14-05-16

Slachtoffer van een familiedrama - Mercedes Vande Velde


Je hoort het regelmatig in het nieuws, maar het voelt alsof het jou niet zal overkomen. Toch overkwam het Mercedes. Op zestienjarige leeftijd werd ze slachtoffer van een familiedrama, samen met haar moeder en grootvader. Zij en haar moeder raakten gewond, haar grootvader bleef ondanks het trauma ongedeerd. In Slachtoffer van een familiedrama beschrijft Mercedes de emoties die zij gevoeld heeft ten tijde van de gebeurtenissen. Ze heeft haar gedachten en gevoelens gebundeld om mensen te steunen die net zoals zij slachtoffer zijn geworden van een soortgelijke gebeurtenis.

48 pagina's | ISBN: 9789402221435 | Boekscout | 2015 | € 12,95

Fragment:
Toen we de kans hadden, graaiden we onze belangrijkste spullen bij elkaar en gingen we samen met grote bompa (de stiefpapa van mama) naar het huisje om te poetsen, te decoreren en te kijken wat er eventueel gemaakt kon worden door grote bompa. Hoe lang we daar al waren weet ik niet meer, de tijd heeft mijn herinneringen vervaagd, maar plots stond papa voor mij, buiten aan het raam. Hij had iets vast. Ik herinner mij dat mama net het kamertje uitliep en riep: ‘K. wat doe jij hier?’ Het was nog niet gezegd of er volgden helse, luide geluiden; geluiden die ik niet kende. Vrij snel voelde ik een helse pijn in mijn pols. Ik had niet in de gaten wat er gebeurde, maar ik had wel een heel hevige pijn. De volgorde waarin alles is gebeurd, is zeer vaag voor mij. Ik herinner mij dat ik op een zeker ogenblik buiten verscholen zat achter bompa’s auto. Waarom ik naar buiten was gerend, weet ik niet. Ik hoorde mama roepen en zag papa niet meer - later bleek dat hij was gaan herladen - dus ik snelde weer naar binnen waar grote bompa de deur dichthield. 

Mama lag op de grond, hevig bloedend en ik hielp haar naar een kamertje. In het kamertje lag een matras die ik over mama heen wilde leggen, omdat ze nu nog in het zicht van papa lag, hevig bloedend. Tevergeefs probeerde ik de matras van het bed te halen; het lukte me niet, mijn pols deed vreselijk veel pijn. Het lawaai en het gezang van de razende kogels bleef maar doorgaan. Ik stond nu niet meer in het kamertje bij mama, maar in de kamer ernaast waar ik papa kon zien.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen