20-12-2019

Aanraders

De afgelopen tijd heb ik weer meer gelezen. Aanraders:

Ik was een seksslavin - Anna Ruston
In dit boek onthult Anna de schokkende waarheid over wat haar overkomt achter de gesloten deuren van een schijnbaar normaal huis in een gemiddelde straat. Anna groeit op in een ontwricht gezin. Ze voelt zich verwaarloosd en eenzaam. Wanneer ze op de taxistandplaats een vriendelijke taxichauffeur ontmoet is ze blij verrast. Malik geeft haar alle aandacht. Bij hem kan ze eindelijk haar hart uitstorten. Als Malik Anna uitnodigt zijn familie te ontmoeten gaat ze daar graag op in. Ze hunkert naar de warmte van een echt gezin. Eenmaal bij Malik thuis weigert hij Anna te laten gaan. Vastgehouden door hem en zijn familie wordt Anna opgesloten in een slaapkamer. Malik blijkt een sadistische pedofiel die vanaf de eerste dag Anna behandelt als zijn huisslaaf. Ze kan zijn huis niet meer verlaten en wordt dagelijks onderworpen aan seksueel misbruik. Als ze weigert te gehoorzamen krijgt ze slaag. Volledig afgezonderd van de buitenwereld wordt Anna gaandeweg gebroken - zowel fysiek als mentaal - door de vele seksuele vernederingen en het wreedheden die ze ondergaat. Haar donkerste momenten worden inktzwart als het misbruik resulteert in de geboorte van vier baby's die haar worden afgenomen. Na lange tijd ziet Anna kans, ondanks haar kapotgemaakte geest en lichaam, met hulp van buitenaf te ontsnappen. In dit boek vertelt ze haar verbijsterende verhaal.

ALS dan toch - Garmt van Soest
“ALS, ik kreeg het net voor het hip werd. Direct na het horen van de diagnose begon ik met schrijven, eerst e-mails naar vrienden en collega's, toen een blog. Ik gaf het de subtitel Garmt is experiencing ALS - so you don't have to! Ik schreef, vocht, huilde en beleefde. Ik spuugde het op papier, vlak voor een operatie of direct na weer een ambulancerit (van ALS ga je struikelen). Ik takelde af en werd opgehesen. Ik wilde de ziekte hard in zijn kloten trappen, honderd miljoen in zijn gezicht smijten, en was verbaasd hoe de hele wereld klaarstond om me daarbij te helpen. Naarmate ik minder kon communiceren (stem en vingers vielen uit) evolueerde mijn taalgebruik van driftschrift naar mooitaal. En jij wilt dat lezen, anders was je niet tot hier gekomen. Dus kom op, treuzel niet zo en begin”.

Ellie Lust - mijn jaren bij de politie
In Mijn jaren bij de politie vertelt Ellie Lust, Nederlands populairste ex-politievrouw, openhartig en eerlijk over de ruim dertig jaar dat ze bij de politie in Amsterdam werkte. In die jaren deed Ellie Lust ervaring op met bijna alle facetten van het politievak. Als motoragent reed ze rondjes over de Amsterdamse ring, als wijkagent zag ze van dichtbij de ellende in Amsterdam-West, als oprichter van Roze in Blauw verzette ze zich tegen het antihomogeweld en als woordvoerder van de politie was ze betrokken bij de meest spraakmakende zaken van Nederland.

Koos Neuvel - Nora &  Co
In 2016 overlijdt Nora, de oudste dochter van Koos Neuvel. Op de dag na haar achttiende verjaardag. Jaren heeft zij aan een eetstoornis geleden. Haar familie blijft verslagen achter. Dit drama blijkt niet op zichzelf te staan: in een jaar tijd zijn een aantal meisjes met wie zij in de eetstoorniskliniek verbleef eveneens overleden.

Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Als Neuvel met behandelaars spreekt, merkt hij dat zij evengoed in het duister tasten. Aan de hand van de levensverhalen en ziektegeschiedenissen van zeven meisjes reconstrueert Neuvel hoe deze tragedie zich heeft kunnen voltrekken. Hoe kan het dat in de behandeling de ziekte alleen maar verergerd is? Hebben ze elkaar misschien "besmet'?

José den Boer - leven in de schaduw van een onbegrepen ziekte
“Ik weet niet wat ik heb. Ik kan niet uitleggen waarom ik ziek ben, pijn heb, steeds weer het ziekenhuis in moet, zware medicijnen moet nemen. Ik wil niet anders dan andere leeftijdgenoten zijn. Ik verzin dus maar een beetje wat mij mankeert. Ik probeer mensen uit te leggen wat ik heb. Niemand die mij begrijpt. Liegen en verbergen is mijn enige optie. Als ik eerlijk ben, word ik afgewezen. Als ik de ziekte en de gevolgen verberg, dan moet ik op mijn tanden bijten, maar ik word dan wel geaccepteerd. Ik heb een spontaan karakter en ik ben graag 'aanwezig' bij leeftijdgenoten. Maar dat kan steeds minder. Ik zet een masker op en probeer er het beste van te maken. Als ik wel eens een keer kan navertellen wat de dokters hebben gezegd dan begrijpen mensen het niet. Ik schaam me want ik zie anderen meer dan eens fronsend kijken. Ik laat het erbij zitten. Kleine uitvluchten en leugentjes maken het makkelijker. Die leugens worden groter en groter. De scheidslijn tussen echt en niet echt wordt vager. Ik ben heel erg ziek en ik ben niet gelukkig als kind. En later ook niet als scholiere, net zo min als jonge vrouw, als stagiaire. Ik mijd relaties, ook als ze zijn bedoeld om je leven te verrijken.”

Lenneke Vente - Tien onzichtbare jaren
Lenneke Vente staat midden in het leven als er bij haar neurosarcoïdose geconstateerd wordt. De weg van succesvolle zakenvrouw naar chronisch patiënt gaat niet zonder slag of stoot en blijkt een continu proces. Ze merkt al snel dat ze in een compleet nieuwe wereld is beland. Waarin patiënten genezen, of niet. Maar wat doe je als je ziekte niet geneest en je er ook niet dood aan gaat? Wat als blijkt dat tijdelijk blijvend is? Tijdens haar revalidatie komt de sterke wens naar boven om haar beste leven te leven in plaats van dagelijks te overleven. In Tien onzichtbare jaren neemt ze de lezer mee in deze zoektocht. Er is een selectie gemaakt van de columns en blogs die Lenneke de afgelopen tien jaar publiceerde. Het boek gaat over alledaagse emoties, verwondering en overpeinzingen. Haar ziekte sarcoïdose komt voor maar is niet specifiek het onderwerp van het boek. Lenneke deelt de inzichten die haar verder hebben geholpen en schrijft altijd denkend vanuit mogelijkheden, met humor en wars van zelfmedelijden. Je bent je chronische ziekte niet, je hebt hem. Je bent zoveel meer.