lange periode en komt de diagnose dat hij een auto-immuunziekte heeft, genaamd Goodpasture. Vanaf dit moment lees je over de gedachten en ervaringen rond de opnames van Jim. Ook Josha Zwaan is zelf net herstellende van een operatie, maar vergeet zoals veel moeders, wanneer hun kind ziek is, zichzelf. 

In het boek komen veel herkenbare stukken naar voren, over de drukte in het leven en hoe alles naar de achtergrond verdwijnt wanneer er iemand ernstig ziek is in het gezin. Het sociale leven wordt op een laag pitje gezet, je komt erachter wie je echte vrienden zijn. En merkt soms net te laat, dat er nog meer mensen in het gezin zijn die aandacht vragen of zichzelf te kort doen, wanneer alle focus op de ziek geworden persoon is gericht. Het zijn situaties waarbij je uit balans raakt en steun kunt vinden in kleine dingen. Bij het gezin van Josha Zwaan, is de steun te vinden in muziek, geloof en gedichten. Soms vond ik dit iets te veel naar voren komen in het boek, maar door het verhaal eromheen was het niet iets dat heel erg stoorde.

Het boek bestaat uit allemaal kleinere dagboekfragmenten, aangevuld met soms uitgebreidere beschrijvingen of gedachten die terug gaan naar vroeger. Naar momenten vanuit het verleden, waarbij Josha het ziekenhuis in verband brengt met goed, rust, aandacht en verzorgd worden.

De titel Zijspoor vind ik goed gekozen voor het boek, regelmatig komt naar voren dat Jim door de ziekte nooit meer helemaal zal worden zoals vroeger en veel momenten kent dat zijn leven stil staat. ‘’De Goodpasture heeft hem op een zijspoor gezet, hij kan slechts meedoen in de marge van het leven.’’  Een verhaal kent natuurlijk altijd twee kanten, dit is het verhaal waarbij de gedachten van een moeder spreken. De angst dat haar jonge zoon depressief wordt omdat hij niet alles meer kan. Maar toch lees je tussen de regels door dat Jim hier soms anders over denkt en dat hij vindt dat zijn moeder hier niet bang voor hoeft te zijn. Het zijn soms de kleine dingen in het leven die er toedoen. Het is zoals de auteur hoopt, een boek met een verhaal voor mensen die herkenning en troost zoeken, maar ook gewoon een meeslepend verhaal voor wie van non-fictie verhalen houdt. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen