26-12-16

Recensie: Rosie zegt ja - Dawn French


Titel: Rosie zegt ja
Auteur: Dawn French
Recensie: Xandra
Genre: Roman
ISBN: 9789044350517
304 pagina's | The House of Books | juni 2016
Dawn French:
Dawn French maakt al meer dan dertig jaar lang mensen aan het lachen - bewust! Ze is een toonaangevende Britse auteur, toneel-, film- en tv-actrice en was te zien in o.a. French and Saunders

Het verhaal:
De superrijken van Manhattan hebben hun eigen strikte gedragsvoorschriften. In het kille appartement van de familie Wilder-Bingham aan Park Avenue bestuurt matriarch Glenn haar huishouden als een generaal. Wanneer de Engelse giga-optimiste Rosie hun huis binnenstuitert, heeft niemand in de gaten dat ze lak heeft aan reglementen. Rosie - achtendertig, excentriek, met een geheim verdriet en een hart zo groot als New York - begint hun levens draad voor draad te ontrafelen.

Recensie door Xandra:
Uiteindelijk bleek het toch best een leuk boek. Het gaat over een Engelse die heel haar hebben en houden achterlaat om in New York als een soort kindermeisje een nieuwe start te maken. Rosie is een bijzondere vrouw en maakt het leven van de familie waarin ze gaat  werken weer wat lichter op bijzondere wijze. Centraal in dit boek staat volgens mij wel hoe je door meer jezelf te kunnen zijn en/of mogen zijn je beter in je vel komt te zitten. En het ook belangrijk is je los te maken van anderen en ook met name je ouders. Dit kan dus bijvoorbeeld door op alles JA te zeggen. De schrijfstijl beviel me in het begin niet. Maar eenmaal daaraan gewend was het een boek met humor. De schrijfster gebruikt lange zinnen, met veel bijzinnen. Ook vond ik de schrijfstijl wat afstandelijk, filmische beschrijvingen.

"De foto’s zitten allemaal in een lijst van zwartgelakt hout met een roomwitte passe-partout en wekken de indruk van een kunstverzameling van aanzienlijk belang en onbetwistbare klasse."

Hilarische beschrijvingen zijn er ook in het boek, wat er dus voor zorgde dat ik ondanks de minder prettige schrijfstijl toch door las en soms schaterde van het lachen.

"Rosie heeft niets te verliezen. ’Een verdwaald kind dat alles doet om zijn mammie te behagen. Ik wed dat je ’s nachts in bed ligt en droomt over de dag dat je eindelijk vrij zult zijn, op de dag van haar dood. Daar fantaseer je over. Zeker weten. Dat je dan eindelijk iemand kunt worden. Zo is het toch?"

Ik geef dit boek 3 sterren, maar ben dubbel of ik het zou aanraden. Een boek voor erbij zou ik het willen noemen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen