08-08-16

Zo gaan de dingen in Tunesië - Denise Marzouk-Cornelisse


Denise Marzouk-Cornelisse komt na enkele omzwervingen terecht in Tunesië, waar ze als gids/reisleidster aan de slag gaat. Het werk vindt ze geweldig en ze voelt zich er direct thuis. Zij besluit om haar leven op te bouwen in Tunesië. De eerste jaren werkt ze als gids en reist ze door het land. Zo ontmoet ze haar toekomstige man en ze krijgen twee zonen. Gedurende al die jaren dat ze in Tunesië woont, heeft Denise door haar werk het land en de cultuur goed leren kennen. Als gevolg van de revolutie in 2011 maakt Denise de economische achteruitgang van dichtbij mee. Zo verandert haar horizon en gaat ze enkele maanden in Spanje, Portugal en Jordanië wonen. Na haar terugkeer in Tunesië, slaat het noodlot toe. Door laffe terroristische aanslagen valt het doek voor het toerisme in Tunesië. Zo gaan de dingen in Tunesië is het eerlijke verhaal van een jonge Nederlandse vrouw in Tunesië, gedurende de jaren 1990 tot 2015. 

276 pagina's | ISBN: 9789402226546 | Boekscout | mei 2016 | €20,45 

FRAGMENT:
Omdat we steeds op reis waren, moesten we van alles verzinnen om elkaar te treffen. Zo was ik een keer met een groep gasten in Nefta, een klein dorpje met een prachtige oase naast Tozeur. Ik wist dat Mohamed ook op dat moment met gasten in de buurt logeerde. Ik zat op de grond aan een tafeltje in een bedoeïentent toen ik hem binnen zag komen. Wat doet hij nou hier, dacht ik. Achter hem stond zijn groep toeristen. Lachend kwam hij snel naar mij toe. “Goed hè? Heb ik geregeld”, zei hij trots. “Ik heb de hele groep omgepraat om samen met mij in de bus hierheen te komen om jou te zien”, vertelde hij hardop, zodat iedereen het kon horen. Zonder de toeristen wilde de buschauffeur niet zomaar de bus laten rijden, dus moest iedereen mee naar de folkloristische avond in Nefta. We dansten en iedereen was in een feeststemming. Mijn gevoelens voor hem groeiden. Overal waar ik in Tunesië met mijn bus kwam, was hij net geweest of andersom. We liepen elkaar steeds mis. Dat was erg frustrerend. De communicatie verliep dan ook vaak via de hotelrecepties. Iedereen bemoeide zich met onze relatie. De receptionisten gaven briefjes door, de chauffeurs spraken af hoe ze het beste konden rijden, zodat we elkaar toch konden zien. Hoteldirecteuren lieten mij in hun bureau 's avonds telefoneren met Mohamed. Ik maakte regelmatig hele lange sanitaire stops, in het zuiden van Tunesië, op een kruising bij een benzinepomp. Ik wist namelijk dat hij rond die tijd uit de tegenovergestelde richting langs zou rijden. Vijf minuten kregen we de tijd. Een vluchtige kus tussen het geronk en lawaai van twee bussen in. Daar hadden we op het moment even genoeg aan, het kon niet anders. Ik had me de hele dag verheugd op deze vijf minuten. het moment van de dag. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen