13-06-16

Recensie: Of ik gek ben - Michiel Stroink

Titel: Of ik gek ben
Auteur: Michiel Stroink
Recensie: Miranda
Genre: Roman
ISBN: 9789029091275
240 pagina's | Uitgeverij Meulenhoff | mei 2016

Michiel Stroink:
Michiel Stroink studeerde Literatuurwetenschap aan de Universiteit Utrecht en werkt als communicatieadviseur. Na Of ik gek ben schreef hij de goed ontvangen en bekroonde roman Tilt.

Het verhaal:
Benjamin, een succesvolle jonge kunstenaar, is verbijsterd als hij in een tbs-kliniek belandt. Hij kan niet geloven dat hij schuldig is aan wat hem ten laste wordt gelegd – maar door te veel drank en drugs kan hij zich van de bewuste avond niets meer herinneren. Het leven als tbs’er is absurd en meedogenloos, en hoe hij zich ook probeert af te schermen, de confrontaties in de kliniek laten hem niet onberoerd. Langzamerhand krijgt Benjamin weer grip op zijn eigen werkelijkheid, en geschokt kijkt hij terug op de asociale narcist die hij was in zijn vorige leven. Stap voor stap wordt Benjamin weer mens en verandert hij in een man die schijnbaar met beide benen stevig op de grond staat. Maar dan krijgt hij een brief die zijn wereld wederom op zijn grondvesten laat schudden. Wat is nu eigenlijk de waarheid?

Recensie door Miranda:
Op 2 juni ging de gelijknamige film Of ik gek ben in première. Met de film is ook het boek heruitgeven in de filmeditie. Het mooie ervan is dat de mieren in dit boek ook terug te vinden zijn. Bij ieder hoofdstuk krioelen deze over de pagina.

De eens zo succesvolle kunstenaar Benjamin is in de TBS-kliniek De Regenboog terechtgekomen. Hij bevindt zich hier al enkele jaren. Volgens Benjamin is er niets met hem aan de hand en heeft hij geen schuld aan wat er die avond gebeurd is. Hij kan zich door een waas van alcohol en drugs niets meer herinneren. Hij kan er niet bij dat hij in staat is een persoon te verkrachten en mishandelen. Jarenlang ontkent hij wat er gebeurd is. Het ziet er eerst naar uit dat hij een zogenaamde longstaypatient gaat worden. Maar dan gaat er opeens een knopje bij hem om en wil hij er alles aan doen om zijn behandeling in de kliniek te voltooien.

In het boek maakt de lezer niet alleen kennis met Benjamin, maar ook met Grover, de man zonder tanden en longstaypatient. Of met autist Joeri. Maar ook de meer treurige personages komen aan bod. Stroink steekt niet onder stoelen en banken hoe het in een TBS-kliniek aan toe gaat. Benjamin brengt zijn dagen door met wachten, door brengen met andere patiënten, het werken in de houtzagerij. Nadat hij met zichzelf aan het werk gaat, komen er steeds meer privileges voor hem vrij. Zo mag hij voor de directeur van de kliniek een opsomming van zijn verworven kunstwerken maken, en wat daar allemaal uit komt is geen frisse zaak. Heel jammer dat hier niet meer aandacht op gelegd wordt. Had zeker potentie tot een zijlijn. 

Het boek kabbelt vooral voort op het leven in de kliniek, afwisselend met de gebeurtenis die Benjamin in het kliniek heeft doen belanden. Midden in het boek stopt dit opeens. Wat helaas de spanningsboog doet verslappen. Vanaf dan kabbelt het verhaal zich voort in de kliniek, maar gelukkig komt er opeens een ontknoping die de lezers doet hunkeren naar meer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen