16-08-16

Als de tijd me gegund is - Een reis van ziekte naar persoonlijke groei - Meira van der Berg


Het is 1988. Meira (16 jaar) gaat naar ‘Ouwe Sunderklaas’; een jaarlijks terugkerend Texels volksfeest. In een waanzinnige nacht van drank en liefde wordt ze besmet met meningitis en ontsnapt ze op het nippertje aan de dood. Dit laat bij de onzekere tiener psychisch diepe sporen na. Ze raakt depressief en gaat op zoek naar liefde en spiritualiteit. Maar door haar roekeloze gedrag blijft ze gevangen in haar persoonlijke crisis. Precies een jaar na haar coma staat ze klaar om haar leven te beëindigen. Dit moment van grootste wanhoop biedt haar tevens de laatste kans naar persoonlijke groei.

150 pagina's | ISBN: 9789402224054 | Boekscout | febr. 2016 | €17,45


FRAGMENT:
En met een sierlijke zwaai gooi ik de twee rozen zo ver mogelijk de zee in. Als in een vloeiende beweging worden ze meegenomen op het ritme van de golven. Dan is het stil en genieten we met z’n drieën van de rust. We horen alleen nog het klotsen van het water tegen de boot.


Na een poosje slaat mijn vader een arm om me heen.

"Het was een moeilijke periode voor je, dat realiseren we ons heel goed. Maar vanaf nu kun je aansterken en je leven weer oppakken."

Samen staren we naar de oneindigheid van de zee.
"Ja vader", antwoord ik. "Vanaf vandaag ga ik leven."
Terwijl ik dit uitspreek voel ik me kwetsbaar en onzeker. Ik spreek met mezelf af dat ik een jaar de tijd heb om het leven weer te omarmen. Een jaar om me bewust te worden van het effect dat ik heb op de wereld. Een jaar om iets voor iemand te betekenen en alles uit het leven te halen wat er in zit. Er is zoveel wat ik nog niet weet, nog niet ken of nog niet ervaren heb. Ik ga het leven ontdekken zoals ik ook weer heb leren lopen. Met kleine wankele stapjes vooruit. En als ik val dan hoop ik dat het opstaan me zal lukken. Als mijn zoektocht me na dat jaar heeft bevrijd, dan weet ik dat ik me op lange termijn daadwerkelijk vrij en gelukkig kan voelen. Het enige dat me hierin nu nog kan weerhouden is dat ik deze zoektocht zonder mijn engelen zal moeten aangaan. Ik mis ze nu al en deze psychische pijn doet lichamelijk zeer. Hoe erg kun je eigenlijk iemand missen?
Mijn gedachten zijn sterk. Kernachtig. Alsof ik alles weer aan kan. Maar niets is minder waar. De enige reden dat ik zo kalm ben, is dat ik mezelf geruststel met een uitweg. Als ik over 365 dagen niet bevrijd ben van mijn angst en pijn, dan weet ik wat ik moet doen. Dan moet de fout hersteld worden en zal ik rust vinden in het licht van liefde en kracht. Dan zal ik de dood omarmen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen