13-08-16

Levertranen - Mijn gevecht tegen kanker en miscommunicatie - Jolanda Struik-Makkes


Op de dag dat Jolanda Struik, een sterke en positief ingestelde vrouw, de diagnose uitgezaaide dikkedarmkanker krijgt, slaat de harde werkelijkheid in als een bom. Vastberaden om deze ziekte te overwinnen, gaat ze de uitdaging aan. In dit boek betrekt zij de lezer bij haar strijd, angsten en verdriet, en de ‘missers’ in de communicatie tussen de zorgprofessionals onderling én met de patiënt. Levertranen is een sterk, mooi en persoonlijk verhaal waar liefde, familie en kracht boven het onderwerp van haar ziekte staan. Het is vooral een krachtig pleidooi om de strijd tegen kanker nooit op te geven!

138 pagina's | ISBN:9789402223828 | Boekscout | febr. 2016 | €16,75


Fragment:
Nu krijg ik geen voeding meer in de maag en darmen. Niets eten en/of drinken. Een hele opgave! Na een paar dagen mag ik drie units vocht per dag. Ik kies voor wat yoghurt, een glas limonade en als derde een glas water voor de kleine slokjes tussendoor. Ik heb zo’n dorst. Praten is lastig, omdat mijn mond letterlijk bijna dichtgeplakt zit. Ice-crunch, wat fijn, wat een oplossing. Ik denk dat ik er ’s nachts minstens vijf keer om vraag, na een ritje naar het toilet. Ik lepel het voorzichtig naar binnen en mijn mond is iets minder droog. 
 
Gesprekje tussen een verpleegkundige en een leerling, boven mijn hoofd: "Kijk, dit is nou een subclavia. Daar loopt de voeding doorheen, en komt rechtstreeks in de bloedbaan. Als zo’n infuus moet worden verwijderd, moet je altijd goed opletten, dat de blauwe tip aan het einde van de lijn, meekomt. Als die blijft zitten, komt ie namelijk in de bloedbaan en dus uiteindelijk in het hart. Je kunt je voorstellen dat dat niet best is"…
 
Zo, dat is niet mis. Ik heb weer wat om over te piekeren. Dat moet ik dus goed in de gaten houden als het zover is. Waarom denken mensen niet na over wat ze zeggen bij een patiënt die in zo’n situatie verkeert? Ik vind dat ik niet echt opknap. Ik voel me elke dag zieker. Op zoek naar wat zekerheden en steun vraag ik aan een verpleegkundige of het wel goed komt met mij: ga ik hier dood, of kom ik ooit weer thuis? Haar antwoord zal ik niet snel vergeten: "Ik weet het eigenlijk ook niet. Maar ja, de dokter heeft u TPV gegeven, dus heeft hij nog wel hoop". Zo, die is raak. Ben ik echt zo ziek dan?
BewarenBewaren

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen