09-06-16

Recensie: Niet zonder mijn zoon - Sophie Kasiki

Titel: Niet zonder mijn zoon
Auteur: Sophie Kasiki
Recensie: Xandra Sc.
Genre: Waargebeurd
ISBN: 9789401605496
208 pagina's | Xander Uitgevers | april 2016

Sophie Kasiki:
Sophie Kasiki (1982) werd in Kameroen, Afrika geboren en kwam op achtjarige leeftijd naar Frankrijk. Ze is sociaal werker en woont met haar man en zoontje in Parijs. Niet zonder mijn zoon werd lovend ontvangen in de internationale media.

Het verhaal:
Drie jongens die Sophie begeleidt als sociaal werker vertrekken naar Syrië om zich aan te sluiten bij IS. Sophie blijft contact met ze houden en ze raakt steeds meer in de ban van hun verhalen over het paradijs: het kalifaat van de Islamitische Staat in Syrië. Ze vertrekt met haar vierjarige zoontje naar Syrië, haar man achterlatend onder het voorwendsel voor een paar weken te gaan werken in Istanbul. Zodra Sophie aankomt moet ze zich van top tot teen sluieren, haar paspoort afstaan en het contact met haar familie verbreken. Na een paar dagen heeft ze al zoveel spijt dat ze besluit te ontsnappen – maar hoe? Sophie begint aan een angstaanjagende en levensgevaarlijke reis om haar jonge kind en zichzelf te redden van een zekere dood.

Recensie door Xandra Sc:
"Iedere levensloop is verschillend. De mijne heeft me ertoe gebracht om me met mijn vierjarige zoon aan te sluiten bij IS toen ik drieëndertig was."

Het boek begint met een flashforward en wist me gelijk te pakken. Sophie schrijft mooi met pakkende zinnen. Goede woordkeuzes. Als je bovenstaande zin leest denk je hoe kan je dat nou doen. Na de introductie begint de schrijfster met het vertellen van haar verleden. Ook van haar jeugd. Sophie lijkt haar hele leven in dit boek te analyseren om te doorgronden waarom ze naar Syrië vertrok. Althans zo voelde dat voor mij. Het boek is vanuit het perspectief van de schrijfster geschreven.

"De wereld heeft geen kleur meer. Ik ben Afrika en de liefde van mijn moeder kwijt. Ik ben een last die ten onrechte drukt op mijn zus en haar man."

Sophie vertelt over verlies en haar depressies, hoe die haar leven beïnvloeden. Sophie nam me mee in haar leven. En gaf een kijkje in gezinnen waarvan zonen dan wel dochters vertrokken zijn om te dienen voor IS. Ze geeft weer hoeveel verdriet en ongeloof er heerst na een vertrek bij de achtergebleven familie.

"In mijn ogen is het heel belangrijk dat hij niet opgroeit met het idee dat materieel comfort het hoogste goed is in het leven."

Dit voelt voor mij als het verantwoorden naar haar zoon en man waarom ze de stappen heeft genomen om naar Syrië te gaan. Als buitenstaander kon ik me niet voorstellen waarom Sophie de paden bewandeld die ze bewandelde. Ze heeft wel tot in de kern geprobeerd haar daden misschien voor haarzelf en familie te verantwoorden en begrip te krijgen voor de mensen die achterblijven na vertrek van familieleden naar Syrië.

Op 1/3 van het boek komt ook een gedeelte vanuit haar man geschreven. Wat het vertrek met hem doet en hoeveel angst en schuld hij voelt.

"Ik begin te bidden. Red Hugo. Laat Hugo zijn vader terugzien. Ik heb een vergissing begaan, laat hem daarvoor niet de prijs betalen."

Ik geef dit boek 4 sterren. Ik vind het een mooi en interessant boek. Wat me zeker heeft gegrepen. Ik begrijp niet waarom het zo heeft kunnen escaleren, maar Sophie zet mooi neer wat haar is overkomen en plaatst dit in een kader. Ik vraag me af of het totaal autobiografisch is. Maar dit doet niets af aan het feit dat het een inkijk geeft in hoe kwetsbaar je bent en iedereen fouten maakt in het leven.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen