14-11-16

Recensies: Later als ik dood ben - Ilse Ruijters


Titel: Later als ik dood ben
Auteur: Ilse Ruijters
Recensie: Clasien, Saskia, Xandra
Genre: Thriller
ISBN: 9789044348132
256 pagina's | The House of Books | oktober 2016

Ilse Ruijters:
Ilse Ruijters studeerde communicatiewetenschap en is freelance tekstschrijfster en columniste. Ze schrijft artikelen en columns voor tijdschriften. Nadat ze een aantal schrijfwedstrijden won, maakte ze met De onderkant van sneeuw haar debuut.

Het verhaal:

Elin denkt alles te hebben. Een leuke vent, fijne ouders, een vaste baan. Maar dan ontdekt ze dat haar verleden één grote kluwen leugens is. Wie zijn haar echte ouders? En wie is zijzelf eigenlijk? Er is maar één plek waar ze deze antwoorden kan vinden: in het criminele circuit. Ze zegt haar vertrouwde leven op, accepteert een baan in een tbs-kliniek en ontdekt veel te snel dat aan elk antwoord een prijskaartje hangt.

Recensies:


Clasien:

Dit is een boek waar je niet geheel ontspannen doorheen gaat, door de tijdsprongen moet je gefocust blijven. De flashbacks, het heden en flash forwards maken het verhaal niet makkelijk leesbaar. 

Elin denkt alles te hebben. Maar dan ontdekt ze dat haar verleden bestaat uit leugens en gaat ze op onderzoek uit. Haar gestoorde tante Wil blijkt haar moeder te zijn en haar vader is een tbs-er. De antwoorden op alle vragen bevinden zich in het criminele circuit. Hierdoor gaat Elin werken in een tbs-kliniek, waarvoor ze eigenlijk niet genoeg gekwalificeerd is. Wanneer werk en privé teveel samenvloeien ontstaan er problemen die Elin niet had voorzien met gevaar voor haarzelf.


Het verhaal geeft een griezelige inkijk in de tbs-wereld. Je leest niet alleen over het leven van Elin, maar ook dat van enkele tbs-ers. Dit maakt het verhaal extra unheimlich, kippenvel, soms schokkend en misselijkmakend. Later als ik dood ben begint met een moordscene en bevat verder spannende, maar ook erotische scenes. Dit boek bevat een heel ander verhaal dan haar debuutthriller, De onderkant van sneeuw.


“De wereld glijdt buiten bereik aan mij voorbij, als achter een plexiglazen ruitje met een cirkel van gaatjes waar je nauwelijks door kunt ademhalen.”




Saskia:
Het eerste boek van deze auteur, De onderkant van sneeuw, heb ik niet gelezen, dit boek was dus mijn eerste kennismaking met Ilse Ruijters. Vanaf het begin was ik gelijk geboeid door het verhaal en ieder vrij moment pakte ik het verhaal weer op. Ik vond het vooral erg leuk om te lezen hoe het er in een tbs-kliniek aan toe gaat en geloof ook wel dat het er in real life zo aan toe zou kunnen gaan, de karakters zijn stuk voor stuk geweldig neergezet en ook hoofdpersoon Elin word geloofwaardig neergezet. Dit boek was goed op weg om vijf sterren te verdienen, de reden dat ik het toch vier sterren heb gegeven komt door de laatste hoofdstukken. Er komt op het laatst zo'n aparte wending in het verhaal waardoor het in mijn ogen over de top is, dit vond ik jammer, als het verhaal wat meer geloofwaardig geëindigd was, had ik dat persoonlijk beter gevonden. Toch is deze psychologische thriller absoluut het lezen waard en ben ik nieuwsgierig geworden naar Ilse's eerste boek De onderkant van sneeuw, ik ga deze dan zeker ook een keer lezen.


Xandra:
De kaft sprak mij gelijk aan, een mooie serene kaft. Met daarop een vlinder, met aan de rechterondervleugel rood. De vlinder verwijst naar een droom die Elin, de hoofdpersoon van dit boek heeft. Een vlinder die mijn onderbuik gebruikt als cocon. Een witje dat door de afgevuurde kogel was geraakt. Haar vleugels zwartgeblakerd. 

Door de proloog was ik niet gelijk enthousiast over dit boek. Groot taalgebruik, pragmatische zinnen. Het boek volgt Elin, die haar leven totaal heeft omgegooid en aan een nieuwe baan als sociotherapeut in een TBS-kliniek begint. Maar Elin heeft eigenlijk een dubbele agenda. Het boek grijpt met alle gebeurtenissen in elkaar. Heel knap gedaan. Uiteindelijk heb ik het boek bijna niet meer weg kunnen leggen. Een bizar verhaal met bizarre wendingen die op een of andere manier ook kloppen. De rest van het boek bestond voor mij wel uit mooie zinnen en las fijn weg. Bij elke zin zit wel een soort elektrische lading, wat de spanning goed opbouwde. De personages gingen echt leven, doordat er zo nu en dan wat extra’s over hun werd verteld, in flashbacks.

Het kwaad zou hier met me mee kunnen forensen, zonder dat -of wie dan ook- het ooit zou herkennen. Je kan het kwaad zo over het hoofd zijn of je verstopt je ervoor, zodat je het ook niet ziet. Maar Elin gaat het juist opzoeken en vindt het op een andere manier. Echt een aanrader dit boek, ik geef het 4 sterren. Verrassende wendingen. 

Losers zijn het. De echte jongens zitten, gewoon zoals ik, ergens aan tafel.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten