21-10-16

Recensie: Like me! - Caja Cazemier


Titel: Like me!
Auteur: Caja Cazemier
Recensie: Thea
Genre: Young Adult
ISBN: 9789021676074 
187 pagina's | Uitgeverij Ploegsma | september 2016

Caja Cazemier:
Caja Cazemier begon met boeken schrijven toen ze al een paar jaar voor de klas stond en veel met jeugdboeken werkte. Caja zoekt altijd naar herkenbare onderwerpen voor jongeren die zo tussen de 11 en 16 jaar zijn. Haar thema’s haalt ze vaak uit de actualiteit. Haar boeken gaan over verliefdheid, je anders voelen, naar de brugklas gaan, weglopen van huis, seksualiteit, alcohol, tienerzwangerschap, uitgaansgeweld, loverboys, gescheiden ouders, online pesten, toneelspelen, internetverkering of rouwverwerking. Ze hoopt dat jongeren gaan nadenken over wat ze gelezen hebben of dat haar boeken voor hen een steuntje in de rug kunnen zijn. Maar gewoon een lekker uurtje lezen is natuurlijk ook fijn!

Het verhaal:

Zilver is best een beetje zenuwachtig voor de brugklas. Maar dat het zo erg zou worden, had ze nooit gedacht. Geen idee waarom, maar Lizz heeft het meteen al op haar gemunt. Zilver wordt getagd in vervelende foto's op Instagram en uitgescholden via Whatsapp. Bijna de hele klas doet mee, want Lizz maakt wel duidelijk dat wie nog met Zilver omgaat, er meteen uit ligt. Maar Lizz heeft een geheim, iets wat niemand mag weten...

Recensie door Thea:

"In de spiegel boven haar wastafel keek ze naar het meisje dat morgen twaalf werd. Normale lengte, normaal gewicht, maar geen normale kleur haar. Op de basisschool was het nooit een reden geweest om haar te gaan pesten of zo, (…) waarom zou dat morgen anders zijn?”

Een meeslepend, aangrijpend verhaal over pesten en gepest worden. Het verhaal raakt mij diep en voert mij terug naar mijn schooljaren, de jaren dat ook ik slachtoffer werd van pesten. Het verhaal van Zilver zou dan ook gedeeltelijk mijn verhaal kunnen zijn. Ik leef dan ook mee met Zilver, haar gevoelens worden voor even weer mijn gevoelens. Dit boek zou op iedere school verplicht gelezen moeten worden, als inleiding voor gesprekken in de klas over pesten en wat er tegen te doen... 

“Dus het zou vast goed gaan op de nieuwe school. En ze kreeg heus wel nieuwe vriendinnen…”

We lezen het verhaal vanuit het perspectief van de 12-jarige Zilver die naar de brugklas gaat. Ze is zenuwachtig en vind het spannend, zal ze er een leuke tijd hebben, zal ze er vriendinnen krijgen? Haar vriendinnen van de basisschool gaan naar een andere school, slechts enkele leerlingen van haar basisschool gaan ook naar deze school, heeft Zilver wel de juiste keuze gemaakt?

“Wat zouden ze zeggen als ze haar twee moeders zagen op Insta? Dan had ze rood haar, een rare voornaam én twee moeders, terwijl ze zó graag niet op wilde vallen.”

Haar klasgenote Lizz lijkt iets tegen Zilver te hebben. Samen met Mila begint ze Zilver te pesten. Wat begint met lachen om haar voornaam en uitschelden, gaat al snel over tot het negeren en buitensluiten van Zilver. Op social media gaat het pesten gewoon verder. Haar klasgenoten kijken weg, durven niets te zeggen of voor Zilver op te komen, bang zelf slachtoffer te worden. Alleen Jamilla blijft Zilver trouw, totdat ook zij slachtoffer dreigt te worden van het pesten… 

“Is zwijgen goud? Oké dan. Ze zou afwachten, het zou toch wel een keer overgaan. Misschien na de herfstvakantie wel. Misschien was alles dan anders en konden ze een nieuwe start maken. Als ze niet wilde dat het erger werd, moest ze zwijgen. En zich zo onzichtbaar mogelijk maken.”

Zilver begrijpt het niet, waarom wordt juist zij gepest en buitengesloten? Is het vanwege haar rode haar, haar voornaam, omdat ze van een andere basisschool komt? Hoe kan ze dit pesten stoppen? Zwijgen en hopen dat het voorbij gaat? Haar klassenmentor inlichten met het risico dat het pesten dan nog erger wordt? Of Lizz en Mila aanspreken op hun gedrag en zeggen dat het moet stoppen? 

“Ze wist niet wie ze was. Ze was … Trut, varken, rooie, pukkelkop, slet, domme nul, denk maar niet dat jij iets voorstelt.”

Zilver weet niet meer wat ze moet doen. Op school zit ze in de pauzes voortaan alleen. Haar vriendin Jamilla liet haar in de steek nadat ze allerlei nare appjes ontving omdat ze met Zilver omging. Het pesten wordt steeds grimmiger en gaat van kwaad tot erger … totdat … Van de een op de andere dag het gepest worden voor Zilver voorbij lijkt. De klas heeft een nieuw pestslachtoffer gevonden. Zilver kan opgelucht ademhalen, zij wordt niet langer gepest... 

“En terwijl Zilver naar de ruggen van de klas keek, wist ze: er staat een mens alleen. Er zal altijd iemand alleen staan.”

Maar Zilver ziet wat het pesten met het nieuwe pestslachtoffer doet en wat het met haarzelf heeft gedaan. Ze wil dat het pesten stopt, dat de sfeer in de klas verandert. Zilver besluit niet langer te zwijgen en vertelt zowel op school als thuis wat er allemaal gebeurd is. Hoe zal de school reageren, zullen ze iets tegen het pesten gaan doen? Zal het pesten eindelijk stoppen? 

“(..) Ik weet het nog goed, ineens dacht ik: het is óf zij óf ik. En ik wist ook dat ik het niet zou zijn die gepest ging worden. Daar zou ik wel voor zorgen. Ik zou iedereen voor zijn. Ik zou me niet langer laten pesten. Nu was een ander aan de beurt.”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen